วัฒนธรรมของชาวรังสีเทคนิค คือ ความสามัคคี รักและผูกพันธ์ เมื่อถึงวันรับน้องใหม่ พวกเราคณาจารย์ รุ่นพี่ รุ่นน้อง จากที่ใกล้ ไกล ต่างถิ่น จะกลับมาคืนสู่เหย้า ร่วมต้อนรับ สู่ขวัญ แสดงความสามัคคีของพวกเรา เพื่อสร้างแรงใจ กระตุ้นให้น้องร่วมต่อสู้ สร้างสรรค์ ผลงานเพื่อการเรียนรู้และพัฒนาอย่างต่อเนื่อง

สวัสดีครับ

วันนี้ผมขอเสนอภาพกิจกรรมส่วนหนึ่งที่แสดงถึงวัฒนธรรมองค์กรของพวกเราชาวรังสีเทคนิค คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น คือ ความสามัคคี รักและผูกพัน ช่วงเช้าพวกเราทำกิจกรรมพัฒนาจริยธรรมและพัฒนาคุณภาพนักศึกษา ช่วงค่ำเป็นการรับขวัญน้องใหม่ที่เหล่าคณาจารย์ บุคลากร รุ่นพี่ รุ่นน้อง ใกล้ ไกล จากที่ต่างๆจะมารวมตัวกันตลอดระยะเวลา 10 ปีที่ผ่านมา แสดงถึงพลังสามัคคี ความรักความผูกพันที่มีต่อน้องๆ มาเรียกขวัญ มาให้พร มาเล่าเรื่องราว แลกเปลี่ยนเรียนรู้ต่างๆที่หลายคนประสบมาอย่างต่อเนื่อง เพื่อสร้างเสริมพลังให้พวกเราพัฒนารังสีเทคนิคต่อไป

rt rt10

รศ.นพ.จิตเจริญ ไชยาคำ และ รศ.พญ.เอมอร ไม้เรียง สองอาจารย์ใหญ่ของภาควิชารังสีวิทยา ที่ให้ความกรุณาแนะนำ ดูแล ช่วยเหลือแก่พวกเราเสมอมา กล่าวให้โอวาทและเปิดงานรับขวัญน้องใหม่

 

น้องใหม่ทยอยเข้ามานั่งเรียงแถว ที่มีรุ่นพี่รหัสอยู่ข้างหลังคอยดูแล

 

รุ่นที่ร้องเพลงมาลัยสู่ขวัญ และมอบคำกลอนที่ประทับใจแก่น้องๆ

 

วันที่ 4 กรกฎา ครามาถึง วันที่พี่ น้องต่างซึ่ง พบสุขสันต์

วันที่พี่ มอบความรัก ความผูกพัน หวังให้น้อง ของพี่นั้น มีสุขใจ

 

พี่ไม่มี ของขวัญ มามอบให้ มีแต่มา ลัยที่ร้อย คล้องแทนจิต

พร้อมบทเพลง ปลอบขวัญเจ้า แทนความคิด แทนชีวิต  ของพี่นี้ อย่างจริงใจ

 

อยากให้น้อง ของพี่นั้น ได้รู้ว่า วันข้างหน้า  เป็นอย่างไร  ไม่ต้องสน

แม้ลำบาก ตรากตรำ ต้องจำทน ย่อมผ่านพ้น ได้ด้วยดี ถ้าตั้งใจ

 

หากวันใด น้องท้อถอย หมดความหวัง  หมดพลัง ก้าวเดินต่อ สู้ไม่ไหว

พี่จะอยู่ เคียงข้างน้อง ตลอดไป ยื่นมือให้ น้องนั้นจับ ได้ก้าวเดิน

 

บนท้องฟ้า มีดาว พราวสุกใส  เมื่อยามใด กำลังใจ หมดสูญสิ้น

ขอให้น้อง มองดูดาว พี่แอบอิง  พี่จะมอง อย่างนิ่งนิ่ง คอยเฝ้ารอ

 

หวังให้น้อง ของพี่ มีพลัง ไม่หยุดยั้ง กับความหวัง ตั้งใจมั่น

รอดูน้อง สำเร็จ ทุกสิ่งอัน  พี่ทุกคน นั้นร่วมฝัน ฝากไมตรี

 

ไม่ต้องบิน ให้สูงอย่าง ใครเขา  จงบินเอา เท่าที่เรา พอบินไหว

ท่าที่บิน ไม่จำเป็น ต้องเหมือนใคร  แค่บินไป ให้ถึงฝัน เท่านั้นพอ   

   

ในวันนี้ พี่จะร้อง เพลงปลอบขวัญ  ยื่นมือทั้ง  สองนั้น  ผูกแขนเจ้า

ด้วยสายสิญจน์ อันบริสุทธิ์ ดุจทำเนาว์  พร้อมแสงเทียน นำทางเจ้า สู่ปลายทาง

           

สุดท้ายนี้ ขอเจ้าพ่อ มอดินแดง  ช่วยส่องแสง กลางใจน้อง ยามมืดมิด

ขอให้น้อง  ของพี่นั้น  มีชีวิต  ที่ราบรื่น ดั่งใจคิด สมใจปอง...เอย

ประพันธ์และเรียบเรียงโดย นาย ไพศาล หรุ่นโพธิ์ MDRT 9

จากนั้นก็เข้าพิธีสู่ขวัญ คณาจารย์พี่ๆ เรียกขวัญ ให้พร ให้กำลังใจกับน้องใหม่

 

  

น้องๆ ตอบแทนด้วยการแสดงศิลปะหลายรูปแบบ สร้างความสุข เรียกเสียงหัวเราะแก่ผู้เข้าร่วมงาน

 

 

ส่งท้ายด้วยเสียง Boooom.... เรียกขวัญ สร้างพลังใจ

 

ต้องขอบคุณรุ่นพี่ๆที่แสดงถึงพลังและร่วมสร้างวัฒนธรรมองค์กรที่ดีอย่างต่อเนื่อง ความสามัคคี ให้ความรัก เอาให้ใส่ ดูแล ให้คำปรึกษาแก่น้องๆ 

สิ่งสำคัญอย่างหนึ่งในชีวิตคนเรา คือ การทำให้คนอื่นๆและคนรอบข้างมีความสุข เป็นการลดภาวะโลกร้อนอย่างหนึ่ง (เนื่องจากกลิ่นไอของความสุข กระจายอยู่ทั่วไปในโลกนี้) 

ขอปรบมือให้กับเบื้องหลังของการทำงานในวันนี้ ทั้งที่อยู่และไม่อยู่ในภาพ