คุณเคยทำอะไรเปิ่น ๆ แบบปล่อยไก่ทั้งเล้าอย่างดิฉันบ้างไหม?? ... ด้วยเพราะสิ่งที่คล้ายกันสายตามองผ่าน ๆ คิดว่าเป็นสิ่งเดียวกัน จึงเป็นเหตุของความเปิ่น อันเกิดจากความไม่รอบคอบของตัวเอง ... เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม 2552 ดิฉัน เข้าไปอ่านบันทึกของคุณ kaniya กับบันทึก สิ่งดี ๆ ที่ควรทำทุกวัน และไปทิ้งรอยไว้ว่า"ขอบพระคุณมากค่ะพี่ธรรมทิพย์ ... มีข้อคิดดี ๆ มาให้อ่านอีกแล้ว ... ถูกต้องทุกข้อเลยค่ะ" (แป่วๆๆ) ... ทิ้งรอยไว้แค่นี้จริง ๆ ค่ะ ... แต่แค่นี้ของดิฉัน อาจไม่ใช่แค่นี้สำหรับเจ้าของบันทึกก็เป็นได้ เพราะการทักคนผิด อาจส่งผลต่อความรู้สึกของคนถูกทัก (ดิฉันคิดเช่นนั้น) ดิฉัน ไม่แน่ใจว่าตอนนั้นคุณ kaniya อาจจะมึนกับความเห็นของดิฉัน คงคิดในใจว่า "พี่ธรรมทิพย์" ไหนของเขากันล่ะเนี่ย ... ฉันไม่ได้ชื่อ "ธรรมทิพย์" สักหน่อย ... ฉันชื่อ kaniya ต่างหาก ... (แป่วๆๆ)

ดิฉัน พยายามจะเข้าไปขอโทษคุณ kaniya แต่เปิดหาบันทึกไม่เจอ วันนี้ เจอบันทึก จดหมายจากในหลวงถึงสมเด็จพระเทพฯ ของคุณ kaniyo... จึงรีบเข้าไปทิ้งรอยไว้ว่า "ครั้งนี้ เรียกชื่อน้องถูกแล้ว kaniya ... อิ อิ วันก่อนพี่เรียกว่า "พี่ธรรมทิพย์" เพราะเห็นเป็นดอกทานตะวันเหมือนกัน ขอแก้ตัวใหม่ และขอโทษในความไม่รอบคอบของพี่ด้วย ... มีความสุขกับชีวิตนะคะ" ... ดิฉัน อาจจะเป็นคนละเอียดอ่อนต่อความรู้สึก และพร้อมจะขอโทษต่อการกระทำอันผิดพลาดของตนเองเสมอ ...
ดิฉันมองว่า "การกระทำอย่างเดียวกัน" ... คนสองคน ... ย่อมสะท้อนความรู้สึกออกมาไม่เท่าหรือไม่เหมือนกัน ... คนหนึ่งอาจมองว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย ไม่ได้เก็บมาใส่ใจจดจำ ... ขณะที่อีกคนกลับรู้สึกว่าการกระทำเหล่านั้นช่างยิ่งใหญ่เหลือเกินต่อความรู้สึก ... เพราะเป็นเรื่องของอารมณ์ ความรู้สึก เป็นความละเอียดอ่อนทางด้านจิตใจ ... มันจึงดูยิ่งใหญ่และสำคัญเสมอต่อความรู้สึกแห่งตน ... เมื่อได้บอกกล่าวคำขอโทษจึงรู้สึกสบายใจค่ะ ...

ณ วันนี้ ... "ความไม่รอบแห่งตน" ... จึงเป็นครูสอนตนว่า ... "จะคิดทำสิ่งใด ... ให้ใช้สติพิจารณาความ ... ด้วยความรอบคอบ ... สายตาที่มองสรรพสิ่ง ... หาไช่ตัวตัดสิน ความถูกผิดดีชั่ว ... ทุกครั้งที่มองที่พิจารณา ... จึงควรใช้สตินำเสมอ ... เพื่อลดความผิดพลาดแห่งใจตน" ... "ทุ่งแสงตะวัน ... ทุ่งแสงแห่งธรรม ... สัมผัสธรรมด้วยดวงใจ ... หาใช่ด้วยดวงตา"
ฮี่ๆๆๆความเปิ่นที่นักเสมอๆ..คนเราเน๊าะก็ต้องมีกันบ้างง่า..ไม่งั้นเขาจะบอกเหรอว่า 4 เท้ายังรู้พลาด..นักปราชญ์ยังรู้พลั้ง..แต่ได้ขอโทษแล้วสบายใจ..ดีมากๆจ้าน้องครูยะลาคนสวย..
ฮี่ๆๆๆความเปิ่นที่นักเสมอๆ..พิมพ์ตกง่ะ..จะพิมพ์ว่าฮี่ๆๆๆเป็นความเปิ่นที่น่ารักเสมอๆ
เห็นป่ะพี่สาวมาเปิ่นเป็นเพื่อนง่ะฮาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ขอบคุณค่ะพี่ Vij ที่เขียนถึง..ไม่ใช่น้องไม่คิดมากนะคะ แต่คิดมากกว่าพี่ vij อีกค่ะ ..
