อึ๋ยยย...ห้าสิบกว่าอย่างพี่เนี่ยะนะ...กินยาคุม

 

         

เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน 2552 ครูแจ๋วไปพบแพทย์ตามนัด เพื่อทำแมมโมแกรม อัลตร้าซาวนด์เต้านมที่ศูนย์ ฯ มะเร็งลพบุรี

 

          “พี่วรางค์ภรณ์ พี่ไปกินอะไรมาหรือเปล่า” น้องพยาบาลคนสวยถาม

  

“กินค่ะ...พี่เพิ่งกินข้าวมาค่ะ”

 

“ม่ายช่ายยยย...พวกฮอร์โมนหรือยาคุมน่ะพี่”  

 

อึ๋ยยย...ห้าสิบกว่าอย่างพี่เนี่ยะนะ...กินยาคุม

 

“ไม่นะ...ถามผิดคนอ่ะป่ะ”

 

“งั้นพี่ขึ้นนอนบนเตียงเลย...”

 

อ๋อได้ค่ะ...ชินแล้ว...คล่องแคล่วอีกต่างหาก กะว่าระหว่างคุณหมอทำอัลตร้าซาวนด์ จะงีบเอาแรงสักงีบ..อิ อิ...แอร์เย็นแถมคุณหมอคุณพยาบาลก็เปิดเพลง...เอ๊ะ...ไม่ใช่สิ...ทุกครั้งที่ไปจะเปิดเพลงเก่า ๆ เบา ๆ เพราะ ๆ...แต่วันนั้นเปิดซีดีบทสวดมนต์...อะจึ๋ยยย...จะบอกความนัยอะไรเราหรือเปล่านะ...แต่ก็ดีเหมือนกัน ทำให้หลับไวดี...อิ อิ

 

กำลังเคลิ้ม ๆ เสียงนุ่ม ๆ ของคุณหมอหนุ่มก็ดังทำลายขวัญ เอ๊ย...ทำลายความเงียบขึ้น

 

“มันมีก้อนผิดปกติอยู่นะ”…

 

ตกใจแทบลุกขึ้นนั่งเลย...อยากถามคุณหมอว่าก้อนอะไรเหรอคะ แต่..ไม่ถามดีกว่า เผื่อคุณหมอไม่ได้พูดกับเรา....เอ....หรือเราจะฝันไป...ใช่...เราต้องฝันไปแน่เลย...อิ อิ 

 

“เอางี้...เดี๋ยวหมอนัดมาเจาะชิ้นเนื้อส่งพิสูจน์ดีกว่า...”

 

นัดใครคะ คุณหมอ...อู๊ยยย...ถ้านัดอย่างนี้กับครูวรางค์ภรณ์ คุณหมอคิดผิดแล้วค่ะ คนสวยอย่างครูวรางค์ภรณ์ไม่รับนัดด้วยหรอก...แล้วคุณหมอจะต้องมานั่งผิดหวังเสียใจ ที่ครูวรางค์ภรณ์ไม่ยอมรับนัด ไม่รู้ด้วยนะเอ้า...อิ อิ...

 

“เดี๋ยวพี่วรางค์ภรณ์รับใบนัดหน้าห้องนะคะ”

 

น้องคนสวยบอก....เอ้า....เราเองหรือนี่....เวลาซื้อหวยทำไมมันไม่แม่นอย่างนี้หนอ..รับใบนัดมาอย่างงง ๆ 15 มิ.ย.2552 เจาะชิ้นเนื้อพิสูจน์  9  ก.ค.2552 ฟังผลชิ้นเนื้อ....มันมาอีกแล้วหรือ.....เครียดจิ๊ดขึ้นสมองเลย....

 

“พี่แจ๋ว วันพฤหัสนี้ไปงานไหว้ครูบ้านผมนะ”

 

น้องวิทยากรท้องถิ่นสอนดนตรีไทยของโรงเรียนมาบอกงานในบ่ายวันหนึ่ง

 

“แล้วที่พ่อปู่บอก พี่ทำหรือยัง”

 

น้องเป็นร่างทรงของพ่อปู่ฤาษีตาไฟ เคยทักครูวรางค์ภรณ์ว่ามีองค์เป็นเจ้าแม่คอยติดตามอยู่ ให้บูชารูปหรือรับขันธุ์ห้า สิ่งร้าย ๆ ที่คอยรบกวนจะได้ไม่มี  

 

“ยังอ่ะ...พี่กลัว”

 

ตอบน้องไปเหมือนที่เคยตอบ เพราะน้องทักทุกครั้งที่เจอกัน

 

“กลัวอะไร ท่านมาดี ท่านมาคุ้มครองพี่ แต่พี่ไม่บูชาท่าน”

 

