ครูใหญ่เป็นแรงบันดาลใจให้ฉันมีความมานะพยายาม อดทน อดกลั้นต่อสู้ชีวิตไม่ย่อท้อกับความลำบากและอุปสรรคนานัปการกาล...ผ่านกระบวนการสอน การฝึกฝน อบรมสั่งสอนในโรงเรียน ด้วยวิธีการและแนวทางที่ท่านคิดว่าเป็นสิ่งที่ดีที่สุดให้กับลูกศิษย์อย่างพวกฉัน....

บันทึกที่ผ่านมาฉันได้เล่าถึงครูใหญ่ผู้ที่เปรียบเสมือนพ่อคนหนึ่ง วันนี้ฉันคิดถึงท่านอีกแล้ว อยากเล่าเรื่องของครูใหญ่ “ครูเสงี่ยม  สาตรจำเริญ” อีกครั้งเพราะความทรงจำเกี่ยวกับครูใหญ่มีมากมายเหลือเกิน  มันพรั่งพรูออกมาจากหัวใจ ทำไมหนอ..ฉันจึงมีความทรงจำเกี่ยวกับครูใหญ่มากมายขนาดนี้

      ครูใหญ่คือผู้สร้างเด็กๆ อย่างพวกฉันให้เติบโตขึ้นมาอย่างมีคุณภาพ..... ครูใหญ่เป็นแรงบันดาลใจให้ฉันมีความมานะพยายาม อดทน อดกลั้นต่อสู้ชีวิตไม่ย่อท้อกับความลำบากและอุปสรรคนานัปการกาล...ผ่านกระบวนการสอน การฝึกฝน อบรมสั่งสอนในโรงเรียน ด้วยวิธีการและแนวทางที่ท่านคิดว่าเป็นสิ่งที่ดีที่สุดให้กับลูกศิษย์อย่างพวกฉัน....

บางคนอาจจะบอกว่าเหนื่อย...อยู่บ้านก็ต้องช่วยพ่อแม่ทำงาน มาโรงเรียนก็ยังต้องทำงานอีก  ทำไมต้องทำด้วย...อยากมาโรงเรียนเพื่อเรียน เพื่อเล่น...
       แต่!  ฉันเชื่อว่า ตอนนี้ คนที่คิดแบบนั้นคงจะเข้าใจแล้วว่า ทำไมครูต้องให้เราฝึกหุงข้าว ทำกับข้าว ทำไมต้องปลูกผัก ดายหญ้า ทำไมต้องรดน้ำต้นไม้ ฯลฯ
       โรงเรียนสอน ฝึกฝนและให้เราเรียนรู้ทุกอย่าง ให้นักเรียนทำกิจกรรมเหมือนที่อยู่บ้าน  แม้ว่าฉันจะทำได้ไม่ดีเสียทุกอย่าง ฉันก็พยายามทำให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ (ตอนที่ฉันดำนา...ฉันทำต้นกล้าหักไปตั้งเยอะ..พี่ๆ เขาต้องมาซ่อมกันยกใหญ่..ฮิ ฮิ..)

เมื่อก่อนฉันไม่เข้าใจหรอก...เรื่องวิธีการสอนของครู แต่ก็ทำทุกอย่างที่ครูสอนเพราะสนุกการทำกิจกรรมต่างๆ ที่ครูจัดในโรงเรียน ....เดี๋ยวนี้ฉันเข้าใจแล้ว

  •  
    • ครูสอนโดยให้ลงมือทำ
    • ให้เล่นปนเรียน
    • สอนให้เข้าใจชีวิตมีแนวการดำเนินชีวิตอยู่กับธรรมชาติแวดล้อมอย่างเหมาะสม
    • ส่งเสริมให้เห็นคุณค่าของสิ่งต่างๆ รอบตัว สิ่งต่างๆ ที่อยู่บนโลกใบนี้
    • ปลูกฝังความโอบอ้อมอารีมีเมตตา ซื่อสัตย์สุจริต ยึดหลักธรรมในการดำเนินชีวิต
    • ปลูกฝังการใช้ชีวิตที่เรียบง่าย พอเพียงโดยประพฤติปฏิบัติเป็นแบบอย่างที่ดีแก่ครูและนักเรียน
                  

เป็นวิธีการสอนผ่านกระบวนการปลูกฝังด้วยกุศโลบายอันแยบยลของครูใหญ่....มันแทรกซึมเข้าไปในหัวใจอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว ผ่านการยอมรับของหัวใจโดยไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ เลย....น่าทึ่งเหลือเกิน ครูใหญ่ของฉัน

