เติมอาหารของจิตรวิญญาญ..เติมฝันเติมไฟ..เติมใจ..วางงานชั่วคราว

       หลังจากที่ผ่าน....ปีที่ยุ่งที่สุด..เท่าที่ทำงานมา....(หลาย ๆ คนพูดทำนองนี้)

ก็ถึงคราปลดปล่อยบ้าง....

แวะกินไอติมตลาดร้อยปีแก้เหนื่อยริมทาง...

ดูปลาเลิฟ...ให้หายอ้างว้าง....

แทนปลาสะแงะ...เพราะเรามีอาการ.สะแงะ..มาเกือบปี..(เฮ้อ..ทพส..ใกล้จบแล้ว...)

เยี่ยมเพื่อนเก่า..แหมเราไม่นึกว่าจะต้องเสียเงินจ้างมาดูนายนะนี่...ตอนเด็ก ๆ เห็นอยู่เต็มทุ่งแนะ...

นี่ไม่ใช่เพื่อนเก่า...แค่กระเซ้ากันเล่น ๆ ....(งานที่เห็นที่ผ่านมา..เหมือนเอาขาแหย่แบบนี้ข้างหนึ่งเช่นกัน...)

ล่องแพแม่น้ำแคว...ล่องความคิด..ล่องลอย...

เลื่อนกำหนดการ..แต่ไม่เลื่อนลอย..จึงพลอยได้เจองานสะพาน..

บึ้ม ๆ ๆ เสียงสะท้าน....บอกกล่าวลูกหลาน...สร้างสะพานแสนยาก..สร้างชาติ..ยากกว่า..สร้างสามัคคีต้องร่วมสร้าง..จึงจะยั้ง..ยืนยง..

รถไฟที่แสดง...ฉาบสีแดง...ช่างร้อนแรงผ่านคืนวัน...

ทางสายประวัติศาสตร์หรือ..สายมรณะ..เปลี่ยนชื่อ..แต่ไม่อาจเปลี่ยนประวัติศาสตร์

มนต์ไทรโยค...เร้าอารมณ์...ชวนหลงไหล...

ถูกกลืน....กลมกลืน..แอบซ่อน..เนียน ๆ..

หรือโดดเด่น.....กับฉากที่จัดไว้...บางลีลา...

กลับมาก็สางงานต่อ..โอ้พ่อ...มากกว่าเดิม...เอย..