เมื่อนักรังสีการแพทย์  ได้รับเอกสิทธิ์ในการประกอบวิชาชีพรังสีเทคนิค  ด้วยอาญาสิทธิ์แห่งใบประกอบโรคศิลปะตั้งแต่ ปี พ.ศ. ๒๕๔๕  (พระราชกฤษฎีกา กำหนดให้สาขารังสีเทคนิคเป็นสาขาการประกอบโรคศิลปะ ตามพระราชบัญญัติการประกอบโรคศิลปะ พ.ศ. ๒๕๔๒  พ.ศ. ๒๕๔๕) แล้ว

          ข้อพึงระวังสังวรณ์ ก็คือ......  ทุกท่านจะต้องอ่านคู่มือการใช้งานดาบอาญาสิทธิ์(อ่านกฎหมายที่เกี่ยวข้อง) นี้ให้ถ้วนถี่  ตีความให้เข้าใจ  มิฉะนั้น  ดาบนั้นอาจคืนสนองกลับมาทำร้ายตัวท่านเองได้  ดังตัวอย่างต่อไปนี้

          อยู่มาวันหนึ่ง................

          มีผู้มาร้องเรียน (ส่งจดหมายสนเท่ห์) ถึงคณะกรรมการวิชาชีพฯ ผ่านกองการประกอบโรคศิลปะว่า 

          นาย ก  ซึ่งเป็นนักรังสีเทคนิคถูกต้องตามกฎหมาย (มีใบประกอบฯ)  เป็นหัวหน้าแผนกรังสีวิทยาที่ รพ. ข  ได้จัดตารางเวรให้ผู้ที่ไม่มีใบประกอบฯ (เจ้าหน้าที่รังสีการแพทย์: ประกาศนียบัตร ๒ ปี /พนักงานรังสีเทคนิค: ประกาศนียบัตร ๑ ปีหรือต่ำกว่า / ผู้ช่วยรังสีเทคนิค : ไม่ได้เรียนรังสีเลยแต่ฝึกหัดกันเอง) ปฏิบัติงานเช่นเดียวกับนักรังสีเทคนิค  โดยไม่ได้ควบคุมดูแลอยู่ด้วย  อย่างนี้เป็นการผิดจรรณยาบรรณวิชาชีพฯ  นะ....ขอฟ้อง.....

หมายเหตุ : 

ระเบียบกระทรวงสาธารณสุข ว่าด้วยการรักษาจรรยาบรรณแห่งวิชาชีพของผู้ประกอบโรคศิลปะสาขารังสีเทคนิค พ.ศ. ๒๕๔๗

หมวด  ๓ การประกอบโรคศิลปะสาขารังสีเทคนิค

ข้อ ๒๐ ผู้ประกอบโรคศิลปะสาขารังสีเทคนิคต้องไม่ใช้หรือสนับสนุนผู้อื่น ให้มีการประกอบวิชาชีพรังสีเทคนิคโดยผิดกฎหมาย

          อย่างนี้  นักรังสีเทคนิคผู้มีใบประกอบวิชาชีพทั้งหลาย  ต้องเข้าใจนะคะว่า    แม้เราไม่มีอำนาจหน้าที่ในการรับสมัคร หรือจ้างงานบุคลากรประเภทต่างๆ ของสถานพยาบาลที่เราปฏิบัติงานอยู่  แต่เราไม่สามารถนำเอามาเป็นข้ออ้างได้ว่า ไม่สามารถควบคุมดูแลบุคลากรที่อยู่ภายใต้อาณัติของเราซึ่งไม่มีใบประกอบฯ ได้  หรือคิดว่า การทำงานง่ายๆ อย่างนี้ ให้ใครก็ได้ทำ

          นั่นก็คือ แม้จะเป็นการทำงานทางรังสีอย่างง่าย  เช่น การถ่ายภาพเอกซเรย์ปอดอย่างเดียว ในการบริการตรวจสุขภาพนอกสถานที่  ก็ไม่สามารถปล่อยให้ผู้อื่นกระทำตามลำพังเพราะถือว่าผิดกฎหมาย  และเราก็ทำผิดจรรยาบรรณด้วย......

          เฮ้อ.....น่าสงสารนะ......เจ้านายเขาก็ประหยัด  ไม่ว่าจ้างนักรังสีฯ มาทำงานกันหมดหรอก  เพราะเงินเดือนแพง......หาคนที่จบ ป.ตรี ก็ยากแสนยาก

          อย่างนี้ก็ต้องทำงานเหนื่อยกันหน่อยนะจ๊ะ  และต้องรับผิดชอบมากขึ้นด้วย.......ได้อย่างก็เสียอย่างแหละเจ้าค่ะ