งานศิลปหัตถกรรมนักเรียนภาคเหนือ ครั้งที่ ๕๙ จังหวัดนครสวรรค์ ระหว่างวันที่ ๑๕-๑๗ ธันวาคม ๒๕๕๒
เมื่อถึงฤดูกาลงานศิลปหัตถกรรมนักเรียน ของทุกปี ทำให้หัวใจครูทั้งหลาย  คึกคักกันใหญ่  บ้างก็นำนักเรียนเข้าร่วมแข่งขันกิจกรรมต่างๆ  บ้างก็เข้าชมนิทรรศการ และเชียร์ให้กำลังใจลูกหลานหรือลูกศิษย์ 
สำหรับครูหญ้าบัวก็จะหาโอกาสเข้าชมนิทรรศการเสมอๆ  บางปีก็มีโอกาสได้เชียร์ให้กำลังใจนักเรียนของโรงเรียนในสังกัด  ปีนี้จัดไม่ตรงวันหยุดราชการ จึงจำเป็นต้องขอลากิจส่วนตัวไปชมงานนี้   จัดที่จังหวัดนครสวรรค์ ซึ่งไม่ไกลจนเกินไป  เมื่อเทียบกับเพื่อนครูที่ต้องเดินทางมาจากโซนเหนือ  เรายังอยู่ใกล้กว่ามากมาย  ที่สำคัญจะได้พบคุยกับเพื่อนเก่าที่เคยสอนอยู่โรงเรียนเดียวกันมาก่อน
  
บ่าย 2 โมง รีบไปลงคะแนนเลือกตั้งผู้แทนครู  แล้วจึงออกเดินทางไปจังหวัดนครสวรรค์ ใช้เวลาเดินทางไม่มาก ไปถึงประมาณ 5 โมงเย็น  กลางคืนจึงเป็นเวลาที่พูดคุยกันระหว่างเพื่อนที่ไม่ได้พบกันมานาน
 

 

100-9

 

เช้า 15  ธันวาคม  2552  ไปที่กองอำนวยการก่อนอื่น....ขอรับสูจิบัตรงานแล้วจึงเดินชมนิทรรศการ  ผู้คนมากมายตามที่คาด   ทำให้สนามกีฬากลางจังหวัดนครสวรรค์สถานที่จัดงานดูแคบถนัดตา    อากาศร้อนขึ้นเรื่อยๆ   คนก็มากเดินไม่สะดวกเท่าที่ควร    ครูหญ้าบัวไม่มีความรู้เรื่องการจัดวางระยะห่างของเต็นท์แต่ละแถว    จึงไม่สามารถบอกได้ว่าเหมาะสมหรือเปล่า    หากให้ออกความคิดเห็นคงเสนอให้ห่างกันมากกว่านี้สักหน่อยก็จะเป็นการดี  อากาศจะได้ถ่ายเทสะดวก  คนเดินจะไม่แออัด   
 

100-3

 

โรงเรียนที่เป็นตัวแทน สพท.ต่างๆ    ได้นำกิจกรรมเด่นของตนเองแต่ละกลยุทธ์ มานำเสนอกัน ทำให้ได้เห็นหลายมุมมอง   บางโรงเรียนก็มอบเกียรติบัตรให้ผู้เข้าร่วมชมนิทรรศการและผลงานของโรงเรียน บางโรงเรียนผู้บริหารเป็นผู้มอบให้ด้วยตนเอง , โรงเรียนบ้านทุ่งน้อย  สพท.พิษณุโลก เขต 2  ผอ.บรรเทิง  ทานะขันธ์  เป็นผู้มอบให้ด้วยตนเอง.......ผู้เข้าชมนิทรรศการรู้สึกได้รับเกียรติจากท่านเป็นอย่างมากเลย      เสียดาย,ครูหญ้าบัวไม่ได้ภาพ ทั้งที่ ผอ.บรรเทิง เป็นผู้บอกว่า ...ผมขอมอบให้ด้วยตนเอง ( ความสูงพอกัน....)  น้องที่ไปด้วยมือสั่นภาพไม่สวยค่ะ   ได้ภาพเพื่อนครูมาฝากค่ะ จึงขอขอบคุณมา ณ โอกาสนี้ 
 

100-7

 

 

 

100-8 

 

100-1
 
เดินไปทางด้านถนนเด็กสร้าง.......บรรยากาศโล่งดีกว่าด้านล่าง   อาจเป็นเพราะอยู่ที่สูงและเต็นท์ไม่ซ้อนกันมากเกินไป        
 
ภาคบ่ายขอไปชมผลงานการประกวดงานใบตองและดอกไม้สดที่โรงเรียนอนุบาลฯ   เห็นแล้วตะลึง....เด็ก  ทำได้ขนาดนี้เลย.....วิจิตรมาก,  รอการตัดสินการร้อยมาลัยกร... กรรมการท่านตัดสินด้วยความละเอียดพิถีพิถัน ......ผลดังคาด....สวยมากๆ หลังติดประกาศลำดับ คนรุมชมอย่างใกล้ชิด  ไม่สามารถบันทึกภาพด้านหน้าได้ ผู้ชมไม่ยอมถอยห่าง 
100-2
 
100-6
 
การแข่งขันย่อมมีแพ้ มีชนะ หากคิดว่าเราพาเด็กมาร่วมกิจกรรมเพื่อให้เด็กมีประสบการณ์จริงๆและยอมรับการตัดสินของคณะกรรมการ ปัญหาต่างๆ ก็ไม่เกิด  
 
บ่าย 2 โมงกว่าแล้ว  ดูท่าทางเพื่อนและน้องที่ไปด้วยคงจะเหนื่อยและเพลียไม่แพ้กัน จึงชวนกันไปพักเอาแรง......เพื่อจะรอดูพิธีเปิดงานตอนเย็น   งั้นไปหาของฝากที่ขึ้นชื่อกันหน่อย.........ขนมโมจิ....  เพื่อนพาไปที่ร้านดังแห่งหนึ่ง  ได้ของฝากกันมากมายแล้วกลับที่พัก.....ว่าจะขอเอนหลังสักนิดเถอะ เพราะเมื่อคืนได้งีบเดียวจริงๆ  วันนี้ทั้งเดินทั้งขับรถอีกร่างกายต้องการพักแล้วหละ.....แต่หันไปถามน้องที่มาด้วยว่าเอาไง  อยู่ต่ออีกคืนได้ไหม น้องเขาบอก..   “กลับเถอะพี่  ห่วงเด็ก...วันเดียวก็พอ..”   เอ้า..ว่าไงว่ากัน  บ่าย 3  โมงกว่าแล้ว  คาดว่าถึงบ้านก็ยังไม่มืดหรอกนะ    แต่ร่างกายไม่อำนวยเสียแล้ว....ง่วงมากๆเลย....อาการปวดหลังถามหาอีกแล้ว   มึนท้ายทอย....ต้องขับรถด้วยความระมัดระวังที่สุด...ช้าๆ  ถึงบ้านพักครูที่โรงเรียน ก็เริ่มมืดพอดี....ได้พักผ่อนแล้ว.....แต่ครูและนักเรียนที่อยู่ทางเหนือสุดเหนื่อยกว่าหลายเท่า  ขับรถกันกี่ชั่วโมงจึงจะถึงที่หมาย............ขอเอาใจช่วยค่ะ