นั่นแหละที่พี่กลัว กลัวทำไม่ดี ไม่ถูกต้องและไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไร อย่างไร

 

“พี่ไม่ค่อยดีอีกแล้วใช่ไหมล่ะ”  

 

เอ...สงสัยจะมีกุมารทองบอก....รู้ได้ไงหว่า....ก่อนจากกันวันนั้น น้องยังสำทับอีกว่า

 

“ทำได้ก็ทำซะนะ พี่จะได้ดีขึ้น”

 

วันนั้นกลับบ้าน เล่าให้คนที่บ้านฟัง แล้ววันเสาร์ต่อมา ที่บ้านก็มีหิ้งเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งหิ้ง บูชารูปเจ้าแม่ที่น้องกำชับว่าต้องนุ่งน้ำเงินขลิบทอง

 

ทุกอย่างเกิดขึ้นด้วยฝีมือของพ่อบ้าน ผู้ซึ่งไม่เคยสนใจในเรื่องอย่างนี้เลย แต่ที่ทำนั้น บอกเพียงว่า“อยากให้เราอยู่ด้วยกันไปนาน ๆ”...โห ซึ้งจริง ๆ....

 

เมื่อคืน มีเสียงเตือนให้เข้านอนแต่หัวค่ำเพราะเช้าวันนี้จะต้องไปพบแพทย์เพื่อฟังผลชิ้นเนื้อ คิดว่าอาบน้ำแต่งตัวเสร็จจะไหว้เจ้าแม่ขอพรสักหน่อย แต่ในที่สุดก็ลืม

ถึงศูนย์มะเร็งหกโมงเช้ากว่า ๆ เพราะถ้ามาสายกว่านี้ จะไม่สะดวกหลายอย่างเช่นไม่มีที่จอดรถ ได้รับการตรวจตามลำดับที่ช้าออกไป ดีใจจังพอประตูใหญ่เปิด ผู้คนก็กรูกันเข้าไปกดบัตรคิว แต่ของเราไม่ต้อง เอาใบนัดไปวางได้เลย

 

นึกขึ้นมาได้ว่าลืมไหว้เจ้าแม่ เลยบอกท่านอยู่ในใจว่า ถ้าลูกยังมีประโยชน์ต่อทุกคนที่เกี่ยวข้อง ต่อครอบครัว ต่อประเทศชาติไม่มากก็น้อย ขอให้ผลที่ออกมาแคล้วคลาดจากสิ่งที่ลูกหวาดกลัวด้วยเถิด แล้วก็มานั่ง (หลับ) รอ ใกล้ ๆ สองโมง เจ้าหน้าที่มา เรียกเราคนที่หนึ่งเลย...เย้ เย้...

 

“พี่วรางค์ภรณ์” นี่...ให้รู้ซะบ้างใครเป็นใคร เด็กเส้นนะเนียะ...

 

“พี่ยื่นบัตรผิดห้องค่ะ  พี่ต้องไปยื่นห้องโน้นค่ะ ไม่ใช่ห้องนี้”

  

แป่วววว..ไปถึงห้องที่ว่า ได้รับบัตรคิวลำดับที่ 32 เอิ๊กกก จะเป็นลม.......

 

          นั่ง (หลับ) รอไปหลายตื่น จนในที่สุด “คุณวรางค์ภรณ์...เชิญค่ะ” เปิดประตูเข้าไป โห...คุณหมอ ทั้งหนุ่ม ทั้งหล่อ ทั้งเท่...แต่...พูดเหมือนคุณหมอวันก่อนเลย

 

          “ก้อนที่เราเห็นไม่น่าไว้ใจนะ แต่ผลอ่านไม่ได้ ก้อนมันคงเล็กเกินไป ผลชี้ได้ไม่ชัดเจน แต่หมอว่าผ่าออกดีกว่าทิ้งไว้นะ เอางี้..หมอว่างวันที่ 21 นี้ คุณพร้อมไหม ถ้าพร้อมก็ลงนัดเลย ถ้าผ่าแล้วพิสูจน์แล้วว่ามันเป็นเนื้อร้าย เราก็เริ่มแผนการรักษาเลย ผ่าตัด ให้เคมีและฉายแสง”  

 

           เอ้อ...นับหนึ่งกันใหม่ใช่ไหมคะ...คนสวยอยากไปกระโดดน้ำตายจริง ๆ แต่...เอ้อ...ค่ะ  ผ่าก็ผ่า ผ่าเล็กหรือใหญ่คะ มาคนเดียวได้ไหมคะ

 

           “แผลเท่าครั้งแรก แต่อาจจะยากกว่า เพราะเนื้อเราถูกฉายแสงมาแล้ว พาญาติมาด้วยนะ คงต้องนอนโรงพยาบาล”   

           

          โอ๊ยโย้....ไหนบอกว่าก้อนจิ๊ดเดียวเองไงเล่า ทำไมแผลใหญ่เท่าครั้งที่แล้วเลย  ฮือ ๆๆ กลัวนะคะนี่....

