ขอขอบคุณ..ครอบครัวที่อบอุ่น มิ่งมิตรที่จริงใจและลูกศิษย์ตัวน้อย..ที่เป็นดั่งแรงบันดาลใจของการทำชีวิตให้มีค่า..และทำสิ่งดีๆเพื่อตอบแทนสังคม.

วันก่อน..ข้าพเจ้าได้มีโอกาสกลับไปเยี่ยมโรงเรียนเดิมที่เคยสอน..อีกครั้ง

.........................................

ทันทีที่ขับรถเข้าไปในโรงเรียน..ก็ชื่นใจกับรอยยิ้มและการกุลีกุจอสวัสดีตามรายทางก่อนที่จะจอดรถและทักทายกับนักเรียน

...เด็กๆ..พากันเข้ามาสวัสดีและข้าพเจ้าก็รีบกอดเด็กๆเหล่านั้น..ไว้ให้สมกับความคิดถึง..

เด็กๆที่เห็นก็พากันวิ่งมาสมทบกัน..ทักทายคุณครู..ทำเอาข้าพเจ้าตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก..

..เด็กปอหนึ่งห้องสองก็พากันวิ่งกรูมาหาครูและถามกันว่าคุณครูจะกลับมาสอนพวกเค้าต่อใช่มั๊ยคะ/ครับ..คำพูดนี้ทำให้ข้าพเจ้าน้ำตาซึม...

..ข้าพเจ้าเดินไปหาพวกเค้าที่ห้องเรียนและเข้าไปกอดนักเรียนทุกคนในห้องอย่างทั่วถึง..สมกับความคิดถึงอย่างเต็มที่ ข้าพเจ้าจำใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสของพวกเค้าในวันนั้นได้อย่างชัดเจน..และข้าพเจ้ารู้สึกถึงความสุขของการเป็นครู..อย่างเต็มอิ่มอีกครั้ง..

เด็กๆ..ที่รู้ข่าวว่าข้าพเจ้ากลับมาพากันเขียนจดหมายแล้วเอาเศษข้าวที่ทานเสร็จเมื่อเที่ยงมาแปะจดหมายรักถึงข้าพเจ้า..

...ก่อนกลับเด็กๆชั้นอื่นๆก็วิ่งมาส่งและก็ขอหอมแ้ก้มอีกแน่ะ..ไม่แค่นั้น..ข้าพเจ้าต้องทำตามคำรบเร้าของเด็กๆด้วยการหอมแก้มพวกเค้าด้วย..ได้เลย..วันนั้นเป็นอันว่า..ภาพครูกับลูกศิษย์ผลัดกันหอมแก้มกันไปมา..เป็นภาพที่สร้างความแปลกใจให้แก่ผู้พบเห็นเป็นอย่างมาก(อิอิ) ..

 

แต่สิ่งที่ข้าพเจ้าได้รับในวันนั้น....คือ "ความสุขที่ประมาณมิได้.".

จนข้าพเจ้ารู้สึกในชีวิตว่า..แม้ว่าข้าพเจ้าจะยังไม่ได้รับสิ่งที่ข้าพเจ้าหวังทั้งหมด..แต่สิ่งที่ข้าพเจ้าไม่เคยขาดเลย..คือ..ความรัก..

..ข้าพเจ้าจึงรู้ว่า..ความรัก..มีคุณค่าและมีพลังมากมายเพียงไหน..

และยิ่งให้มากเท่าไร..ก็ยิ่งได้รับมากขึ้นเท่านั้น...

และข้าพเจ้าเป็นคนที่โชคดีเพียงไร..ที่ได้รักและถูกรัก..

แม้วันนี้..ข้าพเจ้าจะไม่ได้อยู่กับพวกเค้าแล้ว..แต่เราก็ยังไปมาหาสู่กันได้

และภาพของเด็กๆ..ตัวน้อยๆของข้าพเจ้าก็ยังคงอยู่ในหัวใจของข้าพเจ้าเสมอ..

---------------------------------------------------------------------------

......ข้าพเจ้ายังจำได้ดี..กับคำถามของการสัมภาษณ์เข้าทำงาน..ที่ใหม่เพื่อสอนหนังสือในระดับปริญญาตรีว่า..ทำไมจึงคิดเปลี่ยนงานมาสอนนักศึกษาแทนสอนนักเรียน

..ข้าพเจ้าตอบโดยไม่ต้องคิดเลย เพราะข้าพเจ้าคิดมานานแล้วว่า..

"หากมีโอกาส ข้าพเจ้าอยากที่จะได้ถ่ายทอดจิตวิญาณของความเป็นครูควบคู่กับความรู้จากประสบการณ์ตรงให้กับลูกศิษย์ที่จะเป็นครูต่อไป..เพราะถ้าได้สอนกับนักศึกษาครู..จะเป็นการต่อยอด ต่อผลไปได้อย่างมหาศาล..และครูที่มีคุณภาพเหล่านั้น..ก็จะได้ไปสอนลูกศิษย์ตัวน้อยของตนเอง..ต่อไปเป็นเท่าทวีคูณ.".และนี่คือ..สิ่งที่ข้าพเจ้าตัดสินใจมาสมัครเป็นอาจารย์ที่นี่..

ข้าพเจ้าจำได้ว่า..พูดไปเสียงก็ขาดห้วงไปเพราะว่า..มันตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก..จริงๆ

....และณ ตอนนี้..และต่อไป..ข้าพเจ้ามั่นใจ..ว่าคำตอบในวันนั้น.จะเป็นคำมั่นสัญญาของข้าพเจ้า..ที่จะต้องยึดมั่นและตระหนักในการทำงานสอนของตัวเองเสมอ..และข้าพเจ้าก็ได้บอกกับนักศึกษาวิชาชีพครูถึงสิ่งนี้ที่ข้าพเจ้า..มุ่งหวังในตัวนักศึกษา..ว่า

นอกจากให้ความรู้แล้ว..ความรักก็เป็นสิ่งสำคัญที่เราในฐานะครู..จะต้องมีและถ่ายทอดให้กับลูกศิษย์

----------------------------------------------------------

ทุกคืน..เวลาข้าพเจ้านั่งทำงานที่โต๊ะคอม..ข้าพเจ้าจะมีแรงใจเสมอ..จากรอยยิ้มของครอบครัว  ลูกศิษย์ตัวน้อย..และผองเพื่อน-ครู..ที่เป็นดั่งแรงบันดาลใจ.ให้ข้าพเจ้ามีพลังในการดำเนินชีวิตและทำตามความฝันของตัวเอง

----------------------------------------------------------

..ขอขอบคุณ..ครอบครัวที่อบอุ่น..มิ่งมิตรที่จริงใจ..และลูกศิษย์ตัวน้อย..ที่เป็นดั่งแรงบันดาลใจ..ของการทำชีวิตให้มีค่าและทำสิ่งดีๆตอบแทนสังคม..