ทำไม และทำไม

บ่อยครั้ง  พอลล่ามักจะถามตัวเอง ว่าทำไม! เราต้องไปที่นั่น ไปที่นี่ ทำไมเราต้องมาเจอคนนั้นคนนี้ทำไม..พอลล่าถึงได้มีโอกาสมารู้จักและเรียนรู้ในโกทูโนว์???

ได้มารู้จักผู้ใหญ่ใจดี พี่ๆ น่ารัก น่ารัก น้องๆ ที่แสนจะเก่งและมีพลังมากมายในโกทูโนว์ นี้

ไม่ใช่แต่เรื่องดี เท่านั้นที่เราได้พบ บางครั้ง ..เป็นเรื่องที่ไม่ค่ดคิด ไม่คาดหมาย แต่วันนึง ลองกลับมานั่งทบทวนดูใหม่..อีกครั้ง ว่าเป็นเพราะเหตุใด เราจึงต้องได้ทำงานแบบนี้ คงจะต้องมีใครกำหนดเอาไว้ให้เราเป็นแน่แท้ .... แต่ถ้ามันจะต้องเกิดขึ้น ขอให้เรามองว่า สิ่งนี้แหละคือสิ่งที่เขาเลือกและส่งมาห้เราแล้ว .... จงทำใจยอมรับและเรียนรู้กับสิ่งเหล่านั้น  บางครั้งเราอาจจะคับข้องใจ แต่ขอให้คิดใหม่ว่า ... สิ่งนี้แหละ คือสิ่งที่สวรรค์ส่งมาให้เราและเป็นสิ่งที่ดี ที่สุดสำหรับเรา

ทำไมพอลล่าถึงได้ไปขอนแก่น บ่อยๆ ได้ไปพบพี่ๆ ที่น่ารักๆ รพ.ศรีนครินทร์ ผู้ที่เป็นแบบอย่างของพยาบาลชั้นแนวหน้าของประเทศก็ว่าได้ แต่ละคนน่ารักทั้งนั้นเลยค่ะ

ทำไมพอลล่า ถึงได้มาทำงานโครงการพัฒนาคุณภาพด้วยรัก Humanized healthcare?? ซึ่งระหว่างการทำงานก้มีปัญหาอุปสรรคมากมาย แต่เราก็ทำจนสำเร็จลุล่วงไปได้ เป็นอย่างดี

ทำไมต้องมาทำงานในโครงการ SHA  กับแม่ต้อย ซึ่งเป็นงานที่ดูเหมือนจะมีอัตรากำลังในการทำงานดูจะน้อยนิด แต่มันเป็นโอกาสของการทำงาน ทำงานในงานที่ไม่มีคนทำ ไม่ใช่งานเดิมๆ เป็นงานที่เราชอบที่สุดอยู่แล้ว ดังนั้น จงทำให้ดีที่สุด แล้วทำไมนอกจากทำงานโครงการฯ เราจะต้องเป็นที่ปรึกษา ผู้เยี่ยมสำรวจ ทำไมเราต้องทำสองอย่าง สามอย่าง สี่อย่าง... อิอิ...เพราะเราไม่เหมือนใคร เขากำหนดให้เราต้องทำงานแบบนี้ นั่นเอง

ทำไม พอลล่าต้องมารู้จักกับโกทูโนว์ ได้เรียนรู้และรู้จักกับปรมาจารย์ระดับประเทศ อ.ดร.วรภัทร  ดร.นพ.สกล  ท่านพ่อครู บา ท่านพี่อัยการ พี่นายช่าง ลุงเอก ฯลฯ ซึ่งแต่ละท่าน ล้วนมีประสบการณ์ที่มากมาย เอื้ออาทรให้พอลล่าได้เรียนรู้อยู่เสมอ

ทำไม นะ ต้องมารู้จักกับ อ.ดร.ขจิต ซึ่งก็มิได้คาดฝันว่าจะพบ เจอเขาตัวเป็นๆ อิอิ...แต่พอเจอเขาแล้ว ...ขอบอกว่า เขาเป็นคนที่มีพลังในตัวมากมาย ถึงแม้ตอนนี้เขาจะอวบขึ้น แต่ก็ยังอ้วน ดำ อิอิ ทำตัวเป็นจิตอาสา ไปนั่น ไปนี่ ไม่มีหยุด เป็นตัวอย่างของคนที่เป็นนักการจัดการความรู้ ที่เรียบง่าย ไร้รูปแบบ สอนแบบไม่สอน อิอิ

