๑.
ไม่ว่าอายุเท่าใด
ความรักและหัวใจ
ก็ยากยิ่งต่อการอธิบาย
๒.
ความรัก
ย่อมสอนให้คนเรา
ก้าวข้ามความเป็นตัวเอง
๓.
จงบอกรัก
เมื่อหัวใจ
มั่นใจว่า “รักใครสักคน”
๔.
ความรัก
สอนให้เรารู้ว่า
“พบกันช้า-ดีกว่าไม่พบกันเลย”
๕.
ในห้องหับแห่งความทุกข์
ย่อมมีความสุข
ซุกตัวอยู่ใกล้ใกล้
๖.
ความฝัน
คือสิ่งที่ทำให้ชีวิต-
มีชีวิตชีวา
๗.
บาดแผล
คือปรัชญา
การเติบกล้าของชีวิต
๘.
จงฉลาดพอที่จะเรียนรู้
ความบันเทิงเริงใจ
จากท้วงทำนองของหยาดน้ำตา
๙.
การเดินทาง
ย่อมสอนให้เราเห็นคุณค่า
ของสิ่งที่จากพรากมา
๑๐.
ในยามจากลา
คำลาใดเล่า...
ที่จะไม่ทำให้หัวใจของคนเราต้องหม่นไหม้
...
๔ พ.ย.๕๒
กรุงเทพฯ...
เมืองใหญ่
ที่ข้าพเจ้ารู้สึกว่าตัวเอง...
เล็กลีบจนแทบไม่มีตัวตน
สวัสดีคะ อาจารย์คะ กลับวันไหนคะ
ตอนนี้พอลล่าอยู่ พิษโลก จะกลับเช้าพรุ่งนี้ค่ะ
ชอบจังเลยค่ะ รำพึงกับตัวเอง
สวัสดีคะ หลงทางเข้ามาและแอบหลงคำรำพึงรำพันของคุณ
ความฝันหล่อเลี้ยงชีวิต
ความรักหล่อเลี้ยงหัวใจ
เป็นการรำพึงรำพันที่ประจักษ์แจ้งในใจค่ะ
ขอบพระคุณมากค่ะ
ตัวเล็ก...ในซอกเมือง หากแต่มีพื้นที่แห่งจิตใจที่ยิ่งใหญ่
ก็คุ้มเกิน..สำหรับการได้เกิดมาแล้ว...
(^__^)
สวัสดีค่ะอาจารย์
อ่านบันทึกนี้แล้วยิ้ม สดชื่น ยามเช้า เลยหล่ะค่ะ ชอบสองข้อนี้ค่ะ โดนใจจัง
๓.
จงบอกรัก
เมื่อหัวใจ มั่นใจว่า “รักใครสักคน”
๔.
ความรัก
สอนให้เรารู้ว่า “พบกันช้า-ดีกว่าไม่พบกันเลย”
ขอบพระคุณค่ะ
จงฉลาดพอที่จะเรียนรู้
ความบันเทิงเริงใจ
จากท้วงทำนองของหยาดน้ำตา
รำพึงบ่อย ๆ นะคะ...
สวัสดีค่ะ พี่พนัส ....
เป็นบทกวีที่ไพเราะมาก..รำลึกถึงเสมอค่ะ
สวัสดีครับ คุณ♥paula ♥ที่ปรึกษาตัวน้อย✿
ตอนนี้กลับมามหาสารคามแล้วครับ กลับมาถึงกลางดึก เพราะมีราชการด่วน จึงจำต้องต่อรถที่บ้านไผ่..
สองวันที่ผ่านมา ไปดูงานที่ ม.หอการค้า และ ปตท. (ชลบุรี) ..
ยิ่งเรียนรู้ ยิ่งรู้ว่าสิ่งที่เรารู้เป็นเพียงเศษเสี้ยวของจักรวาลแห่งความรู้
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ คุณปีตานามาจิตต์
โดยปกติ ในเวลาของการเดินทาง ผมมักได้คิดได้จินตนาการไปสู่เรื่องราวต่างๆ เสมอ และเก็บมากรองเป็นถ้อยคำ หรือลำนำสั้นๆ ให้จำได้ง่ายๆ บางทีก็จำโดยไม่ต้องจด หรือเขียนบันทึกใดๆ...
