ชีวิต...กับ ครอบครัว ตัวเอง และคนรอบข้างสำคัญมากๆๆๆ

  ภาพอ้างอิงจาก www.deepsouthwatch.org

   วันนี้ขณะนั่งเคลียร์อะไรหลายเรื่องระหว่างรอฝนหยุดตก (วันนี้ฝนตกหนักทั้งวันครับที่ปัตตานี) มีน้องจากสหกรณ์บีนา ซึ่งเคยทำงานร่วมกันทักเข้ามาพูดคุยและสนทนากันถึงเรื่องราวต่างๆ ทำให้ผมได้ข้อคิดและอดที่จะเอามาวนคิดกันต่อครับ ข้อชวนคิดที่ว่า คือ...

     คำว่า "วาระทางสังคม กับ วาระทางครอบครัวและตัวเอง" เรื่องของเรื่องน้องเขาเิชิญไปร่วมงานค่ายรักเรียน รักสุขภาพ ที่จัดให้แก่น้องๆมุสลีมะฮฺตัวอย่าง ณ หาดเทพาระหว่างวันที่ ๖-๗ พย. นี้ ผมตอบกลับไปว่า้ช้าไปแล้วมาเิชิญช้าไปแล้วเพราะมีกำหนดการต้องเดินทางพรุ่งนี้แล้ว ฮือๆๆ "งานนี้ตั้งใจเชิญบังไปพูดโดยเฉพาะเลย" เสียงคู่สนทนาตัดพ้อ ผมเลยตอบกลับไปอย่างสมานฉันท์อีกว่า ไว้โอกาสหน้าแล้วกันครับ อินชาอัลลอฮฺจะไปให้ครับ พร้อมทั้งเอ่ยว่า "ช่วงนี้มีวาระทางสังคมบ่อยครับ" เสียงคู่สนทนาก็ตอบกลับมาอีกว่าอย่าลืมวาระของครอบครัวและตัวเองด้วย เท่านั้นแหละครับ ลูกบอลยาง กับ ลูกบอลแก้วเลยออกมาครับ  ลองคิดกันดูนะครับ

      เรื่องของงาน(วาระทางสังคม) ก็เหมือน "ลูกบอลยาง" หากมันเป็นอะไรไปหรือมันไม่ได้ดั่งใจเราก็หาใหม่มาต่อเติมตามใจได้ แต่ชีวิตและครอบครัว (วาระทางครองครัวและตัวเอง) ของเรามันเหมือนลูกบอลแก้ว  ถ้ามันพลาดแล้วอาจตกลงมาแตก หากเราไม่ระมัดระวังแม้ไม่แตกก็อาจเกิดรอบร้าวได้ ฉะนั้นให้เวลากับตัวเองบ้าง...ทำเอาผมอึ้งเลยครับ

      ผมกลับมาทบทวนตัวเองครับว่า...ทุกวันนี้เราทำอะไรไป  เวลา ชีวิต และครอบครัว ตอนนี้อยู่ตรงไหน แต่ที่ผมรู้ คือ วันนี้ผมมีความสุขกับสิ่งที่ได้ทำและกำลังทำมันอยู่ครับ  หลังจากการพูดคุยสนทนาวันนี้ทำเอาผมคิดถึงที่บ้านขึ้นมาครับ มาอยู่สามจังหวัดฯซะนานบ้านไม่ค่อยกลับ เสร็จจากภารกิจหลายอย่างคงต้องกลับบ้านซะแล้วพลางไปเยี่ยมอาเยาะฮฺด้วยเพราะใกล้ถึงเวลาที่หมอนัดอีกแล้ว (ไต เบาหวานครับ)

      พรุ่งนี้จะเดินทางไปร่วมงานประุชุมวิชาการครั้งที่ ๑๑ ของสถาบันพระปกเกล้าแล้วครับ คงต้องไปใ้ชีวิตท่ามกลางแวดวงวิชาการสักสองามวันครับ อิอิ แต่เลือกที่จะไปโดยตั้งใจครับ งานนี้พลาดไม่ได้ด้วยประการทั้งปวงครับเมื่อดูกำหนดการและคำเิญแล้ว

       ขอบคุณที่ทำให้ฉันรักและลืมเธอไม่ได้ (ศิลปศาสตร์ฯ มหาวิทยาลัยอิสลามยะลา)