อาคารเรียนที่ฉันอยู่เป็นอาคารเรียน ๒ ชั้น ซึ่งชั้นล่างเป็นห้องเรียนของนักเรียนอนุบาลและชั้นประถมศึกษาปีที่ ๑ - ๓ และมีห้องน้ำสำหรับครูอยู่ใต้บันได ส่วนชั้นบนเป็นห้องเรียนภาษาอังกฤษ ห้องวิชาการ  ห้องเรียนภาษาไทย และห้องเรียนคณิตศาสตร์สำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ ๑ - ๓

        ตอนบ่ายฉันอยู่ในชั่วโมงว่าง  นักเรียนตัวเล็กชั้นประถมศึกษาปีที่ ๑ เดินขึ้นมาหา ชาย ๑ หญิง ๓ ท่าทางร่าเริงเบิกบานเหมาะสมกับวัย  แต่เอาแอบแฝงด้วยการเรื่องมาก ๆ

        เด็กทั้ง ๔ นั่งคุกเข่าลงกับพื้นพร้อมกันและกราบ เพราะโรงเรียนได้ฝึกวัฒนธรรมให้กับเด็กมาเช่นนี้  แล้วพูดขึ้นพร้อมกันว่า "พวกหนูจะมาบอกคุณครูคิมว่า  ต่อไปเมื่อเข้าห้องน้ำให้เปลี่ยนรองเท้า หรือล้างดินที่เปื้อนรองเท้าก่อนออกจากห้องน้ำนะคะ" ความจริงได้ล้างแล้ว  แต่ยังคงมีร่องรอยทิ้งไว้เป็นหลักฐาน

       ฉันแกล้งอำเด็กว่า "หนูทราบได้อย่างไรว่าเป็นรอยเปื้อนจากรองเท้าคุณครู" เด็กตอบว่า "เพื่อนบอกว่าเห็นคุณครูคิมออกจากห้องน้ำค่ะ"  พร้อมกับมองมาที่รองเท้าของฉัน  "เห็นไหมคะรองเท้าของคุณครูยังเปียกอยู่เลยค่ะ"  ฉันบอกกับเด็กว่า "คุณครูล้างรองเท้าแล้วแต่ยังไม่สะอาดพอ  งั้นครูขอโทษพวกหนูก็แล้วกันนะคะ และคุณครูจะตามลงไปล้างใหม่เดี๋ยวนี้เลย" เด็กทั้งหมดพูดขึ้นพร้อมกันอีกว่า "ไม่เป็นไรค่ะ หนูจะไปล้างให้คุณครูเองค่ะ คุณครูไม่ต้องไป" แล้วทั้งหมดก็จากไป  ฉัน....นั่งยิ้มจนหุบไม่ลง 

      ได้ทราบข่าวจากคุณครูวีณาวัชนันท์ ครูประจำชั้นว่า "นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๑ อาสาที่จะล้างห้องน้ำของคุณครูทุกวัน และขอให้คุณครูสอนวิธีการล้างห้องน้ำให้ด้วย  เพราะที่บ้านไม่มีห้องน้ำแบบนี้  เนื่องจากอยู่ใกล้ห้องน้ำ"  มีกระบวนการสุนทรียสนทนากลุ่มนักเรียนตัวน้อย โดยคุณครูเป็นผู้บันทึกพฤติกรรมของเด็ก  เดิมการทำความสะอาดห้องน้ำแห่งนี้เป็นหน้าที่ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๒

       โรงเรียนอยู่ในชุมชนที่มีบริบทสภาพแวดล้อมของชาวชนบท  ทุกบ้านมีห้องน้ำ  แต่มีความแตกต่างกับตามปัจจัยพื้นฐาน ส่วนมากไม่อาจคิดว่ามีความจำเป็นต่อสุขภาพอนามัย  และไม่ได้ให้ความสำคัญกับการทำความสะอาด  นักเรียนจึงทำความสะอาดห้องน้ำไม่เป็น เมื่อบอกให้ทำก็เพียงแต่ขัด ๆ และราดน้ำก็ถือว่าหมดหน้าที่  เมื่อนักเรียนได้ฝึกล้างห้องน้ำอย่างถูกต้องและเลือกใช้เครื่องมือ อุปกรณ์เป็นจะทำให้เกิดทักษะในการทำงาน และมีความรับผิดชอบ

      นับว่าเป็นการเรียนรู้อย่างเป็นสุข  ตามความต้องการของผู้เรียน  และที่สำคัญครูคิม..แม้ว่าจะถูกนักเรียนตามมาเชือดก็ยังรู้สึกเป็นสุขไม่น้อย  และครูสามารถจัดกระบวนการ KM ให้เกิดกับเด็ก ๆ ที่เป็นไปตามวัย

Image and video hosting by TinyPic