มะเร็งของหนุมันกระจายไปที่ปอด และแขนแล้ว

วันนี้ฉันได้เป็นทีมแจ้งข้าวร้ายของนก...

เด็กหญิงที่เพิ่งเปลี่ยนเป็นนางสาวได้ไม่กี่เดือน

 

"หมอดูฟิล์มเอ็กเรย์ที่แขนแล้ว...โรคมะเร็งของหนูมีการกระจาย"..."หมอลำบากใจที่จะบอกตรงๆนะคะ"

น้า...พูดเสียงเครือ...."ก็อยากให้หมอบอกมาเลยตรงๆ...เราจะได้ทำใจ"...

เสียงสะอื้นร่ำไห้ของนก น้ำตาไหลรินอาบแก้ม  มองไปที่น้าของนกก็ไม่ต่างกัน ต่างคนต่างร้องไห้

ฉันรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องลำบากใจ มันมีอะไรมาจุกที่คอ เข้มแข็งไว้นะ เราจะต้องไม่ร้องไห้ตาม...

นกเป็นมะเร็งกระดูก รักษาได้ 4-5ปีแล้ว...ตอนแรกให้ยาเคมีครบ นึกว่าจะหายแต่โรคก็กลับมาเป็นซ้ำ

ตอนนี้ลุกลามไปที่ปอด และมีอาการปวดกระดูก ต้องกินยามอร์ฟีน

ตอนนี้พบก้อนที่แขน ผล x-ray...มะเร็งกระจายมาที่แขน...

หมอและทีมให้ทางเลือกที่ดีที่สุด...อยากกลับบ้านไหม...นกและน้าเลือกที่จะไปดูแลตัวเองที่บ้าน หมอจะให้ยาแก้ปวดที่ดีที่สุด... และจะนัดมาดู...อีก...

นกจ๋า...พ่อหนูตายจากไปตั้งแต่หนูอายุ สองขวบ...แม่หนูก็ไปแต่งงานใหม่...หนูอยู่กับน้าและยาย...

หนูเหงาไหม...

 

ก่อนลงเวรฉันแวะไปหานก...จับมือเบาๆ นกน้ำตาไหล..."นกกลัวอะไรไหม"..."ก็กลัวนะ"...ขอให้นกไม่ปวด... ไม่ทรมานนะคะ...

ฉันหวังลึกๆ ขอให้นกได้อยู่ถึงวันเกิด...31ธค....ได้ฉลองปีใหม่....นะนก....