สุดซาบซึ้งใจในความรักของ..ครูผู้ดูแลแผ่นดิน

 

 

"ม่านหมอก" แรกของปีนี้..ที่แม่แจ่ม

เมืองในหมอก..เมืองแห่งมนต์ขลัง

เมื่อหัวใจเราตรงกัน

ตามไปดู..ครูผู้ดูแลแผ่นดิน

*****************************

  

สวัสดีเพื่อนๆกัลยาณมิตรรักทุกท่านค่ะ..

             ห่างหายใช่ห่างไกล..คำพูดนี้แม้จะพูดบ่อย  แต่ก็เป็นวลีจากใจจริงสำหรับเพื่อนๆในG2K ทุกท่าน  บันทึกนี้จึงมีภาพ "การเดินทางของชีวิต" ที่สวยงามมาฝากเพื่อนๆแทนความคิดถึง     หลังจากที่ไม่ได้เยี่ยมกรายเข้าบ้านทุกหลังเลย..ทั้งบ้านของตัวเองและบ้านของเพื่อนๆ      เป็นความสวยงามของชีวิตอีกคราหนึ่งที่ชอบมาก  เพราะเป็นการเดินทางของชีวิต

จาก...เมืองสู่ป่า 

 จาก...พื้นราบสู่ขุนเขาลำเนาไพร

               การเดินทางเริ่มในเช้ามืดของวันศุกร์ที่ ๙  ตุลาคม  ๒๕๕๒  เมื่อชีวิตต้องเดินทางอีก..หลังจากเพิ่งกลับจากการร่วมอำลากับ "ปลายฝนต้นหนาว" ที่...ศิลามณี   แต่ไม่ว่าเส้นทางใดของชีวิต ต่างทำให้ผู้เขียนมีความรู้สึกเบิกบานในอารมณ์ไม่แพ้กัน  โรงเรียนราชประชานุเคราะห์ ๓๑  คือเป้าหมายของการเดินทาง  หลังจากได้รับการประสานจากท่านรอง ผอ.โรงเรียน จุดประสงค์คือต้องการให้ผู้เขียนพบปะกับเพื่อนครูของโรงเรียนราชประชานุเคราะห์ รวม ๒ โรงเรียน ในเรื่องของการทบทวนเกี่ยวกับการขับเคลื่อนการพัฒนาห้องเรียนคุณภาพของคุณครู ตามโครงการผู้นำการเปลี่ยนแปลงเพื่อรองรับการกระจายอำนาจ ของกระทรวงศึกษาธิการ และ การวางแผนจัดทำแผนพัฒนาตนเอง (ID-PLAN)ของคุณครู  

(๑) โรงเรียนราชประชานุเคราะห์ ๓๑  อ.แม่แจ่ม   จ.เชียงใหม่

(๒) โรงเรียนราชประชานุเคราะห์ ๒๑  อ.แม่ลาน้อย  จ.แม่ฮ่องสอน

..ขอบพระคุณในความกรุณาไว้วางใจเป็นอย่างยิ่ง..ผ่านบันทึกนี้ด้วยค่ะ

เมื่อใจของเราตรงกัน..การเดินทางของชีวิตจึงเกิดขึ้นอีกครั้งหนึ่ง

ความมหัศจรรย์ของชีวิตที่ได้พานพบ...จึงเกิดขึ้น

มหัศจรรย์กับ...ความรักและความเสียสละอันยิ่งใหญ่ ..

 ของ

"คุณครูผู้ดูแลแผ่นดิน" ทุกท่าน

ณ ดินแดนบนขุนเขาอันแสนไกล

กับเส้นทางชีวิต..มุ่งสู่ "แม่แจ่ม"  เมืองที่แจ่มจริงๆ

..ตะลึงลานกับสายหมอกไหวไหว..

ใช่ไม่เคยพบไม่เคยพาน..กับม่านหมอกอันหนาทึบเช่นนี้

แต่ที่ตื่นตาตื่นใจเพราะเป็น "ม่านหมอกแรก"ของปีนี้ ..อูว์

ตาม ศน.อ้วนมานะคะ..

