บ้านกลางไพร
อ้น ธวัชชัย  ชูเหมือน


ยามเช้าลมหนาวแผ่วมา
จับต้องกายาหนาวเย็นจับใจ
กระท่อมน้อยเริ่มมีแสงใต้
กองฟืน สุมไฟ สัญญาณวันใหม่ เริ่มมา


เสียงไก่ขันระงมไกล้ไกล
กล่อมพฤกษ์พงไพรมีชีวิตชีวา
ดาวน้อย ลาลับจากฟ้า
แสงทองส่องมาแลอุ่นตาเพลินใจ
เป็นชีวิตบ้านดง พนาอยู่กันมาปู่ย่าตายาย
ตั้งนมนานหลายรุ่นผ่านไป อยู่อย่างสุขสบาย
เรียบง่ายกันเอง


มีพันธุ์ไม้ มีปลาจากคลอง ข้าวจากท้องนา
เสียงนกร้องเพลงเก็บผัก เก็บฟืนครื้นเครง
ไร่นาทำเองพอมีเลี้ยงกาย
ยามเย็น แดดร่มลมโชยสายลมโบกโบย
เฉียดฉิวเสียดกาย ร่ำสุราล้อมวงญาติสาย
แค่เพียงกระสัยหายเหนื่อยหายเพลีย


หมู่เพื่อนพ้องบ้านเรียนเคียงกัน
รวมกลุ่มประสานเสียงเพลงเสียงเชียร์
เด็กร่ายรำผัวหยอกล้อเมีย
อยู่อย่างสุข ถึงจนไม่เคยสนใจ

บ้านกลางไพรประสาป่าดอย
ความสุขเล็กน้อยแต่ดูยิ่งใหญ่
มีแต่รัก และความ จริงใจ แบ่งปันกันไปไม่เคยทิ้งกัน
ไม่หลอกลวงไม่เห็นแก่ตัว
ไม่หลงเมามัวแก่งแย่งแข่งขัน
สนุกสนานอยู่ไปวันๆ หลังเสร็จสิ้นงานพอชื่นบานใจ


กลับเข้านอนพักผ่อนพวกเรา
เก็บเรี่ยวแรงรอรุ่งต่อไป
ครอบครัวเราแสนสุขสบาย
ลำคลองท้องนาป่าไพรหล่อเลี้ยงชีวี.