เช้านี้อากาศท้องฟ้ามืดมนฝนตกมาเป็นระยะๆ 

ทำกิจวัตรที่สมณะจะพึงกระทำเสร็จสรรพแล้ว 

นั่งบริโภคข่าวสารปฏิกูล  ข้อมูลขยะแล้ว 

ในหน้าหนังสือพิมพ์บางฉบับมีอยู่หน้าหนึ่งหรือมากกว่านั้น 

 จะลงเผยแผ่เกี่ยวกับหลักธรรมคำสอนในพระพุทธศาสนา

โดยผ่านบัณฑิตที่เป็นสมณะหรือผู้ทรงศีลทรงธรรม 

ให้ข้อคิดสะกิดใจเป็นแนวทางเพื่อนำมาประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวัน

ในการขับเคลื่อนชีวิตให้เป็นไปในแนวทางอันถูกต้องตามทำนองครองธรรม 

ทั้งยังมีการแนะเกี่ยวกับการประพฤติปฏิบัติแห่งการเจริญสมาธิเพื่อให้เกิดสติปัญญา  อันจะเข้าถึงแก่นแท้แห่งธรรม(ชาติ)ได้อย่างงดงาม

แต่อีกมุมหนึ่งในหน้าเดียวกันได้ลงเผยแผ่เกี่ยวกับ เครื่องรางของขลัง 

สำนักเกจิต่างๆหลากหลายรูปแบบ  ซึ่งก็ผ่านผู้ที่ชาวโลกเรียกว่าสมณะ

เช่นเดียวกัน  สองสิ่งนี้สำหรับคนที่รู้จักแยกแยะเข้าใจเข้าถึงว่า

อันไหนควรเรียนรู้อย่างไรก็ไม่มีปัญหา  แต่สำหรับคนที่แยกแยะไม่ถูกเป้า

ไม่เข้าใจไม่เข้าถึงว่าสิ่งไหนเป็นแก่นสิ่งไหนเป็นเปลือก

นี่สิน่าเป็นห่วงนัก  บางครั้งบางคนบางท่านที่ได้ชื่อว่านับถือพระพุทธศาสนา

ก็เกิดอาการสับสนลังเลเกิดขึ้นเพราะแยกแยะไม่ได้ว่าสิ่งไหนแท้หรือเทียม 

ในเมืองไทยมีสำนักปฏิบัติธรรมที่สอนถึงวิธีการที่จะเข้าใจ  เข้าถึง รู้จักตนเองเพื่อดื่มด่ำแก่นแท้แห่งชีวิตที่แท้จริง ก็มีอยู่มากมายหลายที่ 

แต่ทว่าสำนักแห่งเกจิอาจารย์อันเรืองฤทธิ์ปลุกเสกเลขยันต์ก็มีไม่น้อย

และการจัดพิธีแต่ละครั้งอลังการคับฟ้าเมืองไทยแถมสมณะผู้ใหญ่หลายท่าน

ยังเข้าร่วมพิธีเมื่อเป็นเช่นนี้ผลออกมาก็อย่างที่เห็นๆ

หลายคนหรืออาจจะทุกคนอยากจะเข้าหาพระพุทธศาสนาเพื่อค้นหาแก่นแท้สาระมาดำรงชีวิต  แต่ดันเข้าผิดเหลี่ยมผิดมุม 

เลยกลายเป็นว่าใกล้เกลือกินด่างไป 

ใครมีความคิดเห็นยังไงนำเสนอตามความคิดท่านได้ขอรับ 

เผื่อธรรมฐิตจะได้สะกิดแผลแล้วใส่ยาได้บ้าง..

ธรรมะสวัสดีขอรับ..