ยามเยาว์เห็นโลกล้วน แสนสนุก

เป็นหนุ่มสาวก็แสนสุข ค่ำเช้า

กลางคนเริ่มเห็นทุกข์ สุขคู่ กันนอ

ตกแก่จึงรู้เค้า ว่าล้วน อนิจจัง

     ผมใช้ มรณานุสติ พยายามกำหนดทุกลมหายใจเข้าออก เพราะพื้นที่ที่ผมปฏิบัติหน้าที่( 3 จชต.) ไม่เอื้อที่จะใช้ ชรานุสติ ครับ ดร. มันไปได้ทุกเมื่อจริง ๆ ทุกขณะที่มีชีวิตอยู่ผมพยายามทำดี ทำสิ่งดีให้มากที่สุดอะคับ T-T

     ผมเคยถามตาผม ตอนที่แก่ป่วยและกำลังจะเสียไป ผมถามว่า "ตากำลังคิดอะไรอยู่ตอนนี้" แกบอกว่า "คิดถึงเรื่องที่ผ่านมา ยังมีหลายอย่างที่ยากจะทำแต่ยังไม่ได้ทำ"  

     "จงอย่าประมาทต่อเวลา" ขอให้ท่านทั้งหลายพิจารณาเห็นความจริงข้อนี้ให้ไว ๆ หน่อยก็ดี ไม่ใช่แก่แล้ว หรือใกล้จะตายแล้วค่อยมานึกถึงนะครับ

     "ใช้เวลาที่เหลือให้มีประโยชน์และคุ้มค่าที่สุด"