วันก่อนนั่งทานอาหารกลางวันกับพี่น้องในแก้งค์ ...คุยกันไปเรื่อยๆ จำไม่ได้ว่ามาถึงเรื่องการเลี้ยงหมา ได้ไง พอเล่ามาถึงตอนนี้พี่สาวคนสวยก็นึกถึงอดีตวัยเรียนสมัยเป็นพยาบาลสาวอยู่ทางใต้ได้ว่า...มีเพื่อนสาวคนนึงมาปรึกษาด้วยความวิตกกังวลอย่างยิ่งว่า มีตุ่มเนื้อขึ้นบริเวณหางตา กดนิ่มๆ สงสัยว่าจะเป็นเนื้องอก วันแรกเพื่อนๆก็ปลอบใจกันใหญ่เลยว่าไม่เป็นไรหรอกยังเล็กๆ อยู่....
ในเวลาต่อมาวันรุ่งขึ้นเพื่อนสาวก็กลับมาปรึกษาอีกด้วยความเครียดทวีคูณ...มันใหญ่ขึ้นเร็วมากเลย เมื่อวานยังเล็กๆ อยู่เลย ที่นี้ !!! เพื่อนก็ตกใจตามไปด้วย รีบพากันไปหาอาจารย์หมอช่วยดูเผื่อจะได้รักษาด่วน อันตราย...........
พอเจออาจารย์ อาจารย์ก็สำรวจรอยโรค แล้วก็ยกก้อนเนื้อที่ว่าขึ้นดู....ก็ถึงคราวขำก๊าก ...ก้อนเนื้อมีขาด้วยคะ ฮ่า ฮ่า ....ก็มันหาใช่ก้อนเนื้อธรรมดาไม่ เพราะมันคือ "คุณเห็บใจร้าย" นั่นเอง ฮ่ะ ฮ่า ปล่อยให้กลัวอยู่ได้ แล้วหลอกกินเลือดซะตัวเปล่งเชียว...คือ บ้านเพื่อนพี่เค้าไม่ได้เลี้ยงหมานะคะ ก็เลยไม่รู้จักเห็บ..
เรื่องเล็กๆ ของคนๆหนึ่ง อาจกลายเป็นเรื่องใหญ่ของอีกคนได้เสมอ จริงมั้ยจ้ะ
สวัสดีค่ะ
เห็นด้วยกับคำว่า
"เรื่องเล็กๆ ของคนๆหนึ่ง
อาจกลายเป็นเรื่องใหญ่ของอีกคนได้เสมอ"
ขอบคุณสำหรับข้อคิดดีๆ ค่ะ