ในบางคราวที่เรารู้สึกว่าไม่มีใคร หนังสือก็เป็นเพื่อนที่ดีได้เหมือนกัน...

เมื่อเวลามีปัญหา สับสนในใจ  หาทางออกไม่เจอ  สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับดิฉันก็คือ  การปล่อยวาง ไม่คิดเรื่องที่กำลังเป็นปัญหาทำให้ไม่สบายใจ  แล้วหากิจกรรมอย่างอื่นทำ...การอ่านหนังสือเก่า ๆ ที่เคยอ่านผ่านมาแล้ว ซ้ำ ๆ ก็เป็นอีกทางออกหนึ่ง ซึ่งครั้งนี้ก็เช่นกัน ได้อ่านหนังสือเก่าดีมากเล่มหนึ่งโดนใจ อยากนำมาแบ่งปันบ้างค่ะ

 

ปันศรัทธาและอาทร  

จากโกมลถึงคนร่วมสมัย

  

 

หนังสือเก่าเล่มนี้มีอายุ เกือบ 20 ปีแล้วค่ะ ซื้อเมื่อ 17 มีนาคม 2535 ราคา 20 บาท

พิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี  2531

เล่มนี้ พิมพ์ครั้งที่ 2 สำนักพิมพ์โกมลคีมทอง

อรศรี  งามวิทยาพงศ์   บรรณาธิการ

 

ลองอ่านช่วงหนึ่ง ของคำนำเป็นน้ำจิ้มก่อนค่ะ

 

...แม้ยุควิกฤตศรัทธาจะผ่านพ้นหรือสร่างซาไปแล้ว แต่ยุคสมัยของความสับสนในชีวิตและสังคมยังมิเคยสิ้นสุดตามไปด้วย ตรงกันข้าม นับวันสังคมจะดูสลับซับซ้อนมากยิ่งขึ้น คนรุ่นใหม่ที่ต้องการแสวงหาคุณภาพชีวิตของตนเองและสร้างสังคมในอุดมคติ ก็ยิ่งสับสน ท้อแท้ ลังเลใจมากยิ่งขึ้นไปอีก ดังนั้นการ “ปันศรัทธาและอาทร จากโกมลถึงคนร่วมสมัย”  จึงไม่อาจสิ้นสุดลง เพราะมีแต่การแบ่งปันศรัทธาและความเอื้ออาทรฉันกัลยาณมิตรระหว่างกันดังกล่าวเท่านั้น การสร้างสรรค์ชีวิตและสังคมที่ดีงามจึงจะเกิดขึ้นและดำรงอยู่ได้ โดยไม่พ่ายแพ้แก่ความท้อแท้และหม่นหมองในชีวิต ซึ่งหมั่นมาเยี่ยมเยือนเสมอ ๆ ในยามที่หัวใจของเราอ่อนแอและเหนื่อยล้า...

 

ปัญหาใจในความสับสน 

 <<<...>>>

คงมีสักครั้งที่เราเคยเห็นแมลงปอหรือผึ้ง บินชนกระจกหาทางออกไม่ได้ หรือเห็นนกที่พลัดหลงเข้ามาในห้องบินวนหาทางออกไม่เจอ ทั้ง ๆ ที่หน้าต่างหรือประตูก็เปิดกว้างอยู่ และคงมีหลายครั้งที่เรานั่งลุ้นจนตัวโก่งเพื่อเชียร์ให้มันออกไปสู่สายลมแสงแดดข้างนอกให้ได้ จนบางครั้งเราอาจจะเผลอบ่น “แกนี่มันโง่จริง ๆ” อยู่หลายครั้ง

ชีวิตมนุษย์ในหลายครั้งคราวก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน บางครั้งเรามองเห็นโลกอันสดสวย และมีอิสรภาพอยู่เพียงแค่เอื้อม เหมือนโลกสดใสของนกและแมลง แต่เราก็วนเวียนอยู่เบื้องหลังสิ่งกีดขวางนั้นซ้ำแล้วซ้ำอีก เจ็บตัวเจ็บใจกับการชนกระจกหรือกำแพงไม่รู้กี่ครั้ง เราเองก็ไม่ต่างจากนกและแมลง ความกลัวทำให้เราตื่นตระหนกจนขาดสติที่จะตั้งหลักไตร่ตรองในการแสวงหาทางออก ความอยากสู่อิสรภาพบางครั้งทำให้เราใจร้อน ไม่สุขุมเพียงพอที่จะได้พบโลกอันสดสวยอย่างที่ต้องการได้

เราอาจจะได้รู้จักกับโลกอันสดสวยและมีอิสรภาพ หากเรารู้จักกับตัวเองอย่างแท้จริงด้วย

 ...***.....

 

เมื่อวันศุกร์ที่แล้วไปทำบุญจังหันเช้า ที่วัดป่าดอนบง

 

ดิฉันมองเห็นประตูทางออกแล้วค่ะ...หุ หุ

ชีวิตคนก็เป็นเช่นนี้เอง...*o*

 

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านค่ะ

 ,,,,<<....>>,,,,

ขอให้มีความสุขทุกวันนะคะ...^_^