สมเด็จ 5 แผ่นดิน(พ.ศ.2331 – 2415) ในรัชสมัยรัชกาลที่ 1 ถึง รัชกาลที่ 5 พระพุฒาจารย์(โต พรหมรังสี) วัดตาลเจ็ดยอด ประจวบคีรีขันธ์ น่าเลื่อมใสศรัทธา…. มิอาจพรรณนาได้หมดสิ้น

 

               ระหว่างเส้นทางสาย สุราษฎร์ธานี – กรุงเทพฯ ได้พบเจอ สิ่งต่าง ๆ มากมาย

  

                จังหวัดประจวบคีรีขันธ์   เป็นจังหวัดที่ใช้เวลาในการขับรถเพื่อให้ผ่านไป ….กินเวลาในการขับรถนานที่สุด เท่าที่เคยประสบมา

 

                 มีหลาย ๆ จุดที่ต้องหยุดพักรถ  เนื่องจากความอ่อนล้า….

ร้านกาแฟข้างปั้มน้ำมัน  เป็นอีกจุดหนึ่งที่แวะมานั่ง  เพื่อพักสายตา และจิบกาแฟถ้วยนี้

 

 

 

 

               การได้นั่งพักสายตา  เสมือนหนึ่งได้ทอดอารมณ์ให้ผ่อนคลายลง จากการเดินทาง

               เมื่อคลายเมื่อย…ร่างกายก็พร้อม  เตือนสติตัวเองว่า…เมื่อใจพร้อม กายก็พร้อมที่จะออกเดินทางต่อ

 

 

 

สังเกต…เส้นทางสายนี้ว่า...   ถนนมีความขรุขระ มากกว่าเดิมที่เคยเดินทางผ่านมาครั้งก่อน  รถใหญ่ ๆ หลาย ๆ คัน พยายามวิ่งเลนส์ขวาอย่างสม่ำเสมอ  บางคันไม่สนใจรถเล็กที่วิ่งตามหลัง  ถ้าอยากแซง  ต้องแซงซ้าย ….

คิดในใจ…คนเราบางคนเนี่ย!! นึกถึงความสบายส่วนตัวโดยแท้  ลืมนึกไปว่า…สังคมเมืองไทยเป็นสังคมแห่งการเกื้อกูลกัน     

 

                ขณะขับ..ก็เพียงได้แต่คิด  และเปิดไฟเลี้ยวซ้ายแซงไป  ขณะแซงจิตใจอาจเศร้าหมองบ้าง  แต่เมื่อผ่านพ้นไป สักระยะหนึ่ง  ความรู้สึกก็กลับมาเป็นดั่งเดิม…  เหมือนที่เคยเป็น

 .... 

….

 

               นิ้วมือคนเรา  เมื่อพิจารณาดู  ก็มิอาจเท่ากันได้  จิตใจของคนเรา  ถ้าเปรียบดั่งนิ้วมือแล้ว  ก็คงลดหลั่นกันไป ด้วยเช่นกัน 

               ใจเมื่อคิดดี ก็พลอยทำให้มีสิ่ง ดีดี.. ตามมา  ไม่ว่า…การพูดหรือการกระทำ  ก็จะกระทำหรือพูดแต่เรื่อง…ดี ดี

 

 

                และระหว่างทางที่ขับรถไป…สายตาก็สะดุดคำ  จากป้ายข้างทางป้ายหนึ่ง… ที่บอกหนทางไปสถานที่แห่งหนึ่ง “วัดตาลเจ็ดยอด”

เพราะศรัทธา  “พุทธฤทธิ์ชินบัญชร”  จากการฟัง และสวด ที่ได้ลงมือปฏิบัติ  ซึ่งอาจไม่บ่อยมากนักจากการสวด  แต่บ่อยครั้งที่เปิดฟัง ขณะขับรถไปไหนต่อไหน

…..

…..

จึงเลี้ยวรถเข้าไป

…..

…..

