ยามหน้าฝนแบบนี้ เชียงใหม่มีเมฆเยอะ ดำบ้าง ขาวบ้าง ตามอารมณ์แห่งฤดูกาล

ขี่รถเครื่องกลับบ้านยามเย็น ๆ โชคดี ฝนไม่ตก แต่โชคไม่ดี หัวก็เปียกโชก ซึ่งเป็นไปตามฐานะทางเศรษฐกิจของเจ้าของรถเครื่อง มีแต่ความภูมิใจที่ชีวิตยังสุขสบาย ไม่ได้ทุกข์ใจว่า ทำไมถึงไม่มีรถยนต์คันโก้ เหมือนคนอื่น

ฤดูฝน ณ เชียงใหม่ เดินทางมาถึงทุกปี จะน้อย จะมาก แล้วแต่โลกและมือมนุษย์จะกำหนด

กลับบ้านยามเย็นทีไร แหงนหน้ามองฟ้า เมฆไม่เคยอยู่ที่เดิมสักที ไปไหนกันนะ ไม่บอกกันบ้าง

 

 

 

 

 

 

 

เมฆดำ ทำให้หัวใจหม่นหมอง หรือใจคิดไปเอง เหงา ๆ เศร้า ๆ พิกล

 

 

 

 

 

แสงที่สาดส่อง งามแปลกตา เมฆลอยอยู่ไม่กี่ก้อน ดำเชียวแหละ แต่ก็เป็นอารมณ์เอื่อย ๆ เฉื่อย  ๆ ที่รู้สึกไม่เร่งรีบใด ๆ งามจับใจไปอีกแบบ

 

กลัว ๆ อาจารย์บัญชา จะแวะมา "วิเคราะห์ฟ้าและเมฆ" ให้ฟัง ... แต่ถ้าอาจารย์ไม่มา ผมก็อยากฟังอยู่ดี อิ อิ ... ว่าแล้ว จะแอบไปตะโกนเรียกอาจารย์ก่อนดีกว่า

 

ขอบคุณที่แอบมารับชม ครับ ;)

 

 

 

ข้อมูลภาพ

สถานที่ : ถนนมุ่งสู่ทิศใต้ของเชียงใหม่ เบื้องหลังคือ ดอยสุเทพฯ

วันที่บันทึก : 3 และ 11 ก.ค.52

กล้อง : Olympus SP-570UZ

ผู้บันทึก : wasawatdeemarn