ทำไมนะ?? ต้องมารู้จักกับ แก๊งค์หน้าตาดี จริงๆนะ อิอิ...ตั้งแต่ท่านผอ.แก๊งค์ ท่านผอ.ประจักษ์ ผู้สูงวัย แต่ไฮเทค เป็นบ้าค่ะ ถึงแม้เรายังไม่เคยเจอกัน แต่พอลล่าก็สัมผัสได้ว่า เรามีอะไรที่คิดเห็นและเชื่อตรงกันมากๆ เลย วันเสาร์นี้คงได้เจอท่านแล้วค่ะ กอดๆๆๆๆ 

และยังมีพี่หัวหน้าแก๊งค์ พี่ครูโย่ง พี่ชายผู้สร้างแรงบันดาลใจให้พอลล่าได้มาบันทึกที่นี่ จนทุกวันนี้ เป็นคนเก่งอย่างที่พอลล่าเคยฝันไว้ตอนเด็กๆ ว่าอยากเล่นดนตรีเก่ง ซึ่งพี่โย่งเล่นกีตาร์เก่ง เหมือนเข้าไปในจิตวิญญาณของเขาจริงๆ ค่ะ และยังได้รู้จักกับน้องก้อย น้องนา สมาชิกสองสาว ร่วมแก๊งค์ที่น่ารัก ไปไหน ไปกันเสมอๆ เราโทรหากันคุยและให้กำลังใจกันอยู่เสมอ ซึ่งก็เป็นสิ่งที่ไม่ต้องถามว่ามาได้ไง มาจากไหน เพราะเขากำหนดมาแล้วค่ะ

นอกจากนี้ ยังมีโอกาสได้พบคนดีๆ มากมาย ณที่แห่งนี้ นอกจาก ท่านที่กล่าวไปแล้ว เช่น อ.แผ่นดิน นพ.สุพัฒน์ ป้าแดง พี่แดง พี่ครูคิม พี่ครูนิล พี่นุส ซ่า ท่านอ.เจเจ พี่ครูปู พี่poo พี่กุ้ง พี่แก้ว พี่สองไก่ พี่กัญญาและพี่ประกาย พี่ลดา พี่กระติก พี่เกศ พี่แอ๊ด พี่เดียว แม่หมอนนท์ พี่ปรีดา น้องโย่ เด็กมหัศจรรย์ น้องจิ ทีมรพ.ในโครงการ SHA ที่ตอนนี้เข้ามาเป็นสมาชิกเพิ่มขึ้นแล้ว และคนที่เขามักจะบอกว่าเขาไม่มีตัวตน “ไร้ตัวตน แต่รู้ว่ามี”อิอิ...มะเดี่ยว สายลม นั่นเอง พอลล่า นับถือและทึ่งในความคิดที่ไม่เหมือนใครของเขา เขาเป็นคนที่ให้กำลังใจแบบ ดิบๆ โหดๆ ได้ดีมากๆ ค่ะ ไม่มีชม ไม่มีโอ๋ แต่ได้กำลังใจเป็นบ้า ...ลองดูสิคะ อิอิ

ล่าสุด ได้เจอคุณครู Did ครูที่สอนพอลล่าถ่ายภาพ อยากจะบอกว่า ...ความรู้สึกที่ได้มองผ่านเลนส์ นั้นเป็นอย่างไร ยากจะอธิบายได้ค่ะ รู้แต่ว่ามีความสุข มองสิ่งนั้นงดงาม สวย และใกล้แค่เอื้อมมือคว้า อยากจะจดจำทุกรายละเอียดไว้นานเท่านาน ของคุณคุณครู ที่ทำให้พอลล่าได้สัมผัสกับความรู้สึกเหล่านั้นค่ะ

อยากบอกว่า ขอบคุณทุกสิ่งที่ทำให้เราได้พบเจอกันค่ะ พอลล่า ขอบคุณทุกคน ที่ให้พอลล่าได้เรียนรู้เพื่อเติบโตในวันข้างหน้าค่ะ