เมื่อเราคุ้นเคยกับข้าวหลามภาคกลาง มาเจอข้าวเหนียวชักภูมิปัญญาท้องถิ่นใต้ ทำเอาทึ่งเหมือนกัน

    เมื่อวันที่ 7-9 สิงหาคมผู้เขียนอยู่ที่โรงเรียนบ้านควนเสม็ด อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา สงขลา ตอนเดินทางไปผ่านสวนยางแบบนี้สวยมากๆๆ   แต่ตอนกลับ น่ากลัวเหมือนกันนะครับ แต่คิดบวกว่าแสงและเงาสวยก็แล้วกัน (คิดปลอบใจตัวเองน่าดู ฮ่าๆๆ)

 

 ตอนอยู่ที่โรงเรียนบ้านควนเสม็ด พ่อครัวอายุประมาณ 84 ปี ในภาพคือคนกลางครับ เอาเหนียวชัก มาให้พวกเรา  ผู้เขียนคิดว่าเป็นข้าวหลามธรรมดาเลยไม่ได้สนใจ

   แต่พี่ครูแอนและครูอ๋อย สาธิตให้ดูตอนมาถึงที่พักแล้ว ปรากฏว่าเป็นเหนียวชัก  เหมือนข้าวหลามธรรมดา แต่ตอนกินไม่ต้องผ่ากระบอกไม้ไผ่ เนื่องจากสามารถชักใบไม้ที่ห่อข้าวเหนียวออกมาได้เลย

  ผู้เขียนสารภาพว่า อยู่สงขลาตั้ง 4 ปี แต่เพิ่งเคยเห็นใบยีเร็ด เป็นเพราะเป็นต้นไม้ในท้องถิ่นหรืออย่างไรไม่ทราบ ใบเหมือนพืชตระกูล ข่า เมื่อเอาไปทำเหนียวชักแล้ว ข้าวเหนียวไม่ติดใบ

  ผู้เขียนได้ถามครูอ๋อย ของเราเล่าให้ฟังว่า สมัยก่อนชาวบ้านเดินทางออกมาจากชุมชนลำบาก เมื่อเดินทางไปไหนไกลๆก็ทำเหนียวชักกันสำหรับไปกินกลางทาง

  ผู้เขียนพบว่าการเดินทาง ทำให้เกิดการเรียนรู้เรื่องต่างๆๆในชุมชนได้ดี ถ้าบ้านเราทำระบบการศึกษาให้เด็กๆๆได้ศึกษาเรื่องในท้องถิ่น เรื่องใกล้ตัว นักเรียนคงมีความสุขมากกว่าการเรียนรู้ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆๆ(ทั้งความคิดและประสบการณ์ จบออกมาแล้วก็ทำอะไรไม่เป็น แถมเจอระบบเข้ามหาวิทยาลัยแบบมหาโหดอีก…) ผู้เขียนเลยสรุปเอาเองว่า การเดินทางคือการเรียนรู้ … ขอบคุณครับที่เข้ามาอ่าน…

 

   ขอบคุณพ่อครัวที่นำเหนียวหลามมาให้ ขอบคุณพี่ครูแอน ครูอ๋อยที่ช่วยอธิบายข้อมูล