ถ้าให้ตอบว่าปัจจัยอะไรบ้างที่ทำให้ผมก้าวผ่านข้อจำกัด เขียนไม่ออก เขียนไม่ได้ ไม่อยากเขียน มาสู่ ลื่นไหล เขียนได้ และอยากเขียน...
ตอบแบบฟันธง คำตอบนั้นประกอบได้ด้วยหลายเหตุปัจจัยครับ
ประการแรก คือ ความชื่นชอบ (ฉันทะ/ศรัทธา) เกี่ยวกับการเขียนครับ ชอบทั้งงานเขียนและคนเขียนหนังสือ ปัจจัยนี้มีมาแต่ไหนแต่ไร แต่ในระยะแรกความแรงของฉันทะและศรัทธามีไม่เพียงพอ อีกทั้งปัจจัยด้านความเพียรก็ยังไม่เพียบพร้อม จึงไม่สามารถเดินข้ามผ่านมาได้
ถัดมา คือ สถานการณ์บีบบังคับให้ต้องเขียน หน้าที่การงานของผมเกี่ยวข้องกับการเขียนค่อนข้างมาก ทั้งเขียนรายงานและเขียนเผยแพร่การทำงานของหน่วยงาน เพราะถูกบีบให้เขียนจึงต้องเขียน และด้วยเหตุที่มีฉันทะ/ศรัทธาอยู่บ้างแล้ว จึงเร่งบำเพ็ญเพียรในการเขียนให้มากขึ้น
ในขณะนั้น ผมก็เริ่มแก่กล้ามากขึ้นจาก “การอ่าน” ที่ผมค่อยฝึกฝนมาเรื่อย ๆ จนสามารถอ่านหนังสือสะสมสต็อกคำ ศัพท์แสง วลี ประโยค ลูกเล่นลีลาทางภาษาต่าง ๆ ไว้ได้ คุณสมบัติข้อนี้มีส่วนช่วยให้ผมเขียนหนังสือได้ และเขียนดีขึ้นเป็นลำดับ
อย่างไรก็ตาม ปัจจัยประการข้างต้นอาจไม่ส่งผล หากผมมิได้รับโอกาสในการพัฒนาจากการฝึกอบรม การให้คำแนะนำที่สร้างแรงบันดาลใจจากกัลยาณมิตร-ครูบาอาจารย์หลายท่าน ผนวกเข้ากับการช่วยเหลือเจือจานนำผลงานไปเผยแพร่ในสิ่งพิมพ์ ก็ยิ่งทำให้ฮึกเหิมและมีกำลังใจอยากเขียนยิ่ง ๆ ขึ้นไป
สำหรับปัจจัยจากกัลยาณมิตรครูบาอาจารย์นั้น ผมมิได้รอคอย ตรงกันข้ามผมเป็นผู้ออกไปแสวงหา ไม่ว่าจะเป็นการขวนขวายไปฝึกอบรมทั้งเขียนข่าวและสารคดี การเข้าหาพร้อมมีงานติดมือไปขอคำสอน คำแนะนำจากครูมาลา คำจันทร์ เป็นต้น
ในส่วนการเข้ามาเป็นสมาชิก G2K ซึ่งมีส่วนพัฒนาการเขียนของผมนั้น แม้มิอาจตอบได้ชัดเจนในเชิงคุณภาพ แต่ผมค่อนข้างมั่นใจการพัฒนาในเชิงปริมาณ ผมเขียนงานได้เร็วมากขึ้น เขียนเรื่องได้ง่ายขึ้น ข้อจำกัดทางทักษะเริ่มจางลงไปเรื่อย ๆ
เท่าที่นึกออก ทั้งหมดนี้เป็นปัจจัยที่ทำให้ผมก้าวข้ามข้อจำกัดด้านการเขียนมาได้ครับ
บันทึกที่เกี่ยวข้อง
ถอดบทเรียนตัวเองเรื่องการเขียน : (๑) ที่มาและที่ไป
ถอดบทเรียนตัวเองเรื่องการเขียน : (๒) ขอเล่าเรื่องตัวเองสักหน่อย
ถอดบทเรียนตัวเองเรื่องการเขียน : (๓) การอ่านเป็นพื้นฐานที่สำคัญ
ถอดบทเรียนตัวเองเรื่องการเขียน : (๔) ก้าวแรกและก้าวต่อของการฝึกเขียน
ถอดบทเรียนตัวเองเรื่องการเขียน : (๕) เวทีชื่นชมผลงาน
ถอดบทเรียนตัวเองเรื่องการเขียน : (๖) การพัฒนาแบบก้าวกระโดดใน G2K
ถอดบทเรียนตัวเองเรื่องการเขียน : (๗) การเขียนแนวทางแบบผม
ถอดบทเรียนตัวเองเรื่องการเขียน : (๘) ส่งท้ายบทเรียน
แหะ แหะ จบแล้วครับพี่น้อง
พี่เกียรติครับผม
ตามอ่านมาถึงตรงนี้ ได้ ๘ ตอนพอดี...ชื่นชมมากๆครับ
ผมขอรบกวน พี่รวบรวมซีรีส์นี้มาในเอกสาร word (เหมือนเล่มที่ผมให้) พี่อาจเพิ่มตัวอย่างบันทึกที่ชอบอีกส่วนหนึ่งได้ครับ---ส่งให้ผม
หากปรู้ฟเสร็จเเล้ว ผมจะส่งให้ทางโน้น ผลิตเอกสารเตรียมไว้ให้พร้อมเลยครับผม
ทั้ง ๘ บันทึกนี้...
