เร็ว ๆ ซี เป็นครูบาอาจารย์พูดคำไหนเป็นคำนั้น อย่ายึกยักนะ

                 

                      เมื่อสิบปีที่แล้ว        ช่วงที่คุณครูวราภรณ์สอนอยู่ที่โรงเรียนยางรากวิทยา    อำเภอโคกเจริญ   จังหวัดลพบุรี       ก่อนพักกลางวัน   ขณะที่กำลังสอนนักเรียนชั้น ม.๑   บริเวณอาคารเรียนชั่วคราวของโรงเรียนนั้น  อยู่  ๆ  ก็มีชายสูงวัย  ผิวคล้ำ รูปร่างเตี้ย ๆ   ไม่สวมเสื้อ  เดินเปลือยอกเข้ามา...  เล่นเอาครูสาวต๊กใจ   แต่ก็ทำใจดีสู้เสือ

                                    ครูวราภรณ์      :   คุณลุงมาหาใครคะ ?

                                    ลุง                :   มาขอเงินซื้อยา   หายใจไม่ค่อยออก

                                    ครูวราภรณ์      :     แล้วลูกหลานของคุณลุง  ไปไหนหมดละคะ ?

                                    ลุง                :     ไม่อยู่ไปอยู่กรุงเทพ ฯ หมด  ขอเงินหน่อย  เมื่อคืนนอนไม่หลับทั้งคืนเลย

                        ครูสาวของเราได้ยินดังนั้น   รู้สึกสงสารและเห็นใจตามประสาคนใจดีแต่ไม่ได้พกเงินมาโรงเรียนเพราะอยู่บ้านพักครู    กลางวันก็กลับไปกินข้าวที่บ้าน     จึงเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากนักเรียน

                        ครูวราภรณ์        :   นักเรียนใครมีเงินบ้าง  ?   ครูขอยืมก่อนนะ ครูไม่ได้นำเงินมา

                        นักเรียนหญิงยกมือ  ทำท่าจะควักเงินให้คุณครู

                        ลุง                   :   เร็ว  ๆ  ซี   เป็นครูบาอาจารย์พูดคำไหนเป็นคำนั้นอย่ายึกยักนะ

                        ครูวราภรณ์   ได้ยินดังนั้นรู้สึกฉุนกึก   หนอยแน่มาขอเงินดันทะลึ่งมาข่มขู่ประกอบกับเริ่มได้กลิ่นแอลกอฮอล์โชยมาตามสายลม    เริ่มประมวลเหตุการณ์ออกว่าอะไรเป็นอะไร

จึงตอบกลับไปว่า

                        ครูวราภรณ์        :   ลุงหนูเปลี่ยนใจแล้วละ  ?  ไม่ให้แล้ว  คุณลุงมาทางไหนก็ไปทางนั้น  หนูจะสอนนักเรียน  เชิญ...

                        ลุงขี้เมา   เห็นท่าทางคุณครูเอาจริง   เริ่มสร่างเมา   ค่อย ๆ  เดินโซซัดโซเซ  ไปขอห้องอื่นต่อ     คุณครูแกล้งถามนักเรียนว่า   “นักเรียนถ้าลุงคนนั้น   ทำอะไรครู   นักเรียนจะทำยังไง ”

                         เด็ก ๆ      :     ผมกำหมัดไว้แล้วครับอาจารย์   ผมไม่ปล่อยมันเอาไว้หรอกครับ…..พูดไปก็ทำท่าเอาจริงเอาจัง  เข็ดเขี้ยวเคี้ยวฟัน   

                        คุณครูเห็นท่าทางนักเรียนกลุ่มนั้นก็ได้แต่อมยิ้มนึกเอ็นดู   น้ำใจเด็ก ๆ   ช่างน่ารักจริง  ตัวแค่เนียะ ...ยังรู้จักปกป้องครู  ฮา  ฮา.....

                                                          .....................................

 

     ที่มา  :  ภาพจากอินเทอร์เน็ต