            

           ผ่าวันที่ 21 ผ่าใหญ่ พาญาติมาด้วย ต้องนอนโรงพยาบาล...ฮู้ยยยย...แล้วที่ศูนย์มะเร็ง คนตายเยอะมาก ผีก็คงเยอะด้วย  แง ๆๆ กลัวผีเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งกลัว เอ...อย่างนี้ ต้องนิมนต์หลวงพ่อมาคุ้มครองด้วย...เอ...ว่าแต่จะนิมนต์หลวงพ่อวัดไหนดีนะ....เพราะมีเป็นถาดเลยที่บ้าน....

 

           “เดี๋ยวพี่ถือแฟ้มไปลงนัดกับห้องเอกซเรย์ด้วยนะ เคสพี่นี่ต้องใช้ทีมแพทย์สองทีม”  น้องพยาบาลบอก

 

           อื้อฮื้อ....อะไรมันจะยิ่งใหญ่ขนาดนั้น ว่าแต่ จะภูมิใจดีไหมเนี่ยะ เอ...หรือเขากลัวเราจะไม่ฟื้นมาดูโลกอันสวยงามนี่อีก เพราะเห็นเราสูงวัยแล้ว แหะ แหะ ถ้างั้น พี่ขอสัก 3 ชุด 4 ชุด เลยเป็นไง กันพลาดอ่ะ แบบว่ากำลังทำผลงานขอเลื่อนขั้นเลื่อนซีอยู่เดี๋ยวเกิดได้ขึ้นมา สงสารรัฐบาลแย่เลย ไม่รู้จะส่งตังค์ไปให้ใคร อิ....อิ 

           ได้จ๊ะ ว่าแล้วก็ถือแฟ้มไปห้องเอกซเรย์ สักพักเล็ก ๆ น้องพยาบาลคนสวยออกมาบอกว่า

 

            “พี่วรางค์ภรณ์ เดี๋ยวพี่ถือแฟ้มกลับไปนะ ไม่มีการผ่าอะไรทั้งนั้น ผลของพี่มันเป็นเพียงถุงน้ำเล็ก ๆ เท่านั้น ไม่มีอันตรายอะไร แต่ต้องมาตรวจเป็นระยะ ๆ ดูการเปลี่ยนแปลงของมัน”

 

             อ่ะ...เดี๋ยวค่ะคนสวย พูดอะไรผิดหรือเปล่า คราวก่อนก็ถามว่าพี่กินยาคุมหรือเปล่า คราวนี้เขานัดวันผ่ากันเรียบร้อยแล้ว กลับมาบอกว่าไม่มีการผ่าอะไรทั้งสิ้น ไม่ผิดหรอกพี่ พี่กลับไปเรียนคุณหมอผ่าตัดก็แล้วกัน ว่าแล้วก็ยื่นกระดาษโน้ตเล็ก ๆ ให้ไปให้คุณหมอด้วย คุณหมอผ่าตัดอ่านโน้ตแล้วบอกว่าให้เป็นไปตามที่คุณหมอทางเอกซเรย์วินิจฉัยเพราะท่านเป็นอาจารย์หมอ มีความเชี่ยวชาญทางการอ่านผลอัลตร้าซาวนด์ เป็นอันว่ายกเลิกการผ่าตัด ก้อนเกิ้นอะไรก็ให้มันอยู่ตามที่ตามทางของมันไป..ซะงั้น...

             

             “โห...คุณหมอพูดง่ายนะคะนี่...แต่พี่จะนอนไม่หลับเอานะ”  

 

             ก็อีกท่านจะผ่า อีกท่านบอกไม่ต้องผ่า...เลยไม่รู้ว่าจะดีใจหรือเสียใจกันดี...เอ...หรือเจ้าแม่ท่านเห็นว่าเรายังมีประโยชน์อยู่ จึงบันดาลให้เกิดผลที่เราไม่ได้คาดคิดไว้

              

                วันนี้เลยเดินวุ่นอยู่ศูนย์มะเร็งทั้งวัน ข้าวกลางวันก็ไม่ได้กิน เปลี่ยนชุดเข้าเปลี่ยนชุดออกอยู่นั่นแล้ว เข้าห้องโน้น ออกห้องนี้ ตรวจเสร็จเป็นคนสุดท้าย พอเราออกจากห้อง ทั้งคุณหมอและคุณน้องพยาบาลก็เก็บของ ปิดไฟ ปิดห้องเช่นกัน

     

             

                                                                วรางค์ภรณ์  เนื่องจากอวน  9 / กรกฎาคม / 2552