การดำรงชีวิตด้วยเศรษฐกิจแบบพอเพียงตามแนวทางพระราชดำรินั้นเป็นสิ่งที่เป็นไปได้และเป็นทางรอดของผู้คนในยุคนี้ โดยสิ่งที่ครอบครัวคุณก้องได้ใช้ชีวิตตนเองพิสูจน์และแสดงให้เห็น มี 3 ประเด็นหลัก
สวัสดีชาวชุมชน “ศูนย์บริการวิชาการ มหาวิทยาลัยขอนแก่น”
ชาวโพนนาแก้วยินดีที่ได้เป็นสมาชิกใหม่ของชุมชนนี้
ได้อ่านบันทึก ชีวิตที่พอเพียง 27 : เลี้ยงหมู เขียนโดย
ศ.นพ.วิจารณ์ พานิช
แล้วค่อนข้างชื่นชมในวิถีการดำเนินชีวิตที่พอเพียง
เร็วๆนี้ทางเราได้พบกับอดีต NGO เครือข่ายของผู้ใหญ่วิบูลย์
เข็มเจริญ ที่กลับมาใช้ชีวิตกับครอบครัวในพื้นที่ บ้านแป้น หมู่
10 ต.บ้านแป้น อ.โพนนาแก้ว จ.สกลนคร ประมาณ 5-6 ปีแล้ว
คือครอบครัวคุณก้อง
โดยครอบครัวนี้ได้พยายามพิสูจน์ให้ชาวบ้านเห็นว่า
ท่ามกลางกระแสบริโภคนิยม
การดำรงชีวิตด้วยเศรษฐกิจแบบพอเพียงตามแนวทางพระราชดำรินั้นเป็นสิ่งที่เป็นไปได้และเป็นทางรอดของผู้คนในยุคนี้
โดยสิ่งที่ครอบครัวคุณก้องได้ใช้ชีวิตตนเองพิสูจน์และแสดงให้เห็น มี
3 ประเด็นหลักดังนี้
1. การจัดการข้าว
ตั้งแต่ขั้นตอนการทำนาหว่านในพื้นที่นาโคก
การไม่ใช้สารเคมีในนาข้าว
การผลิตข้าวกล้องด้วยเครื่องสีข้าวกล้องไม้ไผ่ การเพิ่มมูลค่าของข้าว
ฯลฯ
2.
การอนุรักษ์ป่าหัวไร่ปลายนาเพื่อใช้เป็น ซุปเปอร์มาร์เกต
ของครอบครัวและชุมชนโดยการ เพาะและขยายพันธ์พืชในท้องถิ่น
สมุนไพรที่จำเป็นต้องใช้
รวมถึงพืชที่สามรถนำมาเพิ่มมูลค่าเพื่อเป็นสินทรัพย์ของครอบครัว
โดยการดำเนินการในประเด็นนี้ได้รับความช่วยเหลือจาก พ่อเล็ก
จากเครือข่ายอินแปลง อ.กุดบาก จ.สกลนคร
3.
การพัฒนาภูมิปัญญาท้องถิ่นมาใช้เพื่อการพึ่งตนเอง
ทั้งด้านอาหาร ยารักษาโรค
การแปรรูปและเพิ่มมูลค่าผักพื้นบ้านและพืชสมุนไพร
ผลการดำรงชีวิตของครอบครัวนี้ทำให้ครอบครัว
ซึ่งเดิมมีหนี้สินกับธนาคาร ธกส.สามารถลดหนี้ลงได้ มีปัจจัย 4
พอเพียงในครอบครัวและมีเหลือเผื่อแผ่ให้ชุมชน
อีกทั้งสามารถพึ่งตนเองได้อย่างยั่งยืน
เศรษฐกิจพอเพียง เป็นแนวทางที่วิเศษสุดของชาวอีสานทุกจังหวัดอยู่แล้ว แต่ขาดอย่างเดียวเท่าที่ได้สัมผัสชาวอีสานขาดความภาคภูมิใจในพื้นถิ่นของตัวเอง ไม่กล้าเปิดเผยตัวเองว่ามาจากภาคอีสาน กลัวคนที่เขาชอบดูถูกคนอื่นดูถูกว่าเป็นบ้านนอกที่สำคัญ “กลัวถูกหาว่าเป็นลาว” แต่หารู้ไม่ว่าคนลาวอันหมายถึงคนทางภาคอีสาน มีสิ่งที่ดีๆอยู่ในตัวเองที่ภาคอื่นไม่มีตั้งมากมายรวมถึงความติดดิน ดำเนินชีวิตแบบไม่ฟุ้งเฟ้อ ไม่ขี้เกียจเพราะคนอีสานส่วนมากขยัน แต่ขาดการจัดการชีวิตคือความรู้ ที่จะมาใช้ในการดำเนินชีวิต ไม่รู้จักออม มีเท่าไหร่กินให้หมด แต่ที่สำคัญคนอีสานใจดี ไม่ชอบมีเรื่องทะเลาะกับใครจนถูกมองว่าโง่ และบวกคำว่าเซ่อเข้าไป จนกลายเป็นที่ตลกขบขัน และไม่รู้จักใช้คำพูด คำจาที่มีมารยา แทรกเข้าไปในชีวิตประจำวัน คิดอย่างไรก็พูดอย่างนั้นแบบ “เว้าซื่อๆ” หรือใครคิดว่าคนอีสานเป็นอย่างไร