สวัสดีค่ะอาจารย์แผ่นดิน

ชอบบทนี้จังเลยค่ะ ความรัก สอนให้เรารู้ว่า “พบกันช้า-ดีกว่าไม่พบกันเลย” บ่งบอกถึงความประทับใจที่จะไม่มีความคาดหวังเข้ามาเกี่ยวข้อง  เก็บไว้ในดวงจิตเพียงภาพที่งดงามของกันและกัน  อิ่มจิตดีออกนะคะ  รักแบบพรหมวิหารธรรมไงคะ

แค่คำนึงถึง  รับรู้ว่ามีตัวตนในความไม่มีไม่ยึดครอง  ก็พอใจแล้ว