เป็นการบันทึกเรื่องราวการเดินทางอีกแบบของผม...
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ ครูอี๊ด
ดูๆ ไป ลำนำโลกและชีวิตของผมทั้งหมดนี้ ก็เสมือนอนุทินด้วยเหมือนกัน
กำลังเอามารวมเป็นหนังสือเล่มเล็กๆ..สักเล่ม
ปลายปีนี้ คงได้ยลโฉมหนังสือที่ว่าด้วยการรำพึงรำพันนี้ แน่นอนครับ
สวัสดีครับ คุณกะปุ๋มKa-Poom
ตอนนี้ ผมเตือนตัวเองเสมอว่า...
ในความกว้างใหญ่ของพื้นที่ เราต้องแสวงหาพื้นที่สำหรับเราให้ได้
ถึงแม้พื้นที่ที่ว่านั้น จะเป็นพื้นที่เล็กๆ ก็ตามเถอะ ขอให้เป็นพื้นที่แห่งความอุ่นใจ..ก็ถือว่าเพียงพอแล้วำหรับชีวิตในห้วงวินาที หรือเวลานั้นๆ ..
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ..อิงจันทร์
ผมดีใจนะครับที่เขียนลำนำในทำนองนี้เมื่อใด
ก็มักมีท่อนใดท่อนหนึ่งที่หลายคนชอบที่จะท่องจำ
เป็นธรรมดากระมังครับ..
ความรัก...มักน่ารัก และน่าชัง...เสมอ
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ คุณธรรมทิพย์
ในยามเดินทาง เมื่อมีโอกาสได้พบพานสิ่งต่างๆ ผมก็มักจะเก็บมารำพึงรำพันสนทนากับตัวเองเสมอ และจบลงด้วยการทำให้ตกผลึกในรูปของลำนำด้วยนั่นเอง
การเดินทาง
จะช่วยให้ชีวิต
ได้ทบทวนความเป็นชีวิตจากวันที่ผ่านมา
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ ครูแป๋ม
สบายดีนะครับ
ลมหนาวพัดมาเยือนแล้ว...
อย่าลืมดูแลความฝันให้ดีนะครับ
อย่าปล่อยให้ความฝัน-เหน็บหนาว และหนาวหนัก
ชีวิตและการงาน คงสมดุลเเละลงตัว
ให้กำลังใจเสมอครับ
มีโอกาสมา กทม. เเจ้งด้วยนะครับ
อย่างน้อยได้เสวนา ก็ยังดีครับ
เอก
สวัสดีค่ะ...คุณแผ่นดิน
มีรักก็ต้องมีทุกข์ มีสุขก็ต้องมีเศร้า เป็นธรรมดาค่ะ
สวัสดีค่ะอ.แผ่นดิน
คำรำพึงรำพัน....น่าฟังทีเดียวค่ะ
สวัสดีค่ะ อ.พนัส สงสัยช่วงนี้กำลังคิดถึงบ้าน คิดถึงลูก
ขยะในหัวใจ ...เยอะเหมือนกันค่ะ กำลังสะสาง...กำลังหัดปลงค่ะ
ชอบมากนะคะ จงบอกรัก เมื่อมั่นใจว่ารักใครสักคน
คำรำพึงรำพันของหนุ่มโรฯ ณ กทม. แค่ประโยคแรก ก็ ว้าว วาว
หากคนแห่งความรักได้ฟังได้ยิน ใจละลายศิโรราบแท้ๆ จริงค่ะ
เป็นกำลังใจกับการเรียนรู้ทุกเส้นทางชีวิตอบอุ่นด้วยรักมิตรภาพค่ะ
สวัสดีค่ะอาจารย์แผ่นดิน
ชอบบทนี้จังเลยค่ะ ความรัก สอนให้เรารู้ว่า “พบกันช้า-ดีกว่าไม่พบกันเลย” บ่งบอกถึงความประทับใจที่จะไม่มีความคาดหวังเข้ามาเกี่ยวข้อง เก็บไว้ในดวงจิตเพียงภาพที่งดงามของกันและกัน อิ่มจิตดีออกนะคะ รักแบบพรหมวิหารธรรมไงคะ
แค่คำนึงถึง รับรู้ว่ามีตัวตนในความไม่มีไม่ยึดครอง ก็พอใจแล้ว