1. พอดีชื่อพี่เขาไปพ้องกับนามสกุลของน้องน่ะค่ะ..เลยคิดว่าพี่ vij เรียกนามสกุลหรือเปล่า (แบบฝรั่งหน่ะ)
2. เป็นดอกทานตะวันเหมือนกันของพี่เค้า 1..แต่ของ Kaniya สนับสนุนการท่องเที่ยวลพบุรีค่ะ (ยกมาทั้งไร่)
3. งานเขียนวันนั้นยกมาจาก web แต่ไม่ได้แสดงที่มา (ต้องกราบขออภัยด้วยค่ะ) เลยคิดว่าพี่เค้าเป็นเจ้าของหรือเปล่า พี่จึงต้องไปขอบคุณพี่เขา ..(ประมาณนี้ค่ะ)
สรุปแล้ว ..Kaniya ก็รู้สึกผิด ๆ เหมือนกันค่ะ ..แต่ก็รู้สึกชื่นชมพี่ Vij เสมอนะคะ..
ขอให้สำเร็จเป็น ดร. โดยเร็วนะคะ ..
ขอบคุณค่ะ..
ไม่เป็นไรนะคะ พลาดกันได้
ใครใครก็ให้อภัยเสมอค่ะ ถ้ารู้จักขอโทษ
แต่ไก่เล้านี้ใหญ่นิ...น้องโอ๋
สวัสดีค่ะอาจารย์
สวัสดีค่ะ น้องสาว
ผิดแล้ว..ขอโทษ
ผิดแล้ว...ยอมรับผิด ไม่มีใครไม่ให้อภัยหรอกค่ะ
แต่ถ้าผิดบ่อยๆเขาจะว่า สว.นะ
สวัสดีค่ะ คุณครู Vij ที่คิดถึง
สวัสดีคะ...
ของอย่างนี้พลาดกันได้ ฮ่าๆๆๆ...
เป็นกำลังใจ นะคะ
สวัสดีค่ะพี่อ้อยเล็กคนสวย ... อิ อิ ขอบพระคุณมากค่ะที่เข้ามาเป็นเพื่อนเปิ่น อยากมีพี่สาวเปิ่น ๆ อยู่พอดีเลยค่ะ ฮา. มีบ้างแหละเนอะคนเรา ... สี่เท้ายังรู้พลาด นักปราญช์ยังรู้พลั้ง ... (แก้ตัวได้ดีที่สุด) ฮ่าๆๆๆ คิดถึงจ้าาาา ...
สวัสดีค่ะพี่ชายชยพร ... กล้วยไม้ป่าของน้อง ๆ ...
ได้ฟังประสบการณ์ของพี่ชายแล้วน้องสาว ได้เห็นว่าความรับผิดชอบของพี่ชายยิ่งใหญ่กว่ายศ ตำแหน่งทางวิชาการ นับถือในความเป็นตัวตนที่แท้จริงของพี่ชายเสมอค่ะ ... จะจดจำคำสอนของพี่ชายไว้เสมอค่ะ ... Comment ของพี่ชายทำให้น้องสาวได้เห็นอะไรหลาย ๆ อย่าง อย่างที่อยากเห็น ... ความตรงไปตรงมาในการสื่อสารที่น้องนับถือตัวพี่ชายค่ะ
น้องสาวสบายดีค่ะ ... หวังใจยิ่งว่าพี่ชายเราสบายดีเช่นกัน ... ขอบพระคุณมากค่ะ
ขอบพระคุณค่ะคุณลุงมหา ... ดีใจที่คุณลุงมาเยี่ยม ว่าแต่ว่าเรื่องเผ่าถ่านไปถึงไหนแล้วค่ะ ... เสร็จเมื่อไรจะได้มาจอยกันจอยกัน รักษาสุขภาพนะคะคุณลุงมหาที่น่ารัก ... ระลึกถึงค่ะ
สวัสดีค่ะน้อง kaniya ...
อ้าว!! ไปพร้องกับนามสกุลของน้องอีกแน่ะ ... น้องเลยดูว่าพี่ทักแบบสไตล์ฝรั่ง ... อย่างพี่คงเป็นได้แค่ชมพูมะเหมี่ยวค่ะ ... ฮ่า ฮ่า ... ช่างเป็นความบังเอิญ ที่นำพาเรามาเจอมาแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันนะคะน้องสาว ... สำหรับบันทึกเรื่องเอกสารอ้างอิงนั้น พี่เขียนไว้เพื่อเตือนตนเองตอนท่านอาจารย์สอนค่ะ หาได้กล่าวโทษใครแต่อย่างใด ... แต่หากจะนำไปปฏิบัติเพื่อให้เป็นกิจนิสัยพี่จะดีใจยิ่งค่ะ เพราะก่อนหน้านี้พี่ก็เคยตก ๆ หล่น ๆ มาเหมือนกันค่ะ แต่พอมาทบทวนตนอีกครั้ง เลยขอทำให้ถูกต้องดีกว่า ...
ดีใจจังค่ะที่ได้รู้จักมิตรใหม่ ... แล้วจะติดตามอ่านบันทึกนะจ๊ะ ... อากาศเปลี่ยนรักษาสุขภาพด้วย ... มีความสุขกับชีวิตนะคะ
แวะมาเยี่ยมครับ
สงสัยว่าจะเคยมีอาการเดียวกับอาจารย์ครับ แต่ยังไม่รู้ตัว
รู้ตัวเมื่อไรจะมาสารภาพครับ....
สวัสดีน้อง vij ผิดเป็นครู ถูกเป็นลูกศิษย์ สี่ตีนย่อมช้าง
แต่ผิดแล้วแก้ไข ขอโทษ สบายใจ ครับ
สวัสดีค่ะคุณVij
ไม่มีใครที่ไม่เคยทำสิ่งผิดพลาดหรอกค่ะ
อย่างน้อยก็ต้องมีครั้งหนึ่งค่ะ
เป็นกำลังใจให้นะคะ
คืนนี้ฝันดีค่ะ^^
เยี่ยมเสมอครับ