ยังจำและขอบคุณรถมอเตอร์ไซค์ ฮอนด้า สีทอง ที่เป็นห้องเรียนคันนั้นด้วย...ขอบคุณจริง ๆ
นักเรียนช่าง...ห้องเรียนบนหลังมอเตอร์ไซค์
อาจารย์เสริม ศรีโลพันธุ์
ปีนั้นเป็นปีที่"ฟ้าสีทองผ่องอำไพ" เราเรียนจบปวช.ช่างวิทยุโทรคมนาคม จากโรงเรียนเทคนิคหาดใหญ่...
ด้วยน้ำพักน้ำแรงของพ่อและแม่ที่ส่งเสียให้เล่าเรียน เราเรียนจบพร้อมประสบการณ์การทำงานในร้านซ่อมวิทยุโทรทัศน์ เครื่องขยายเสียง....จิปาถะที่ทำได้...พร้อมรายได้เสริมขณะเรียนหนังสือ
ขณะเรียน...ทุกวันหลังเลิกเรียน กลับมาเปลี่ยนเครื่องแต่งกายที่บ้าน แล้วซ้อนท้ายรถมอร์เตอร์ไซค์ ของอาจารย์เสริม ศรีโลพันธุ์ จากบ้านพักครูในโรงเรียนเทคนิคที่คอหงส์ ไปในตัวเมืองสงขลาระยะทาง ประมาณ ๒๕ กิโลเมตร เพื่อไปทำงานที่ร้านสากลวิทยุ หน้าวัดเลียบ...และประมาณสามทุ่มจะกลับไปหาดใหญ่
ขณะนั่งซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์ อาจารย์จะถามและแนะนำถึงเรื่องของวิทยุโทรทัศน์ ตั้งแต่เรื่องของวงจร การทำงาน การตรวจเช็คอาการเสียของอุปกรณ์เหล่านั้น...ทุกวัน
ทุกวันนี้แม้ล่วงเลยมาถึง ๓๗ ปี ทุกอย่างก็ยังจำอยู่ในสมองสามารถถ่ายทอดความรู้ได้ตลอดเวลา
กราบขอบพระคุณอาจารย์ที่ถ่ายทอดวิทยายุทธให้ใช้ทำมาหากินมาจนถึงทุกวันนี้...นับเป็นครูเพื่อศิษย์อย่างแท้จริงในชีวิตของเรา
เรายังจำและขอบคุณรถ มอเตอร์ไซค์ ฮอนด้า สีทอง ที่เป็นห้องเรียนคันนั้นด้วย...ขอบคุณจริง ๆ
ระลึกถึงด้วยความเคารพรัก
ภัทรพล คำสุวรรณ์
สวัสดีครับอาจารย์ขจิต
ขอบคุณที่มาเยี่ยมครับ...อาจารย์ยังอยู่ครับ ตอนนี้เกษียณแล้ว...ช่วยดูแลร้านขายยาให้ลูกสาวที่หัวถนน นครศรีฯ ครับ
ขอบคุณครับ
ไม่ได้พบกันนานสบายดีนะครับ
สวัสดีครับคุณเบดูอิน
สบายดีครับ....คุณคงสบายดีเช่นกันนะครับ
ขอบคุณครับ
คุณแคง ที่รักจำเพื่อนเก่าที่เรียนช่างวิทยุโทรคมนาคม บนช็อปที่ข้างล่างเป็นช่างไฟฟ้าได้ม่าย ไอ้อวชัยมไอ้อนุสรณ์ ไอ้ศุภศักดิ์ ไอ้เหนียว จำชื่อจริงไม่ได้แล้ว กับไอ้จุก ที่ทำเครื่องส่งเล่นกันบนช็อป ออกอากาศ สุรพล,ปรีชา,พะเนิน,จตุพร,ไพโรจน์,กิจจา,หลายคนจำได้ไม่หมด งงไหมเพื่อน