หลังส่งลูกสาวที่สถานีขนส่ง เมื่อค่อนแจ้ง ผมขับรถกลับบ้านด้วยอาการซึมๆเซาๆอย่างว่า อากาศฤดูหนาวไม่ถึงกับเย็นยะเยือก ท้องฟ้าสองข้างทางสว่างแล้ว แนวแผ่นดินต่อกับผืนฟ้าสุดตา ประดับด้วยไม้ใหญ่น้อย เห็นเป็นพุ่ม เป็นกิ่งก้าน ถักร้อยด้วยหมอกขาวยาว ซึ่งอ้อยอิ่ง คล้ายจะร่ำลาใครอยู่  

เกือบจะถึงทางเลี้ยวเข้าหมู่บ้าน ชำเลืองบริเวณที่เคยมาถ่ายหมอก ถ่ายพระอาทิตย์ขึ้น ตื่นจากภวังค์แห่งความห่วงหาอาทรพลัน..ดวงอาทิตย์ยังไม่โผล่พ้นขอบฟ้า 

รีบเลี้ยวรถเข้าจอดในโรงรถที่บ้าน ขึ้นไปคว้ากล้อง และกุญแจมอเตอร์ไซด์ มอเตอร์ไซด์เจ้ากรรมก็สตาร์ทติดยากเหลือเกิน เพราะอายุการใช้งาน ความเย็นของอากาศ หรือใจเราที่เร็วกว่า

ตำแหน่งเห็นดวงอาทิตย์ขึ้น โดยมีห้างนาและต้นไม้เป็นแบบสวยๆ ที่นี่ซึ่งคุ้นเคยดี จึงไม่เสียเวลาเลือกจุดที่จะเล็งจับภาพ สิ่งหนึ่งปรากฏให้เห็น จนอดยิ้มไม่ได้ เป็นของแถมครับ เพิ่งรู้ว่า การถ่ายภาพวันนี้จะมีนายแบบกิตติมศักดิ์ที่ไม่ได้รับเชิญถึง 2 ตัว น่าจะเป็นลูกผสมอินดูบราซิล สีออกขาวตัวหนึ่ง กับออกน้ำตาลอีกตัวหนึ่ง ทรวดทรงดี หูยาว หล่อเชียว 

ผมชอบถ่ายพระอาทิตย์ตก-พระอาทิตย์ขึ้น ตั้งแต่เรียนรู้ หัดถ่าย จะถ่ายมาเรื่อยๆครับ จนเดี๋ยวนี้..เป็นไปได้ เพราะไม่รู้จะถ่ายอะไร(ฮา) แต่สิ่งหนึ่งที่ได้จากการเรียนรู้ ภาพจะสวย นอกจากสีสันของแสงแล้ว ตัวแบบก็สำคัญมากๆ เรียกอะไรดี ตัวแบบ ต้นแบบ แบบ นายแบบ นางแบบ วัตถุ ฯลฯ อะไรก็ได้ ยิ่งได้แบบสวยๆ เด่น สะดุดตา จะทำให้ภาพที่ได้มีเรื่องราว สวย และน่าสนใจขึ้นอีกมาก 

ผมใช้วิธีเดิมๆ วิธีเดียวกับถ่ายพระอาทิตย์ตก ถ้าแสงยังไม่เข้มเกิน ก็ถ่ายตามปกติ เหมือนทิวทัศน์ทั่วไป แต่ถ้าแสงจัดเกินแล้ว จะใช้วัดแสงข้างดวงอาทิตย์เป็นจุดแทน พร้อมล็อคค่าแสง แล้วจึงจัดภาพ เพื่อลั่นชัตเตอร์ 

นายแบบวันนี้ ทำหน้าที่ได้ดีมากครับ โพสต์ท่าไม่หยุด ไม่ยอมอยู่เฉย ลุก นั่ง เดิน แทะเล็มหญ้าตลอด ตั้งแต่มาถึง ผมยืนถ่ายภาพที่จุดเดียวนี้ ร่วมๆชั่วโมง กว่า 200 ภาพครับ 

ปิดและเก็บกล้องแล้ว แต่ยังชื่นชมความงดงามของธรรมชาติอยู่ เพิ่งสังเกตว่า เจ้าของกำลังย้ายวัวไปกินหญ้าที่อื่น ผมรีบเปิดกล้องอีกครั้งอย่างดีใจ ที่มีนายแบบเท่ห์ๆเพิ่มขึ้น และก็ไม่ผิดหวัง ตัวแบบสำคัญมากจริงๆ

นึกขึ้นมา นอกจากถ่ายภาพแล้ว ไม่ว่าจะเป็นวิธีปฏิบัติที่เป็นเลิศ แลกเปลี่ยนเรียนรู้ เพื่อจัดการความรู้..เหล่านี้ก็ไม่ใช่ความสำคัญของตัวแบบดอกหรือ?