..สายหมอกที่หม่นมัว..แทรกอยู่ท่ามกลางแมกไม้

ทั้งต้นใหญ่ ต้นเล็ก แม้พุ่มไม้เตี้ยๆสองฟากถนนก็มีให้เห็นได้ชื่นใจ

ด้วยหนทางที่แคบๆและค่อนข้างอันตราย เนื่องจากหมอกหนา

รถจึงวิ่งไวไม่ได้..ช่างเป็นโอกาสอันงามของมือกล้องสมัครเล่นจริงๆ

ทั้งซ้าย  ..ขวา..หน้า..หลัง กดแชะๆเรื่อยๆ

ฮูว์..หมอกบนดอยโนนสวยจัง..แนะๆ ที่วิ่งตามรถก็มีอีกแน่ะ

..สวยนะคะ..ภาพจริงสวยมากค่ะ

ในที่สุดก็ถึงเป้าหมาย เมื่อใกล้ตัวอำเภอ

พบป้ายโรงเรียนค่ะ..อยู่ตรงทางแยก   อีก ๗ กิโลเอง ก็จะถึงแล้ว  ตามมานะคะ

พอเริ่มลงที่ราบก่อนถึงตัวอำเภอ..ม่านหมอกก็จางหาย

เห็นหนทางที่เริ่มเป็นธรรมชาติมากขึ้น

เมื่อขึ้นเขาอีก..ก็พบกับพวกเขาและเธออีกแล้ว หมูม่านหมอกที่เฝ้าคอยหยอกล้อ

เหมือนกับจะล่วงหน้ามาดักต้อนรับอาคันตุกะ..จากเมืองเชียงใหม่

ภาพที่ปรากฏต่อสายตาสวยมากกว่าที่เก็บบันทึกได้

เพราะกว้างสุดลูกหูลูกตา..ขุนเขาซ้อนเหลื่อมทับกับสวยงามดั่งภาพวาด

ที่เคยชอบวาดนักหนาเมื่อยังเป็นเด็ก มีทุ่งนาเขียวขจีอยู่ด้านหน้า

บางช่วงมีไร่ข้าวโพดสินค้าขึ้นชื่อของพี่น้องชาวแม่แจ่ม ซึ่งเหลือแต่ซังที่ตายแล้ว

เกือบถึงโรงเรียนแล้ว

  ในที่สุดก็ถึงเป้าหมาย..เพียงดูป้ายโรงเรียนและซุ้มหลังคาทางเข้า

ก็สัมผัสได้ถึงความใหญ่โตของโรงเรียน  แม้จะอยู่ไกลแสนไกลในไพรสูง

  ..รีบเก็บภาพตามประสาคนมือไว..

ก็สายหมอกแสนสวยนี่นา..ยังกับหน้าหนาวเดือนธันวา..ก็ไม่ปาน  ใครจะอดใจไหว

ม่านหมอกปกคลุมอาคารแต่ละหลังไว้ให้เห็นเพียงลางๆ

สัมผัสได้ต่อมาถึงความใหญ่โตของโรงเรียนจริงๆ  ทั้งสนามฟุตบอล

และตัวอาคารที่รายเรียงทั้งใกล้และไกล

ทั้งเห็นด้วยสายตาและบดบังอยู่ต่ำลงไปจากม่อนดอยสูง

 ..เรา..หมายถึงผู้เขียนและรถตู้และรถของโรงเรียนราชประชานุเคราะห์ ๒๑

ต่างเข้ามาถึงเป้าหมายในเวลาไล่เลี่ยกัน

เพียงช่วงเวลาสั้นๆ..ด้วยความว่องไว เก็บภาพโรงเรียนได้เยอะค่ะ

เป็นเรือนนอนถึง ๑๒ หลังค่ะ...โฮ !

ชื่อเรือนนอนทุกหลังเป็นดอกไม้แสนสวยทั้งนั้น

และก็มีดอกไม้ปลูกเป็นสัญลักษณ์ไว้ด้านหน้าด้วย

เรือนนอนเฟื่องฟ้า  ราชาวดี  กล้วยไม้  สารภี  กาสะลอง พุทธรักษา  พวงผกา ฯลฯ..

ตามเก็บภาพได้ไม่ครบ เนื่องจากแต่ละเรือนนอนอยู่ค่อนข้างห่างกัน คล้ายอยู่บนดอยเล็กๆ ที่ต่างเป็นอิสระ

ที่พักพิงของเด็กๆหลายชาติพันธุ์ที่เป็นกลุ่มเด็กด้อยโอกาส ที่องค์พ่อแห่งแผ่นดิน

ดุจดั่งพ่อผู้ประเสริฐ..ทรงทำให้เกิดโรงเรียนราชประชานุเคราะห์ทั่วประเทศไทยขึ้น

(ปัจจุบันมี ๔๓ แห่งทั่วประเทศ : จากข้อมูลเว็บไซต์ของโรงเรียน)

 

 

..ชอบเจ้าพวกนี้ค่ะ..

สร้างสีสันยามเช้าด้วยเสียงดังมาก

คนอยู่ไหน..เขาก็อยู่ที่นั่น..(ท่านผอ.บอกว่าอาหารสำหรับพวกเขามีเยอะ)

ภาพนี้บันทึกตอนเย็น..หลังจากกิจกรรมจบแล้ว

บันทึกจากถนนที่อยู่สูงจากโรงเรียน 

ทำให้มองเห็นเสมือนโรงเรียนซุกตัวอยู่ท่ามกลางอ้อมกอดของขุนเขา

ดั่งจะคอยปกป้อง "ครูของแผ่นดิน"เกือบร้อยชีวิต

ที่คอยดูแลลูกหลานของแผ่นดินไทยให้อยู่อย่างมีความสุข

ทั้งหนึ่งพันสี่สิบชีวิต

สุดซาบซึ้งใจในความรักและความเสียสละของครูผู้ดูแลแผ่นดิน ณ ดินแดนแห่งนี้

ฝากดอกชบาแสนสวยหน้าเรือนนอนของเด็กๆ แด่เพื่อนๆทุกท่านค่ะ

พบกับ..ครูของแผ่นดิน..ครูเพื่อศิษย์..ตอนต่อไปนะคะ