เช้าวันนี้เด็ก ๆ เตรียมอุปกรณ์มาจัดผ้าป่า  รอจนกระทั่งชั่วโมงสุดท้ายและหลังเลิกเรียนจึงลงมือทำ  บางคนเหลาไม้มาสำหรับเสียบปัจจัย  บางคนพิมพ์ใบบอกบุญ  และพับใบบอกบุญใส่ในซอง  บางคนเตรียมกระถางสังฆทานที่ไปขอมาจากวัด ช่วยกันตกแต่งต้นผ้าป่าอย่างสวยงาม  

         สังเกตว่าเด็ก ๆ ช่วยกันทำงานอย่างมีความสุข ถ้อยทีถ้อยอาศัย  เมื่อพบปัญหาก็ช่วยกันออกความคิดเห็นและสามารถแก้ปัญหาได้ 

        ความจริงผ้าป่าจะเตรียมไว้ทอดในวันที่ ๑๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๓ แต่เนื่องจากระยะนี้พ่อ แม่ และคนในครอบครัวของนักเรียนต่างกลับมาเยี่ยมบ้าน  นักเรียนต้องการใบบอกบุญไปแจก  และนำต้นผ้าป่าไปตั้งไว้ตามร้านค้าในหมู่บ้าน 

       เมื่อทำต้นผ้าป่าเสร็จแล้ว  นักเรียนคนหนึ่งมากระซิบบอกฉันว่า "คุณครูจะไม่ถวายส่งท้ายปีเก่า  ติดต้นผ้าป่าเป็นฤกษ์งามยามดี บ้างหรือครับ" เพียงไม่นานก็ได้เห็นว่าเริ่มมีปัจจัยของคุณครูแต่ละท่านปักอยู่ต้นผ้าป่าเพิ่มขึ้น 

        ก่อนกลับบ้านนักเรียนเสนอตัวรับซองผ้าป่ากัน  แต่ก็ไม่พอแจกเพราะทำซองได้ไม่มาก เนื่องจากนักเรียนพิมพ์กันเอง  นักเรียนที่รับซองไปเป็นชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๒ และ ๓ เท่านั้น ส่วนชั้นอื่น ๆ คงต้องรอต่อไป 

         การส่งเสริมให้เด็ก หรือคนอื่น ๆ ทำความดี  นับเป็นกุศลอย่างหนึ่ง  แม้ว่าจะไม่วิงวอนหรือร้องขอกุศลผลบุญ  แต่ก็รับความรู้สึกดีได้อย่างลึก ๆในใจเสมอ ที่สำคัญได้เห็นว่าเด็กช่วยกันทำอย่างมีความสุขต่างหาก

         รู้สึกดีใจที่เห็นเด็ก ๆ มีความอดทน  มีเหตุมีผลในการแสดงความคิดและมีความสามัคคี แม้ว่าจะมีอุปสรรคปัญหาเด็ก ๆ ก็ร่วมแรงแข็งขันไม่ย่อท้อ  สมชื่อกับที่เขาเรียกกันว่าผ้าป่าสามัคคีนั้นจริงทีเดียว    การทำงานทุกอย่างไม่มีใครที่จะหลีกเลี่ยงปัญหาและอุปสรรคได้ อย่างน้อย ๆ ก็การตัดสินใจระหว่างความถูกต้องกับความถูกใจ  เมื่อมีความถูกต้องน้อยคนที่จะปฏิเสธความถูกใจ