 

 

                     ขณะเลี้ยวรถเข้าไป ณ วัดแห่งนี้ ระยะทางจากถนนสายหลัก ที่เข้าไปยังตัววัด ไม่ไกลมากนัก  เส้นทางก่อนถึงจุดหมายปลายทาง … มีเสน่ห์แห่งหุบเขาและทุ่งข้าวที่เขียวขจีขวางกั้นอยู่    อดใจไม่ไหว …และหากเป็นมืออาชีพแล้วคงลั่นชัตเตอร์อย่างไม่ยั้งมือ..เป็นแน่แท้  

 

 

 

เสน่ห์ของธรรมชาติเนี่ย  ….มีคำตอบอยู่ในตัว  บางครั้งต้องค้นหาและดั้นด้นไป…ไกลแสนไกลกว่าจะได้เจอ  แต่นี่กลับเป็นสิ่งที่ไม่ได้วาดฝันไว้…กลับได้เจอโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว

 

 

 

                   ความงามตามธรรมชาติ มองเท่าไหร่ก็ไม่รู้สึกเบื่อ.. ธรรมชาติโดยเนื้อแท้แล้ว  ไม่เคยหวั่นไหวในความรู้สึก อารมณ์ไหน ๆ ก็รับได้

                  หากมองด้วยความขุ่นมัวของอารมณ์  ความอ่อนโยนของธรรมชาติ อาจช่วยลดความขุ่นมัวของอารมณ์ลงได้ แม้นจะไม่ร้อยทั้งร้อย ก็ตาม  ก่อนที่จะสยบความขุ่นมัวของอารมณ์    เมื่อพบสมเด็จ 5 แผ่นดิน ตามใจหวัง… ที่โตและอลังการ ทั้งกายและใจ   คิดถึง “พุทธฤทธิ์ชินบัญชร” ขึ้นมาอย่างจับใจ

 

“ชินะปัญชะระปะรัตตัง  มัง รักขะตุ  สัพพะทา”

“ขอพระชินบัญชรปริตร จงรักษาข้าพเจ้าทุกเมื่อ”

เป็นบทสวดชินบัญชรแบบย่อที่รำลึกถึง…อยู่ในใจ

 

 

                 ภาพถ่ายสมเด็จพระพุฒาจารย์(โต พรหมรังสี) นี้ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้ถ่ายด้วยฝีมือตนเอง ทั้งเบื้องหน้า  และเบื้องหลัง

 

 

  

               วันนี้ จึงเป็นอีกวันหนึ่ง  ที่มีสิ่งดีดี ผ่านเข้ามาในชีวิต….สวรรค์ข้างทาง จึงมีอยู่จริงในความรู้สึก….

 

 

 

                 การได้ทำบุญ  ซึ่งไม่ได้ทำเพราะความอยากโก้หรู หรือกลัวน้อยหน้าผู้อื่น  แบงค์ใบเล็ก ๆ ถูกหย่อนลงไปในตู้รับบริจาคของวัด เพียงเพราะใจศรัทธาอยากทำ  “สิ่งของนอกกายมีความสุขก็เพียงเปลือกนอก  มีและหมดไปตามกาลเวลา”

 

                 การทะนุบำรุงพระพุทธศาสนา ให้ดำรงสืบต่อไปได้…ทางหนึ่ง หากนำทรัพย์ที่พอจะมี   แม้นไม่มากมายนัก  มาแปลงเป็น “บุญ”  เป็นหนทางหนึ่งในหลาย ๆ หนทางที่ทำได้ 

                 และสิ่งที่ทำไป เป็นสิ่งเดียวที่ทำได้  ณ เวลาที่มีอยู่อย่างจำกัดเช่นนี้    มันจึงเป็นความสุขทางใจที่เกิดขึ้น ณ เวลานั้น

 

 

                 คนเรา…เมื่อดับสูญไปแล้ว จึงมีเพียงสิ่งเดียวที่นำติดตัวไปได้ก็คือ สิ่งนี้

 

 

               เมื่อมีโอกาส จึงไม่ใช่เรื่องสำคัญเลย  หากจิตคิดจะทำ และได้ทำลงไปต่างหาก

                คำว่า “บุญ” จึงยิ่งใหญ่พอที่จะ เก็บเอาไว้ในความรู้สึกเสมอ

 

ขับรถผ่านถนนที่พบ….สวรรค์ข้างทาง  อย่างมีความสุข

สวรรค์ข้างทาง….จึงพบได้ไม่ยาก… มิใช่หรือ

ร่วมเป็นส่วนหนึ่ง ที่จะค้นพบสวรรค์ข้างทาง….กัน นะครับ