เฌวาไปโรงเรียนมาพักใหญ่แล้วครับ

เฌวาอายุ ๒ ขวบครึ่ง หากไม่มีปัจจัยผลักเฌวา ๒ ประการ เฌวาคงยังไม่ได้เข้าโรงเรียน

ประการแรก เด็กช่วยงานที่บ้านลาออกกลับไปอยู่บ้าน

ประการถัดมา เฌวาซนมาก ยายซึ่งเป็นผู้ดูแลเฌวา ดูแลไม่ไหว เพราะเฌวาซนเหลือเกิน ไม่อยู่นิ่ง ต้องดูแลชนิดคลาดสายตาไม่ได้ ยายอดทนได้ไม่ถึงเดือนก็มีข้อเสนอว่าให้เฌวาไปเข้าโรงเรียน พ่อแม่ซึ่งมักไม่อยุ่บ้านตอนกลางวัน ไม่มีทางออกให้ยายจึงต้อโอนอ่อนผ่อนตาม

โรงเรียนเฌวาอยู่ใกล้บ้าน ห่างกันไม่เกิน ๒๐๐ เมตร เฌวาเดินไปโรงเรียนโดยมีผม แม่เฌวา ยายและน้าคนใดคนหนึ่งหรือหลายคนผลัดกันเดินไปส่ง

สัปดาห์แรกของการไปเรียน คนที่ใจจะขาดตามเฌวาไปคือผมและแม่เฌวา

วันที่สองของการไปโรงเรียนเฌวาร้องให้ตั้งแต่บ้านจนถึงโรงเรียน สงสารลูกจับจิตแต่ก็ต้องทำใจ

ราวปลายสัปดาห์ที่สองเฌวาเริ่มปรับตัวได้ เริ่มมีความสุขกับการอยู่โรงเรียน...

 

เมื่อเกือบสองสัปดาห์ที่แล้ว แม่ไปรับเฌวาที่โรงเรียน กลับมาถึงบ้านบอกว่าในงานโรงเรียนเฌวาจะขึ้นแสดงบนเวทีด้วย

ผมงงตาแตก...

เฌวาเนี่ยนะจะขึ้นแสดงบทเวที...

โอ้ว..พระเจ้าจอร์จ...มันเป็นได้ไงเนี่ย... (เวลาอ่านกรุณาทำเสียงแบบอาฉีนะครับ...)

ไม่เฉพาะผมเท่านั้นที่งง งงกันทั้งบ้านครับ...

ต่างคนต่างเดาไปต่าง ๆ นา ๆ ว่าเฌวาจะแสดงอะไร

แต่ไม่มีใครเดาถูกสักคน

 

ผมตกปากรับคำว่าจะไปร่วมงาน ๆ หนึ่งที่ จ.เชียงใหม่ ซึ่งจะเริ่มต้นในเช้าวันที่ ๑๙ ธ.ค. ซึ่งเป็นวันเดียวกับที่เฌวาจะแสดงตอนหัวค่ำ

ผมขอเลื่อนการเข้าร่วมงานนั้น เพราะอยากอยู่ดูเฌวา และโดนข่มขู่เล็กน้อยจากทางบ้านแบบเนียน ๆ

วันที่เฌวาจะแสดง ผมอยู่บ้าน อยู่กับเฌวา เฌวาซนเป็นปกติ ราวบ่ายสามยายอาสาพาเฌวาไปส่งที่โรงเรียน

ห้าโมงเย็น ผมก็เดินไปร่วมงานที่โรงเรียน แอบไปดูเฌวาที่ห้องเรียน ปรากฏว่าคุณครูประจำชั้นปิดมิให้เข้า หนำซ้ำยังปิดม่านไม่ให้คนข้างนอกและข้างในเห็นกัน

 

 

 

เฌวาเรียนอยู่ชั้น ป.ขี้ไก่ (เตรียมอนุบาล) เป็นชั้นแรกของโรงเรียน จึงได้สิทธิแสดงเป็นชุดแรก

วันนี้แม่เฌวาไปทำงาน และกลับมาบ้านแล้วเดินมาโรงเรียนทันก่อนที่เฌวาจะแสดงไม่นานนัก เราอยู่หน้าเวทีทั้งคู่ขระที่เฌวาแสดง

นี่คือการแสดงของเฌวาครับ...