หลายวันแล้วที่สุมความคิดอยู่กับวิทยานิพนธ์ของตัวเอง ไม่ได้เขียนบันทึก แต่วันนี้อดที่จะเขียนไม่ได้ครับเพราะเกิดประเด็นขึ้นมาอย่างต่อเนื่องในสังคมทางการศึกษานั่นก็คือ วาระแห่งชาติ "วาระการอ่าน"

 

   ตัดบทมาขอย้อนไปเมื่อคืนสักนิดกับการได้พูดคุยการระบายปรึกษาของเพื่อนอาจารย์ที่สอนภาษาไทยด้วยกันถึงหลายๆเรื่องในพื้นที่นี้ ผมเองได้แต่นิ่งฟังแล้วแลกเปลี่ยนเรียนรู้อย่างตั้งใจกับเพื่อนอาจารย์ท่านนี้ ผมพูดมาหลายต่อหลายครั้งหลายต่อหลายบันทึกแล้วว่า "ครูภาษาไทยในพื้นที่สามจังหวัดมันจำเป็นหรือแค่จำเป็น" แต่แม้จะต้องพูดอีกสักี่ครั้งเหมือนประเด็นนี้ก็ยิ่งต้องค้นห้าต่อไป เพราะเมื่อลองมามองย้อนดูเรื่องราวเหล่านี้ประเด็นเหล่านี้ยังคงต้องได้รับการแก้ไขอย่างเร่งด่วน

    และหากจะย้อนไปดูย่อหน้าแรกของบันทึกนี้ที่ผมเขียนไว้ คือ วาระการอ่านแห่งชาติ ผมมานั่งคิดเล่นๆว่าอะไรคือความจำเป็นเร่งด่วนของการแก้ไขปัญหาวาระการอ่านแห่งชาตินี้และที่สำคัญอะไรคือความจำเป็นของภาษาไทยในพื้นที่แห่งนี้

  • การขาดแคลนครูที่เป็นครูอย่างแท้จริง (อาชีพครู หรือ ครูอาชีพ...ยังคงน่าคิด)
  • หรือ การอ่านหนังสือไม่ออกของเยาวชนในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้
  • หรือ วิธีการสอนของการสอนภาษาไทยในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้
  • หรือ หลักสูตรที่มีไม่สอดรับกับพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้
  • หรือ นโยบายทางการศึกษาเดินมาผิดทางกับพื้นที่สามจังหวัดายแดนภาคใต้

         ใคร ใคร ใครช่วยตอบผมที...

 

    อ๋อ...กัลยาณมิตรท่านใดมีวิธีการแก้ปัญหาการอ่านหนังสือไม่ออกดีๆ หรือ เป็นนวัตกรรมใหม่ๆที่น่าจะลองนำมาปรับใช้กับพื้นที่แห่งนี้กับเยาวชนที่ภาษาไทยเป็นภาษาที่สองสำหรับน้องๆในพื้นที่ให้เขาได้มีพัฒนาการอ่านที่ดีขึ้นก็แลกเปลี่ยนเรียนรู้กันได้นะครับ (มืดแปดด้านครับตอนนี้กับวิทยานินพธ์ของตัวเอง...อิอิ)

     หรือแท้ที่จริงเราควรหยุดพักเพื่อให้รางวัลแก่ตัวเองสักนิดก่อนเดินต่อไป...

     หรือเราต้องสู้ต่อไปกับความหวัง ความฝันเพื่อสังคมและแผ่นดินจินตนาการแห่งนี้

     หรือว่า...............................................................................................