ครูเป็นแบบอย่างของความเรียบง่าย  ครูใหญ่และป้าหรั่ง (ภริยาของท่าน) มีฐานะดีคนหนึ่งในหมู่บ้าน เรียกว่า “ร่ำรวยเลยทีเดียว”  แต่ฉันยังเห็นป้าหรั่งเก็บผลไม้ในสวนไปขายที่ตลาด โดยมีพี่ชูกลิ่น เป็นคนหาบตะกร้านั่งเรือข้ามฝากไปขายที่ตลาดท่าเสา... ครูใหญ่กับป้าหรั่งปลูกฝังให้ลูกๆ ขยัน ไม่อายที่ต้องไปนั่งขายของในตลาด ท่านสอนให้เห็นคุณค่าของเงินด้วยการหาเงินด้วยตนเอง... เก็บผลไม้ในสวนไปขายก็ได้เงินกินขนม ไม่ต้องรอขอพ่อแม่เพียงอย่างเดียว

        ส่วนครูใหญ่ท่านก็ห่อข้าวไปทานที่โรงเรียน ท่านจะทานข้าวกับพวกคุณครู ทานไปคุยไป รับฟังเรื่องราวต่างๆ ภายในโรงเรียนจากคุณครูทั้งหลาย (สมัยนี้น่าจะเรียกว่าการนิเทศติดตามกระมัง..) และจะท่านใส่ใจกับผู้ใต้บังคับบัญชาของท่านมาก โดยไม่ถือตัวเลยสักนิด....สุดยอดผู้นำจริงๆ

ครูใหญ่จะถีบจักรยานไปโรงเรียน เป็นการออกกำลังกาย และได้ทักทายชาวบ้าน ท่านจะใช้รถยนต์ก็ต่อเมื่อเข้าเมือง หรือไปประชุม

        ส่วนนายช้าง ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของครูใหญ่ ก็ห่อข้าวมาทานกับฉันและเพื่อนๆ บางวันช้างก็เดินมาโรงเรียนเองไม่ได้มาพร้อมกับครูใหญ่ ฉันสงสัยว่านายช้างคงจะตื่นสาย...ใช่หรือเปล่าจ๊ะ... ตอนนี้ลูกๆ ของท่านก็เป็นครู พี่สมเกียรติ พี่ชูกลิ่นก็เป็นครูสอนลูกสาวคูแฝดของฉันตอนชั้นอนุบาล  ส่วนช้าง "มนตร๊" เป็นผู้บริหารที่โรงเรียนในกรุงเทพมหานคร.... ส่วนฉัน ก็เป็นครูอย่างที่ฉันตั้งใจไว้ว่าฉันจะเป็นครูที่ดีเหมือนครูใหญ่

แด่...ครูด้วยดวงใจ

   ครูคนดีในดวงใจใครเล่ารู้
ศิษย์ซึ้งอยู่ภูมิใจท่านได้สอน
ให้ความรู้เมตตาทุกบทตอน
เอื้ออาทรศิษย์รักจากใจจริง
     จึงระลึกพระคุณครูผู้สอนสั่ง
ท่านเปรียบดั่งเทียนทองส่องทุกสิ่ง
ให้รู้แจ้งชีวิตคิดประวิง
ศิษย์รักยิ่งครูดีที่ดวงมาลย์
     รอยไม้เรียวเตือนย้ำจำได้มั่น
นึกถึงวันเริ่มเรียนหัดเขียนอ่าน
มีคุณครูดูแลแผ่เจือจาน
แถมการบ้านให้ด้วยช่วยเหลือเรา
     ถึงวันนี้จึงซึ้งค่าคำสอนนะ
จึ่งมิละคิดถึงครูคนเก่า
ครูสอนให้ลูกศิษย์รู้หนักเบา
ศิษย์จึงก้าวเพราะมีครูเคี่ยวเข็ญทาง
    ณ วันนี้ย้อนจิตคิดคะนึง
รำลึกถึงพระคุณครูพระผู้สร้าง
จิตนบน้อมมั่นบูชามิจืดจาง
ดอกไม้วางกราบไหว้ใจชิ่นชู
     คิดถึงบ้านคิดถึงโรงเรียนเก่า
ความสุขเราในวัยเด็กยังฝังอยู่
ความเมตตากรุณาของคุณครู
ลูกศิษย์รู้ครูคนดีที่ห่วงใย
     เพราะมีครูผู้ให้ใฝ่ทางดี
ศิษย์ทั้งหลายจึงมีวันนี้ได้
กราบแทบเท้าคุณครูด้วยดวงใจ
ร้อยมาลัยรจนาบูชาครู

                                                           บทกลอนประพันธ์โดย : กันนาเทวี
บันทึกโดย : ครูใจดี
ภาพประกอบ : ถ่ายเองและจากอินเทอร์เน็ต