“อย่าลืมว่าวันหนึ่งเราจะต้องแก่ชรา” (ถ้าไม่ตายเสียก่อน)

ผมไม่แน่ใจว่าคำนี้เป็นคำที่ถูกต้อง แต่ก็ขอเป็นคำที่สื่อความหมายว่า

“อย่าลืมว่าวันหนึ่งเราจะต้องแก่ชรา” (ถ้าไม่ตายเสียก่อน)

ที่เราควรคิดเผื่อ เตรียมทรัพยากรที่จำเป็น และเตรียมใจไว้ให้พร้อม

ผมคิดถึงคำนี้ตั้งแต่สมัยกว่า ๒๐ ปีที่แล้ว ที่มีเพื่อนมาชวนไปซื้อที่ทำไร่ทำสวนแถวจังหวัดเลย ที่ต้องขับรถไปไม่น้อยกว่า ๒ ชั่วโมง ไปกลับอย่างเดียวก็หมดวันพอดี

ตอนนั้นก็มีอาจารย์ในคณะที่ผมทำงาน และใน มข. ทำกันเป็นแฟชั่น แบบว่า ใครไม่มีถือว่าเชยไปเลย ไม่มีใครอยากคุยด้วย

ผมก็เดาไว้แล้วว่ากระแสแบบนี้น่าจะอยู่ไม่นาน แล้วก็เป็นจริง

มีอาจารย์บางท่านเสียชีวิต ก็เลิกกิจกรรมไป ครอบครัวที่เหลือก็ไม่สานต่อ มีแต่หาขายที่ให้คนอื่นที่ยังไม่มี “ชรานุสติ” ให้มีโอกาสเรียนรู้กันต่อไป ว่าควรหรือไม่ควรทำ

ปัจจุบัน ที่เหลือบางท่านก็ไม่ค่อยได้เดินทางเท่าไหร่ อาจจะหมดแรงไปตามวัย ไปไม่ไหว หรือหมดไฟก็ไม่ทราบได้

ส่วนผมเอง ก็ไม่ถึงไม่ตามกระแส แต่ก็หาแปลงใกล้ๆ ประมาณ ๒๐ กม ขับรถครึ่งชั่วโมง แบบหวังว่าแม้ชราแล้ว ก็อาจจะขับรถไหว ใกล้แค่นี้

ตอนแรกๆก็ไปบ่อยหน่อย ตอนหลังเริ่มห่าง เป็นเดือน เป็นปี จนได้ขายย้ายที่มาประมาณ ๑๒ กม ก็เข้าอีหรอบเดิม จนว่างเว้นไปเป็นปี กว่าจะได้ไปสักครั้ง

ปัจจุบันเกือบ ๒๐ ปี ยังไม่ได้ทำอะไรเลย ทิ้งไว้ให้ชาวบ้านเลี้ยงวัวซะมากกว่า

จนเมื่อ ๔ ปีที่ผ่านมาก็ได้เริ่มมาทำนา ที่มีกิจกรรมสม่ำเสมอ ไปนาเกือบทุกวัน

แต่.... ผมก็มาคิดว่า ผมจะทำอย่างนี้ต่อไปได้นานแค่ไหน

ผมจึงพยายามพัฒนาที่นาแบบไม่ต้องทำอะไร

ทำให้นาพึ่งตนเองได้

ไม่ไถ ไม่ดำ ไม่หว่าน ไม่ต้องใส่ปุ๋ย ไม่ต้องฉีดยา

แต่ ก็ยังต้องเกี่ยว นวด และสี อยู่ดี

ปัจจุบันต้นไม้ในนาเริ่มคลุมคันนา คุมหญ้าไม่ให้โต เริ่มมีใบไม้ร่วงลงนา

ผมวาดฝันว่า วันหนึ่งผมจะคงมีแค่แรงนั่งดูข้าวโต แล้วร่วง แล้วโต อยู่อย่างนั้น

พอข้าวเปลือกสำรองในครอบครัวของผมหมด อาจจะต้องเก็บเกี่ยว จะโดยวิธีใดยังคิดไม่ออก

แต่หวังว่ายังจะมีแรงเกี่ยว หรือเก็บเป็นรวงมาใส่เครื่องสีแบบทางภาคใต้ ที่นวดไปสีไป

คงจะทันรับประทานอยู่หรอก เพราะระดับครอบครัว เราทานไม่มาก และทานข้าวกล้องได้อาหารเกือบครบอยู่แล้ว

มีผักตามคันนา ผลไม้นิดหน่อยก็น่าจะพอ ปลาก็แล้วแต่โอกาส

คิดว่าถ้าไม่ตายเสียก่อน ตามแผนนี้ อีกสักเจ็ดพันวันข้างหน้าน่าจะยังพอไหว

ถ้ามีกรรมอยู่เกินแปดพันวัน ก็คงต้องปรับอีกพอสมควร

นี่คือ “ชรานุสติ” ที่ผมมีครับ (หวังว่าจะไม่เป็น “ปริวิตก” นะครับ)

คิดมานานแล้ว แต่ก็เพิ่งมาคิดจะเขียนไว้ก่อนที่จะเขียนไม่ไหว (ชรา) หรือไม่มีโอกาสเขียน (มรณา) ไม่มีอะไรมากหรอกครับ

สวัสดีครับ