ความต่าง

   

               

 

      ดาวกับดิน

    

     เธออาจเป็น ดั่งนางฟ้า ของใครๆ
เธออาจเป็น ดั่งดวงใจ คนทั้งหล้า
เธออาจเป็น ดั่งดวงดาว บนนภา
เธออาจเป็น ดั่งแก้วตา มหาชน
   

     ฉันแค่ดิน เม็ดหนึ่ง ที่ไร้ค่า
ที่ลมเหงา พาพัดมา ให้สับสน
แต่ไม่นาน ลมอ่อนแรง ที่เบื้องบน
คงร่วงหล่น จุดเริ่มต้น ตรงผืนทราย
  

     ดินก้อนเดิม ที่เธอคง มองไร้ค่า
ดินก้อนเก่า ยังมองฟ้า ด้วยใจสลาย
ดินก้อนช้ำ ที่มีรัก ไม่เสื่อมคลาย
ดินก้อนไกล ที่ใครใคร ไม่เคยจำ...

                       

 

                            ดาวมีไว้เบิ่ง   

                                                       ไหมไทย ใจตะวัน
 

 

          คนบ้างคนบ่ได๊เกิดมาเพื่อเฮา  เขาเลยอยู่ไปของเขา
     
เขาเลยบ่มักเฮาจ้อย  คนงามจั่งน้อง  
      
เทียบกันแล้วห่างอ้ายสุดสอย น้องทำงานสูงแถมงามจนย้อย

ส่ำดาวสูงลอยอยู่ไกลทุกคืน พอได้มีโอกาสได้ใกล้ชิดกัน
            
ก็ตอนเดินผ่านเท่านั้น  ได้กลิ่นหอมหัวใจยังชื่น
         
ลมๆแล้งๆ  พอมีแฮงหายใจข้ามคืน
       
ยิ้มเจ้าหยอกใจตัวอ้ายให้ชื่น ปลื้มใจจนยืนฝันดีคาหม่อง
        
แต่ความจริงคือ...    ดาวมีไว้เบิ่ง
    อ้ายเอื้อมบ่เถิงดอกเด้อหัวใจของน้อง  
           
หลับตาฝันอ้ายจั่งได้กอด ยามคึดฮอดได้แต่หลอยมอง 
        
ไร้วาสนาได้แต่เป็นเจ้าของดาวนั่น

ถึงผูกคอตายใต้ต้นบักเขือขื่น     คงบ่อาจฝืนชะตาที่ฟ้าแบ่งกั้น  
      
น้องอาจเกิดมาเพื่อเขาคนอื่น  อ้ายได้แต่ยืนแหงนมองเท่านั้น
      ดาวก็ยังเป็นดาวทุกวัน  บ่แม่นของเฮา(ดาว...นั้นมีไว้เบิ่ง)