ผมใช้เวลาวันนี้ทั้งวันนั่งเขียน ใช้พลังเยอะพอดูครับ
ตั้งใจมอบให้เป็นของขวัญวันเกิดคุณเอก เพื่อนำไปใช้ประโยชน์ในเวที พอช.
ผมจะส่งเป็นไฟล์ word ไปให้นะครับ พร้อมกับบันทึกตัวอย่าง
ว้าว...นักเขียนคนใหม่หัวใจซีไรท์...
แหะ แหะ ยังอีกยาวไกลครับ
ผมเป็นได้แค่นักอยากเขียนเท่านั้นแหละครับ
น้องหนานเกียรติเป็นนักเขียนที่แฟนๆG2Kคอยตืดตาม
เพราะลีลาการเขียน..บรรยายได้อย่างเห็นภาพ
และมีรายละเอียด.. ลึกซึ้ง..และชวนติดตาม
ยังไงก็ขอฝากตัวด้วยคนนะคะ
เป็นของขวัญวันเกิดผมที่มีคุณค่าทางจิตใจมากครับ..เพราะเป็นความตั้งใจยิ่งจากพี่เกียรติศักดิ์ ครับ
ขอบคุณพี่มากๆครับ
ขอบคุณครับ คุณเอกและคุณหนานเกียรติ
ทีมวิทยากรเครือข่ายเป็นทีมคุณภาพเยี่ยมยอดมาก
มีความตั้งใจสูง
ทำการบ้านมาเยอะมาก .....
เตรียมความพร้อมอย่างละเอียดถี่ถ้วน
เจ้าภาพรู้สึกภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง(เกรงใจด้วย)
ผมMail แจ้งคนเข้าอบรมได้ Link มาอ่านล่วงหน้าด้วย
ขอบคุณมากครับ
และสุดท้ายก็ยังตามมาให้กำลังใจค่ะ
มีความสุขในงานเขียนนะคะ
ขอบคุณค่ะ
มาให้กำลังใจหนานที่ชอบเขียนบันทึก..อ่านได้อรรถรส..มองเห็นได้ตามที่เขียน..มีข้อคิด..เป็นนักเขียนได้เลยค่ะ
สวัสดีค่ะ
- แวะมาชื่นชมค่ะ
- โอกาสหน้าขอลายเซ็นต์ด้วยนะค่ะ
สวัสดีค่ะ
แวะมาทักทายและมาตบมือเชียร์ค่ะ
เป็นกำลังใจให้กับนักเขียนคนเก่งค่ะ
การฝึกฝนมั่นพัฒนาตนเองก็ระดับครูแล้วค่ะ
ดีใจที่มีนักเขียนเพิ่มอีกคนค่ะ
จะติดตามนะค่ะ
สวัสดีค่ะ
มาทักทายค่ะ
ยืมประโยคครูอ้อยเล็กมาได้มั๊ยนี่ อิอิ
ขอบคุณมาก ๆ ครับพี่
เพราะมีคนคอยติดตามและให้กำลังใจ ผมจึงไม่หยุดเขียนครับ
นิดหน่อยครับ นิดหน่อย
ฮิ ฮิ...
ขอบคุณมากครับพี่
ผมคิดว่าหากคน พอช. เขียน เราจะมีเรื่องเล่าดี ๆ จากพื้นที่มากมายครับ
ผมชอบอ่านเรื่องเล่าของคนเล็กคนน้อยในแผ่นดิน
เรื่องเล่าแบบนี้ไม่ค่อยมีคนเล่า
คน พอช. เข้าถึงเรื่องเล่าเหล่านี้ ซึ่งควรนำมาเล่าให้สังคมรับรู้มาก ๆ ครับ
ยินดี/ดีใจมาก ๆ ครับที่บันทึกนี้จะมีประโยชน์
ขอบคุณมาก ๆ เลยครับ
มีกำลังใจอย่างนี้ ผมจะหยุดเขียนได้อย่างไร
ใช่ไหมครับ....
ขอบคุณจ้าดนักเจ้า
ตอนนี้เป็นได้แค่นักอยากเขียนเจ้า
แหะ แหะ เดี๋ยวหัดเว็นต์สวย ๆ ก่อนนะครับ
ขอบคุณมากครับ
คุยกับคุณเอกอยู่ครับ เรื่องการลงไปเยี่ยม ร.พ.พะโต๊ะ
อยากไปมาก ๆ ครับ
ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมนะครับ...
ขอบคุณครับ
เฌวาสบายดีครับ เย็นนี้เฌวาจะเดินทางไปเยี่ยม ปู่ - ย่า ที่ ดอยมูเซอ จ.ตาก ครับ
แหะ แหะ พี่ครับ ผมเป็นแค่นักอยากเขียนครับ
ยังต้องฝึกฝนอีกเยอะครับ
ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมและให้กำลังใจครับ
ขอบคุณครับพี่
ได้ครับได้...
ฮิ ฮิ....