เคยหรือเปล่า
เช้าๆ หรือเย็นๆ
จะมีสักครั้งที่เราตั้งใจฟังเสียงสนทนาของหมู่นกบนต้นไม้หน้าบ้านของเราเอง

 ..

อยากรู้มานานแล้ว
ในยามเจ้าตัวหนอนตกจากกิ่งหรือใบไม้สูงๆ
มันจะรู้สึกเจ็บบ้างไหม

..

ท้องนาหลังฤดูเก็บเกี่ยว
ไม่ได้แห้งแล้งและปราศจากความหวัง
แต่มันคือห้วงแห่งการพักตัวและรอคอยต่างหาก

..

ฉันชอบมองท้องฟ้า
เพราะบางทีมันเหมือนกระดาษวาดรูปแผ่นใหญ่ๆ
ขณะที่บางทีก้อนเมฆก็เป็นเหมือนนานาชนิดสัตว์

..

ต้นหญ้าๆ เล็กที่ขึ้นตามริมทางในต้นฤดูฝน
ดูสดใส ไร้เดียงสา
ชวนทะนุถนอมยิ่งนัก

..

บางทีก็หงุดหงิดกับความคิดถึง
เพราะมันรุกเร้าให้หัวใจ
อยากพบ อยากเจอ อยากคุย และอยากอยู่ด้วย

..

ในยามที่เราไม่มั่นคง
เราก็ยิ่งรู้สึกว่า
เราเขินอายกับการต้องอยู่กับใครสักคน

..

บางครั้งก็อดตั้งคำถามไม่ได้ว่า
การรักใครสักคน กับการลืมใครสักคน
อะไรมันยากยิ่งไปกว่ากัน

..


เช้าวันนี้ ฉันได้ยินเสียงแห่งการรอคอยดังขึ้นเรื่อยๆ ในห้องหัวใจของฉัน
คล้ายกับว่า ...
เช้าวันนี้  มีใครสักคน หรือเรื่องราวสักเรื่องเดินทางกลับจากแดนไกล

..