เมื่อวานผู้เขียนนั่งทำงานอยู่ในห้อง  ได้ยินเสียงนกชนิดหนึ่งร้องดังมากเลยออกไปดูทางหลังห้อง โอโห เสียง แต้แว๊ดๆๆๆ แต้แว๊ดๆๆๆ เลยถ่ายรูปจากชั้น 4 ลงไป ได้ภาพนกแบบที่ท่านเห็น สัญญาว่า ต่อไปจะเอาภาพชัดๆๆมาให้ดู  เคยเห็นในมหาวิทยาลัยหลายตัวมากๆๆ  แต่นกกระแตแต้แว๊ด ชนิดนี้เป็นนกระวังภัย  สายตาดีและเห็นเราก่อนเสมอ แถมมีส่งเสียงร้องเตือนเพื่อนๆให้ลั่นไป ถ้าสนใจข้อมูลน้องนกกระแตแต้แว๊ด อ่านที่นี่นะครับ ดูเถอะภาษาอังกฤษยังเรียกว่า Red -Wattled Lapwing เลย

 

 

 

 

      อีกภาพเป็นภาพน้อง buff เอ้ยไม่ใช่ซิ เป็นภาพน้องวัว หยอกล้อเล่นกัน อยู่หลังห้อง  ตอนสุดท้ายเจ้าตัวสีดำชนะ เรียกว่า เล็กพริกขี้หนู  สมัยก่อนตอนเด็กๆ ผู้เขียนเองนั้นกลัววัวมากๆๆๆเพราะเคยถูกแม่วัวไล่ขวิด  มันหวงลูกของมัน  ต้องหนีขึ้นไปบนต้นไม้  เจ้าแม่วัวคู่อริของผู้เขียนก็ฉลาดมาก ไม่ยอมไปไหน เฝ้าอยู่โคนต้นไม้เลย เวรกรรม…ต้องรอจนกระทั่งลุงที่ชื่อ  ลุงเหวียน ซึ่งเจ้าของวัวมา…ถึงได้ลงจากต้นไม้ มิฉะนั้นอาจจะไม่มีคนชื่อขจิตแล้วก็ได้ ฮ่าๆๆ(ตั้งแต่นั้นมา ผู้เขียนเลยมีความคิดว่า สัตว์ที่แม่ลูกอ่อน ไม่จำเป็นจะเข้าใกล้ เพราะสัญชาตญาณ ของเขาเป็นแบบนั้น เขาจะหวงลูก  แต่ไม่ทุกชนิดครับ ขึ้นอยู่กับความคุ้นเคยด้วย หมาน้อยที่บ้านผู้เขียนตอนเขาออกลูก เขาคาบลูกเอามาให้ดู เอามาให้เล่น เหมือนจะเย้ยผู้เขียนว่า นี่นายๆๆ… นายมีฝีมือทำได้แบบนี้หรือเปล่า …ฝากไว้ก่อนนะหมาน้อย ฮ่าๆๆ)

 

 

    เมื่อเย็น ก่อนกลับหอพัก เจอเมฆพี่ buff (ชื่อเต็มคือ buffalo) ภาษาราชการที่ไพเราะเขาเรียกว่า กระบือ  แต่บ้านผู้เขียนเรียกว่า ควาย กรุณาจะให้เพื่อนภาคอีสาน ออกเสียงคำนี้นะครับ ความหมายมันจะเพี้ยนไป (ข้อยเอา....ไปไถนา โอโห อะไรจะแข็งแรงปานนั้น ฮ่าๆๆ)

 

    ขอไปทำงานต่อก่อนนะครับ  กลัวพี่ชิวไม่ให้เข้าชมรมชายหนุ่มผู้หลงรักมวลเมฆ  ตอนนี้กำลังฝึกพับกระดาษด้วย จะได้ไปช่วยพี่ชิวในวันที่ 18 กันยายน ขอบคุณครับที่เข้ามาอ่าน…

 

   ขอบคุณข้อมูลจาก

http://www.moohin.com/animals/birds-17.shtml