เมื่อวานขึ้นเวรบ่ายมีน้องคนหนึ่งเล่าให้ฟังว่าเธอฝัน...

ฝันเห็นศพเด็กและศพผู้ใหญ่มัดรวมกัน...แล้วมีคนลากไป...ที่ไหนสักแห่ง...

มันน่ากลัว...ต้องรีบไปทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้....

อย่าว่าแต่น้องเลย พี่ก็ฝันเห็นคนตาย...มีเด็กๆที่หน้าตาน่ารักมาหา บอกว่าหนูอยากทานสุกี้....อีกสองปีหนูจะกลับมา...ทำให้หลังๆมาจะไปวัดบ่อยและอุทิศส่วนกุศลให้....

พวกเรางานกับเด็กๆที่บางครั้งก็ล้มหายตายจากไปแบบกระทันหัน...บางคนมารักษาแค่ไม่ถึงเดือน...มะเร็งขึ้นสมองหมดสติ...แล้วก็จากลา...

เด็กบางคนก็ติดเชื้อรุนแรง เลือดออกตาย...

ไม่ทราบเป็นเพราะอะไร...หรือว่าพวกเราจะเก็บภาพที่แสนหดหู่ใจและเก็บไว้ในส่วนลึกๆ...และปลดปล่อยออกมาในรูปความฝัน

การเสียชีวิตของเด็กๆป็นเรื่องที่แสนเศร้า แม้ว่าการตายจะเป็นเรื่องธรรมดาของชีวิต

ฉัน...ก็มีผู้ป่วยเด็กที่แอบหลงรักหลายคน...เรียกว่าถูกชะตาละมั้ง ...อยากจะดูแลหนูนานๆได้ไหม....

การหยิบยื่นความสุขให้เด็กๆ พวกเราก็ไม่รอช้า

 อาจจะเป็นขนมที่โปรด ...ดินสอ...ภาพระบายสี...ตุ๊กตา...ขอให้หนูๆมีความสุขบ้าง...ในวันเวลาที่เหลืออยู่....

การดูแลผู้ป่วยเราถูกสอนมาให้มี empathy แต่ไม่ใช่ sympathy...แต่การที่เราเจอความตยบ่อยๆมันก็เขวได้เหมือนกัน