รู้ว่าไกลแต่จะไปให้ถึง

สองสามอาทิตย์ที่ผ่านมานี้มีเรื่องให้ขบคิดมากมายครับ และหนึ่งในหลายเรื่องที่ขบคิดและอยากจะทำมันมากที่สุดคือ การทำทุกวิธีทางให้งานวิทยานิพนธ์เดินหน้าให้มากที่สุด "แม้รู้ว่าไกลแต่ก็จะ(พยายาม)ไปให้ถึง

 

  ตัวผมเองค่อนข้างล้าและเป็นกังวลกับวิทยานิพนธ์ของตัวเองจะบอกว่าไม่ค่อยมีเวลาก็กระไรอยู่ (อิอิ) แต่ยอมรับจริงๆเลยครับว่าเงื่อนไขนี้มันเป็นปัจจัยที่เข้ามาจากการตัดสินใจบางอย่างในแต่ละครั้ง คำตอบของคำถามบางคำถามมันยากจะตอบเหลือเกิน โดยเฉพาะคำถามที่ว่า "เมื่อไหร่จะจบ" (ถามเสมือนเราเรียนมาหลายปีแล้ว เพิ่งจะเริ่มปีที่ ๓ เอง อิอิ) ผมเองค่อนข้างคาดหวังจากการไขว่คว้าให้ได้มาซึ่งสิ่งที่รอคอยไม่ใช่เฉพาะตัวผม

        "รู้ว่าไกลแต่จะไปให้ถึง" คงเป็นคำพูดที่ผมพยายามนำมาเตือนสติตัวเองอยู่ตลอดว่ายังไงๆเราก็ต้องทำมันให้ได้แม้อุปสรรคขวากหนามที่มีจะเรียงร้อยเข้ามาในชีวิตมากน้อยเพียงใด ด้วยความหวังและดุอาอฺจะพยายามไปให้ถึงฝั่งฝันในวันนั้นแม้อาจจะผิดแผนไปบ้างแต่มันก็คือความสุขที่เราเลือกและทำมัน

 

     คงต้องหาวันว่างผ่อนคลายให้รางวัลแก่ตัวเองบ้างแล้ว...ยังไม่รู้เลยจะมีวันนั้นเมื่อไหร่ เพราะไปรับปาก

โรงเรียนที่พัทลุงไว้ ๒ โรงว่าจะไปเป็นวิทยากรในการทำความเข้าใจการสอบเข้ามหาวิทยาลัยระบบใหม่และเทคนิคการทำข้อสอบแบบใหม่ เห็นท่างานนี้คงต้องเปลี่ยนแผนไปทำภารกิจด้วยผักผ่อนไปด้วยท่าจะดีนะครับ แต่เอ๊ะ...ว่าแต่พัทลุงจะมีทะเลให้เที่ยวหรือป่าว นอกจากทะเลน้อย (เบื่อแล้วครับ อิอิ)