ผมคิดจะเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตตามลำพัง โดยไม่มีพ่อ แม่ หรือผู้ปกครองคนอื่นๆ คอยดูแล เพราะบ้านของผมอยู่ที่ กรุงเทพฯ ไม่สามารถไป-กลับ บ่อยๆได้ ผมต้องมาอยู่หอ โดยมีเพื่อนเป็นรูมเมทอีก 1 คน แต่ก็เรียกได้ว่าเป็นการใช้ชีวิตที่ต้องพึ่งตนเองมากขึ้น ต้องมีความรับผิดชอบต่อเรื่องต่างๆ มากขึ้น ดังนั้น ผมจึงต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมตนเอง ฝึกความรับผิดชอบต่างๆ เพื่อให้การดำเนินชีวิตที่นี่เป็นไปอย่างราบรื่น

สิ่งที่ผมต้องเรียนรู้ คือ

1) การใช้จ่ายอย่างประหยัด - เพราะผมต้องอยู่คนเดียว ควบคุมการใช้จ่ายเองทั้งหมด ถ้าใช้เงินเพลิน สิ้นเดือนคงไม่มีเงินกินข้าว

2) การควบคุมตนเอง - ความเป็นอิสระ จะทำให้หลงระเริงและเพลิดเพลินไปกับสิ่งต่างๆ เพราะไม่มีคนคอยควบคุม ดังนั้น การเรียนรู้ที่จะควบคุมตัวเองจึงจำเป็นมาก การแบ่งเวลาให้กับเรื่องต่างๆ อย่างเหมาะสม การควบคุมความประพฤติไม่ให้ออกนอกลู่นอกทาง เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้

เป้าหมายในชีวิตของผม คือ การเรียนจบเป็นแพทย์ที่ดี ดังนั้น การใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ เป็นสิ่งสำคัญ เพราะต้องใช้เวลาอีกนาน กว่าจะเรียนจบ ถ้าวิถีชีวิตราบรื่น ย่อมส่งผลต่อกิจกรรมต่างๆ ให้ดีขึ้นด้วย

วัตถุประสงค์ของผมคือ การทำให้ผมจะสามารถใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้อย่างราบรื่น แม้อาจจะมีปัญหาบ้าง แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ สามารถควบคุมค่าใช้จ่ายได้อย่างดี และแบ่งเวลาเหมาะสม ประพฤติตนได้ในแนวทางที่ควรจะเป็น เพื่อไม่ให้พ่อแม่ของผม ต้องเป็นห่วง

วิธีการเรียนรู้ของผมคือ การลองถามรุ่นพี่ เพราะรุ่นพี่ทุกคนย่อมมีประสบการณ์ในเรื่องนี้ ถ้ามีปัญหา ก็ปรึกษา หาทางแก้ไข ในเรื่องนี้ ผมคิดว่า ใช้ประสบการณ์ ควบคู่กับศีลธรรม น่าจะส่งผลได้ดีที่สุดครับ

แนวทางการพิสูจน์ว่าเกิดการเรียนรู้ สามารถทำได้ โดยสิ่งแรกคือ ดูจากเงินที่เหลือใช้ในแต่ละเดือน ว่าพอใช้ไหม อยู่ในงบประมาณรึเปล่า ส่วนการควบคุมตัวเอง ก็ต้องลองมองย้อนหลังไป ว่าสิ่งที่เราทำนั้น ดีรึยัง ใช้ศีลธรรมที่มีในตัวเป็นตัวตัดสิน ถ้าคิดว่ายังไม่เหมาะสม ก็ให้ปรับปรุงตัวใหม่จนกว่าจะคิดว่าดี

บันทึกเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 2552

แก้ไขล่าสุด เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 2552 (ปรับขนาดตัวอักษร)