ความดีงามของคนเรา...ไม่เพียงปรากฏเท่าที่เห็นเฉพาะที่แสดงไว้ด้านหน้าเท่านั้น...แม้มองลึกลงด้านหลัง...แสงแห่งคุณธรรม...ยังสามารถประจักษ์ได้..ถ้าเรารู้จักเลือกมุมมอง...

ยามบ่ายวันอาทิตย์ แสงแดดรำไรสาดส่องต้องกระทบพรรณไม้หลากหลายแลเงา ยิ่งมองยิ่งตื่นตะลึงในความเหลื่อมล้ำต่างระดับที่แต่งแต้มบนยอดหญ้า ดอกไม้สีสวย ร่มใบบังนานาชนิด ดึงอารมณ์ที่ปลอดโปร่งของเจ้าของสวน ให้เกิดความสุขสงบ เบิกบาน เพลิดเพลิน เจริญตาเจริญใจ ยากที่จะถอนสายตาไปพักไว้ที่อื่นใด...

ในมุมมองที่ทอดแนวยาวออกไป แสงกระจ่างทอลำผ่านใบบัวหลวงทะลุลอดลงสู่ใต้ใบ สลับสีเขียวเหลืองไล่ระดับอย่างนุ่มนวล...

ภาพที่ชินตา เคยเห็นแต่ด้านบนของใบบัวเบียดดอกสีชมพูแรกแย้ม ที่ว่างามหนักหนาแล้วนั้น ยังไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ามุมมอง ย้อนขึ้นจากข้างใต้ของใบบัว ซึ่งชูยอดอวดเส้นสายลายละเอียด ชวนให้เพ่งพินิจชิดใกล้ยิ่งนัก...

ยามเมื่อสายลมพริ้ว ระลอกน้ำไหวระริก สะท้อนกระทบผิวใบโอนอ่อนนุ่มนวลยากจะบรรยายได้อย่างใจนึก...อยากหยุดเจ้าไว้เพียงนั้น..ขอตะวันอย่าชิงโรยรา..เลยนะเจ้าเอย....แต่เมื่อหยุดยั้งเจ้าไว้ไม่ได้...

ขอเก็บความทรงจำนี้ไว้เปรียบเทียบกับ...ความดีงามของคนเรา...ไม่เพียงปรากฏเท่าที่เห็นเฉพาะที่แสดงไว้ด้านหน้าเท่านั้น...แม้มองลึกลงด้านหลัง...แสงแห่งคุณธรรม...ยังสามารถประจักษ์ได้เด่นชัด..เพียงหากแต่เราจะได้รู้จักเลือกมุมมอง...