ข้าพเจ้าเข้าใจว่า...
การใช้ชีวิต ...
เสมือนเรือที่กำลังแล่นอยู่ในท้องทะเลอันกว้างใหญ่
บางห้วงยาม
ท้องทะเลก็สงบเงียบ จนชวนหวั่นหวาด

บางห้วงยามก็สงบงาม ชวนรื่นรมย์

บางห้วงยาม
ท้องทะเลก็เต็มไปด้วยคลื่นหลากระลอก
ชวนให้ชีวิตตื่นตระหนก..สะทกสะท้าน
หรือบางครา
ก็นำพาชีวิตให้ตื่นเต้น  เร้าระลึก...มีสีสัน

และข้าพเจ้าก็ปลงใจว่า...
ไม่ว่าท้องทะเลจะสงบเงียบ...งดงาม
หรือเต็มไปด้วยคลื่นหลากลูก หลากฤดู
แต่ทั้งปวงนั้น...
มันคือรสชาติของการใช้ชีวิต
และการใช้ชีวิตที่ว่านั้น ก็คือ...
การกำลังถูกทดสอบจากธรรมชาติ...
และธรรมชาติ นั่นแหละ
คือสิ่งที่จะทำให้ชีวิตเติบโตและกล้าแกร่ง...
(อยู่รอด หรือ แตกดับ)

 

...

ท้องทะเลจากเวียดนาม