เมื่อผมเป็นผู้รอรับการตรวจติดตามงาน

       สักครู่ที่ผ่านมา  ผมได้นำเสนองานให้กับผู้ตรวจติดตามงานคณะหนึ่ง  ซึ่งผมได้ของบประมาณเข้าไป

 

       งานนี้ ผมทำใจไว้แล้วครับว่าจะต้องถูกตำหนิ ติติง  พร้อมกับข้อชี้แนะต่างๆ อย่างมากมาย

 

       แล้วก็เป็นไปตามที่ผมคาดไว้ไม่ผิดครับ   คณะผู้ตรวจติดตามงาน ประมาณ 5 - 6 คน  มาถึงก็มาแสดงภูมิกันยกใหญ่เลยครับ  ทั้งสอน ทั้งสั่ง  ทั้งชี้แนะ  ว่าต้องทำอย่างนั้น  อย่างนี้  พูดจาให้ดูเป็นวิชาการที่น่าเชื่อถือ

 

 

      ผมก็มีหน้าที่ฟังอย่างนิ่งๆ ครับ  ไม่แย้ง ไม่ถาม ไม่เถียง  พยักหน้าหงึกหงักไปตามเรื่อง  เห็นด้วยไม่เห็นด้วยก็ต้องฟังอย่างเดียวครับ   เขาถาม ถึงค่อยพูด  ถ้าเขาไม่ถามผมก็ไม่พูด  เพราะรู้ว่าพูดไปเขาก็ไม่ฟัง หรือ ฟังแต่ไม่ได้ยิน ประมาณนั้น

 

      สรุปว่าเขาที่เขาถามผมแล้วผมพูดไปว่าทำอะไร   เขาไม่ได้สนใจเรื่องที่ผมทำเลยครับ ว่ามันคืออะไร มีกระบวนการอย่างไร   ทำแล้วได้ผลอย่างไร 

 

      ไม่มีคำถามแบบ "สุนทรียปรัศนี" เลยครับ

 

      มีแต่คำพูดแบบ "สอนมวย"  ทั้งนั้น

 

        และคำพูด "สอนมวย" ของเขานั้น   หลายอย่างมันไม่ใช่ครับ  เขาพูดโดยที่ไม่ศึกษาข้อมูลตามความเป็นจริง   มันทำไม่ได้อย่างที่เขาพูด  เขาพูดโดยไม่รู้จริงครับ  

 

      ผมก็ต้องทนฟังให้เขาสอนมวยไป   โดยไม่ไปโต้แย้ง

  

      ผมไม่คิดมากอะไรหรอกครับ  เพราะทำใจไว้ล่วงหน้าแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้  และผมเคยผ่านแบบนี้มาบ้าง   ก็เลยทำใจได้ว่าจะต้องทำตัวอย่างไร

 

        ไม่ให้มีปัญหา