ทัศนะครู ท.กับวิชาภาษาไทย

ท.ณเมืองกาฬ
เกี่ยวกับการเรียนการสอน

 

สวัสดีครับ ท่านผู้มีเกียรติ ที่เคารพรัก  ทุกท่าน 

      ครู ท. ขอนำแนวคิดของตัวเองเกี่ยวกับการเรียนการสอนวิชาภาษาไทย มาเสนอ พอกล่าวได้ดังนี้

                          ทัศนะเกี่ยวกับการเรียนการสอนภาษาไทย 

           แต่ก่อนนักเรียนเรียนหนังสือวรรณคดีไทยเป็นเรื่องใหญ่ๆ เช่น    ร่ายยาวมหาเวสสันดรชาดก ปีหนึ่ง อ่าน  13  กัณฑ์          ลิลิตตะเลงพ่ายหนึ่งเล่มอ่านทั้งปี  นักเรียนอ่านอย่างละเอียด  แล้วก็สามารถอ่านหนังสือวรรณคดีเรื่องอื่นๆต่อไปได้

           แต่ปัจจุบันดูเนื้อหา นักเรียนเรียนตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1ถึงมัธยมศึกษาปีที่ 6  คิดว่านักเรียน เรียนกว้างเกินไป  เมื่อนักเรียนสอบเข้ามาเรียนในระดับมหาวิทยาลัยได้แล้ว ถึงได้รู้ว่าเขาไม่รู้จริง  ในหัวของเด็กบรรจุวิชาอื่นๆไว้จนเต็ม บางครั้งไม่มีที่ว่างสำหรับวิชาภาษาไทยเลย

          ในส่วนครู  ครูก็มีความรู้กว้างไม่ลึกซึ้ง  ครูให้งานนักเรียนทำนักเรียนไปค้นคว้าบ้าง  ถามพ่อแม่บ้าง แล้วทำงานมาส่งครู นักเรียนเรียนพอให้ผ่าน นักเรียนที่เรียนตก เวลาซ่อมทีไร ครูก็ให้ผ่านทุกที   ฉะนั้นมาตรฐานของเด็กก็ลดน้อยลงเรื่อยๆ  ถ้ามีการสอบตกซ้ำชั้นเหมือนสมัยก่อน จะทำให้เด็กเข็ดหลาบ  เขาก็จะตั้งใจเรียนมากขึ้น

          ครูผู้สอนวิชาภาษาไทย  ควรมีความรู้กับกับภาษาไทย  ไมใช่ใครสอนวิชาอะไรไม่ได้ ก็จับมาสอนวิชาภาษาไทย   ภาษาไทยก็เหมือนวิชานั้นๆ  คือครูต้องมีความรู้เกี่ยวกับวิชานั้นๆก่อนที่ครูจะสอนต้องเตรียมความพร้อมเสมอ 

            ครูควรรู้จริงๆ ว่าวิชานี้ต้องสอนอย่างไร  สอนให้นักเรียนรู้แค่ไหน ผมสังเกตดู แผนการสอนของครู  ที่เขียนผลงานทางวิชาการ  เมื่อดูจริงๆแล้ว ครูจะสอนไม่ได้ตามที่เขียนมา  คือจะต้องใช้เวลามากกว่าที่กำหนดไว้มาก  ดังนั้นครูที่ดีจะต้องไม่กังวลกับเรื่องนี้  เพราะถ้าสอนตามแผนการสอนแล้ว นักเรียนไม่รู้เรื่อง จะสอนไปทำไม ดังนั้น  การเขียนแผนการสอนจึงควรเขียนให้ตรงกับสภาพความเป็นจริงในการสอน  คือเขียนแล้วต้องสอนได้จริงๆด้วย

          จากการสังเกต...ทุกวันนี้วิชาภาษาไทย ไม่ค่อยมีคนอยากเรียน  เพราะเรียนแล้วไม่รู้ว่าจะเอาไปทำมาหากินอะไร   ถ้าเรียนภาษาอังกฤษ  ฝรั่งเศส  จีน  ญี่ปุ่น ก็จะนำไปประกอบอาชีพได้สะดวกกว่า คนเราส่วนมากมักจะคิดถึงอาชีพก่อนอื่น  วิชาภาษาไทยหาคนเรียนได้ยาก นอกจากพวกที่มีอุดมคติเท่านั้น...

 

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน วิชาการ

คำสำคัญ (Tags)#ผู้เรียนกับผู้สอน

หมายเลขบันทึก: 311249, เขียน: 06 Nov 2009 @ 00:02 (), แก้ไข: 21 Jun 2012 @ 16:48 (), สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน, ความเห็น: 6, อ่าน: คลิก


ความเห็น (6)

oknaka
IP: xxx.26.152.68
เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ

  • น่าคิดมากนะคะ
  • เรื่องนี้ควรเริ่มต้นที่โรงเรียน ขอเป็นกำลังใจค่ะ
  • ได้ข่าวว่าจะตั้งชมรมชาวโกอิสานหรือคะ
  • ิกด้วยคนนะคะขอสมัครเป็นสมาชิกด้วยคนนะคะ
เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ...ครู ทอ.

การเขียนแผนการสอนจึงควรเขียนให้ตรงกับสภาพความเป็นจริงในการสอน  คือเขียนแล้วต้องสอนได้จริงๆด้วย

ชอบค่ะข้อความนี้

ขอบคุณค่ะ

sarawut
IP: xxx.157.149.213
เขียนเมื่อ 

ภาษาไทยก้าวไกล

เขียนเมื่อ 
  • ขอบคุณครับคุณoknaka
  • ที่แวะมาเยียม มาทักทาย
  • ตั้งแน่นอนครับ สำหรับ   "ชมรมชาวโกอิสาน"
เขียนเมื่อ 
  • ขอบคุณครับครูอี๊ด
  • ที่แวะมาเยี่ยม  มาทักทาย
  • โชคดีมีสุขนะครับ
เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ คุณsarawut

  • ที่แวะมาเยี่ยมมาทักทาย
  • โชคดีนะครับ