แต่มีบางคนเชื่อแล้วทำตาม

ยามเช้าวันนี้มีอากาศแจ่มใสหลังจากสายฝนตกลงมาเมื่อเย็นวานที่เมืองหาดใหญ่ความชุ่มชื่นของต้นไม้ใบหญ้าเขียวสดน่ามองบริหารสายตานาน ๆ ความอมสีเหลืองดั่งทองทาทาบลูบไล้ไปตามผิวใบอันสดเขียวของแสงแดดยามเช้านึกในใจอยู่ว่าสวย ๆ งาม ๆ

พลันวิถีชีวิตของผู้คนเริ่มหลากหลายมุมคิดนานาจิตตังบางคนกุลีกุจอถือกระเป๋าจูงแขนลูกไปรอรถโรงเรียนที่จุดนัด  บางคนย้ำเตือนลูกในหลายเรื่องราวอันหลากรส 

...สอนเท่าไหร่ไม่รู้จักจำ...แว่วเสียงสั่งสอนลูก...โถถัง...ชีวิตหนอ...ความเป็นพ่อแม่นี้รักลูกดั่งแก้วตาดวงใจยามจากลับสายตาไปก็คิดถึงห่วงใยกันและกัน...เมื่อพ่อแม่สั่งสอนลูกน้อยคอยเชื่อฟังนั้นคงเจริญรุ่งเรืองทุกคนละเลยนึกถึงนิทานธรรมจำมาเล่าขานกันสืบมาแสนนานแล้วทำนองว่า...

มีหมู่บ้านแห่งหนึ่งชาวบ้านกำลังอ้อนวอนขอพรกับพระธุดงค์เพื่อให้ร่ำรวย  พระธุดงค์ถามว่า...ถ้าพวกโยมเชื่ออาตมาพวกโยมจะได้ในสิ่งที่ต้องการ...พวกผมเชื่อครับ...ชาวบ้านแทบพูดเป็นเสียงเดียวกัน...

พระธุดงค์เลยสั่งว่า...เรื่องนี้พรุ่งนี้มีทั้งคนเสียใจและดีใจละฟังนะคือเมื่อทุกคนเดินทางเข้าบ้านตนเองเห็นก้อนหินระหว่างทางให้เก็บเอาไว้ในกระเป๋ารุ่งเช้าวันใหม่ค่อยเปิดดูก้อนหินเหล่านั้นจำไว้นะ...แล้วพระธุดงค์ก็ลาโยมไป...

ฝ่ายชาวบ้านมองตากันบ้างหัวเราะอะไรวะเราขอพรให้ร่ำรวยกับให้เราหาเก็บก้อนหินไม่ได้เรื่องอย่าไปสนใจเรื่องบ้า ๆ พันนั้น  แต่มีบางคนเชื่อแล้วทำตามพอรุ่งเช้าคนเก็บก่อนหิน ก็เปิดดูก้อนหินในกระเป๋า...

โอ้โหดีใจใหญ่เลยเพราะก้อนหินกลายเป็นทองคำ...หลายคนเสียใจที่ไม่เชื่อฟังคำสั่ง...

แง่คิดคือ...คำสั่งสอนใด ๆ ขององค์พระศาสดาหรือพ่อแม่คุณครูบาอาจารย์  หรือแม้แต่ผู้บังคับบัญชาเป็นเหมือนดั่งก้อนหินดินทราย แต่เมื่อเราปฏิบัติตามแล้วได้ผลเหมือนดั่งได้ทองคำอันล้ำค่านั้นแล...