รักจะอยู่ก็ต้องสู้

คนเราถ้ารู้จักดิ้นลนไม่อับจนหนทาง คนส่วนใหญ่มักจะบ่นว่าไม่มีเวลา..ไม่มีโอกาส.. ไม่มีช่องทาง.. น่าจะมาจากไม่เปิดโอกาสให้ตัวเองหรือไม่ก็ยกตัวเองไว้แตกต่างจากคนอื่น แต่ถ้ารู้จักเปิดใจ..เปิดโอการให้ตัวเองคิดไม่ออกคิดตาม ทำไม่เป็นเอาอ่าง และทบทวนอยู่เสมอถึงความเท่าเทียมและแตกต่างสักวันต้องค้นพบความเป็นตัวเองบ้าง

เดินตามความฝันมานานหลายปี ความฝันก็ยังเป็นความฝันอยู่ดีถ้าไม่ลงมือปฏิบัติ ความจริงการดินลนค้นหาเป็นการค้นหาทางออกให้กับตัวเองมากกว่าตามหาความฝัน เพราะความสำเร็จหลายโอกาสอยู่ไกล้ตัวเรานี่เองเพียงแต่เราไม่ใส่ใจที่จะไขว่คว้าหรือปล่อยให้โอกาสนั้นผ่านไปอย่างไม่ใยดีจนในที่สุดเมื่อสำนึกถึงความต้องการขึ้นมาเมื่อใดก็โอดคราญหวญให้ที่จะให้มันกลับคืน ที่กล่าวมาทั้งหมดนี้ได้เจอมากับตัวเองทั้งนั้นไม่คิดว่ากล่าวใครให้เจ็บช้ำ

ผู้เขียนมีเพื่อนสี่คนที่ถือเป็นอีกแบบอย่างที่ต้องการนำมาเสนอเป็นทางเลือกให้กับคนที่วิ่งตามความฝันและอยากให้ทุกท่านอยุดพักกันสักครู้เพื่อเรียนรู้และเข้าใจพวกเขาเหล่านั้น

คุณไพร  ช่วงโชติ :

พนักงานซ่อมบำรุงที่เรียกการทำงานนอกเวลาว่าเป็นเวลาว่าง เวลาพักเทียงเพื่อคนอื่นจะใช้เวลาส่วนใหญ่กับการพักผ่อนพูดคุยกันต่ามอัทยาสัย บางคนก็เพลิดเพลินไปกับขนมที่ลูกค้านำมาให้คุณไพร แต่คุณไพรเองกับวุ่นอยู่กับการรับซ่อมจักรยานเพื่อแรกขนมกินไปวันๆโดยไม่คิดจะทำเป็นอาชีพ รถจักรยานใครเสียก็เอามาให้คุณไพรซ้อมให้โดยเริ่มจากเพื่อๆ ปากต่อปากและเป็นที่รู้กันว่าไม่ต้องเสียค่าตอบแทนดังนั้นสินน้ำใจที่ได้รับมักจะเป็นขนมขบเคียว กล้วยแขก หรืออะไรก็แล้วแต่น้ำใจ ถ้าใครถามว่าเท่าไรคำตอบง่ายๆ "กล้วยแขกถุงหนึ่งก็แล้วกัน" นอกจากการซ้อมจักยานแล้วรถเพื่อนๆที่จอดอยู่บริเวณไกล้เครียงเป็นสนิม โซ้แห้ง บันใดคดคุณไพรก็จะหยอดน้ำมัน ดัดบันใดให้โดยที่เจ้าของไม่ต้องเอยปากบอกและคุณไพรเองก็ไม่ได้เที้ยวไปเอยปากบอกเจ้าของด้วยซ้ำ น้ำใจอันงดงามนี้จะส่งผลกับคุณไพรในโรงเพราะเห็ด 

โรงเรือนเพราะเห็ดนางฟ้าภูฐานะไรบ้าง รู้แต่ว่าเขาทำงานเป็นช่างเครื่องตามที่กล่าว เวลานอกเหนือจากนั้นเราไม่รู้หลอกว่าวัยหนึ่งๆคุณไพรทำกิจกรรดำเนินชีวิตอย่างไรบ้างอาจเป็นเพราะว่าเราไม่ได้ทำงานอยู่ไกล้กัน แต่วันหนึ่งก็เห็นเพื่อนร่วมงานหลายคนมีถุงเห็ดติดมือเข้ามาทำงานคนละถุงสองถุงเดี๋ยวคนนั้นถือเดี๋ยวคนนี้ถือเป็นอย่างนี้อยู้หลายวันสอบถามได้ความว่าคุณไพรเพราะเห็ดขายลำต้นใหญ่ หมวกเล็ก น่ากินและราคาก็ถูกกว่าท้องตลาดมากเพราะไม่ต้องขายผ้านคนกลาง ลูกค้าของคุณไพรหรือครับไม่ต้องห่วงก็ลูกค้าซ่อมจักรยานเองครับชุดเดียวกัน เริ่มต้นจากอุดหนุน ซื้อกิน ซื้อฝากเพื่อนฝากญาติ และปากต่อปาก วันจากสิบโลเป็นยี่สิยโลมากบ้างน้อยบ้างตามจำนวนของที่มี ถึงแม้ว่าคนอื่นอยากทำตามอย่างบ้างแต่กลยุทธการตลาดแบบต่อเนื่องมาจากการซ่อมจักรยานแรกน้ำใจน้อยคนนักที่จะทำได้ขนาดนี้

วันหยุดรับจ่างทั่วไปแล้วแต่ใครจะจ้าง ตัดต้นไม้ ฟันหญ้า ซ่อมเครื่อง และงานช่างทั้วไปเรียกได้ว่าทุกนาทีของชีวิตเป็นชีวิตที่มีคุณค่าอย่างแท้จริง

สภาพจากภายนอกที่ผู้คนทั่วไปเห็นผู้ชายวัยสี่สิบปลายๆ ตัวดำปิด หนวดเคลารุงรัง กร้านแดดกร้านลมเหมือนกับคนที่ขัดสนต้องดิ้นลนแต่เมื่อมมีโอกาสใด้รู้จักผู้ขายคนนี้ไม่ใช้ไม่มีแต่เป็นคนที่ไม่เคยหมด ไม่เคยหมดความเป็นมิตร ไม่เคยหมดน้ำใจ ไม่เคยหมดความตั้งใจพยายามที่จะทำมาหากิน และเขาคือ THE IDO คนที่หนึ่ง