เกี่ยวกับการเรียนการสอน

 

สวัสดีครับ ท่านผู้มีเกียรติ ที่เคารพรัก  ทุกท่าน 

      ครู ท. ขอนำแนวคิดของตัวเองเกี่ยวกับการเรียนการสอนวิชาภาษาไทย มาเสนอ พอกล่าวได้ดังนี้

                          ทัศนะเกี่ยวกับการเรียนการสอนภาษาไทย 

           แต่ก่อนนักเรียนเรียนหนังสือวรรณคดีไทยเป็นเรื่องใหญ่ๆ เช่น    ร่ายยาวมหาเวสสันดรชาดก ปีหนึ่ง อ่าน  13  กัณฑ์          ลิลิตตะเลงพ่ายหนึ่งเล่มอ่านทั้งปี  นักเรียนอ่านอย่างละเอียด  แล้วก็สามารถอ่านหนังสือวรรณคดีเรื่องอื่นๆต่อไปได้

           แต่ปัจจุบันดูเนื้อหา นักเรียนเรียนตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1ถึงมัธยมศึกษาปีที่ 6  คิดว่านักเรียน เรียนกว้างเกินไป  เมื่อนักเรียนสอบเข้ามาเรียนในระดับมหาวิทยาลัยได้แล้ว ถึงได้รู้ว่าเขาไม่รู้จริง  ในหัวของเด็กบรรจุวิชาอื่นๆไว้จนเต็ม บางครั้งไม่มีที่ว่างสำหรับวิชาภาษาไทยเลย

          ในส่วนครู  ครูก็มีความรู้กว้างไม่ลึกซึ้ง  ครูให้งานนักเรียนทำนักเรียนไปค้นคว้าบ้าง  ถามพ่อแม่บ้าง แล้วทำงานมาส่งครู นักเรียนเรียนพอให้ผ่าน นักเรียนที่เรียนตก เวลาซ่อมทีไร ครูก็ให้ผ่านทุกที   ฉะนั้นมาตรฐานของเด็กก็ลดน้อยลงเรื่อยๆ  ถ้ามีการสอบตกซ้ำชั้นเหมือนสมัยก่อน จะทำให้เด็กเข็ดหลาบ  เขาก็จะตั้งใจเรียนมากขึ้น

          ครูผู้สอนวิชาภาษาไทย  ควรมีความรู้กับกับภาษาไทย  ไมใช่ใครสอนวิชาอะไรไม่ได้ ก็จับมาสอนวิชาภาษาไทย   ภาษาไทยก็เหมือนวิชานั้นๆ  คือครูต้องมีความรู้เกี่ยวกับวิชานั้นๆก่อนที่ครูจะสอนต้องเตรียมความพร้อมเสมอ 

            ครูควรรู้จริงๆ ว่าวิชานี้ต้องสอนอย่างไร  สอนให้นักเรียนรู้แค่ไหน ผมสังเกตดู แผนการสอนของครู  ที่เขียนผลงานทางวิชาการ  เมื่อดูจริงๆแล้ว ครูจะสอนไม่ได้ตามที่เขียนมา  คือจะต้องใช้เวลามากกว่าที่กำหนดไว้มาก  ดังนั้นครูที่ดีจะต้องไม่กังวลกับเรื่องนี้  เพราะถ้าสอนตามแผนการสอนแล้ว นักเรียนไม่รู้เรื่อง จะสอนไปทำไม ดังนั้น  การเขียนแผนการสอนจึงควรเขียนให้ตรงกับสภาพความเป็นจริงในการสอน  คือเขียนแล้วต้องสอนได้จริงๆด้วย

          จากการสังเกต...ทุกวันนี้วิชาภาษาไทย ไม่ค่อยมีคนอยากเรียน  เพราะเรียนแล้วไม่รู้ว่าจะเอาไปทำมาหากินอะไร   ถ้าเรียนภาษาอังกฤษ  ฝรั่งเศส  จีน  ญี่ปุ่น ก็จะนำไปประกอบอาชีพได้สะดวกกว่า คนเราส่วนมากมักจะคิดถึงอาชีพก่อนอื่น  วิชาภาษาไทยหาคนเรียนได้ยาก นอกจากพวกที่มีอุดมคติเท่านั้น...