เจ้ามดตัวน้อย ไม่จำเป็นต้องตาย เพียงเพราะเดินมาไต่ฉัน เจ้ายุงไม่จำเป็นต้องตายเพียงเพรามันบินอยู่ในรถ

“นี่แนะ เจ้ามด ตายซะเถอะ”

“ฆ่ามันทำไม มันไปทำอะไรให้”

“ก็เดี๋ยวมันจะกัดฉันนี่นา”

“กัดแล้วตายไหม”

“ไม่ตาย แต่มันคันนะ”

“ก็แค่คัน ไม่ตายสักหน่อย แต่บี้มันซะตายเลย”

“ก็ฉัน....”

---------------------

ปัง

วี่ วี่ วี่

“นี่แนะ...”

“พิมพ์ ไปตบมันทำไม สัตว์เลี้ยงในรถ เดี๋ยวมันก็ไปเองแหละ”                 

“เออ....”

--------------------

ในหลายครั้งที่พฤติกรรมการปกป้องตัวเอง ถูกทำเป็นวิสัยจนรู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติ

แต่ไม่ทุกคนที่คิดเหมือนฉันหรอก และมันก็ไม่ได้เป็นความคิดที่ถูกเสียด้วยสิ...

เราปกป้องตัวเองจากเจ้าสัตว์ตัวเล็ก ทั้งๆ ที่รู้ว่าสิ่งที่จะได้รับจากมันไม่ได้ใหญ่โตเท่าไร

เรายังกลัว เรายังปกป้อง แล้วเจ้าสัตว์เล็กๆ พวกนั้นละ ก็คงคิดไม่ต่างกับเรา...

ฉันได้กลับมานั่งคิดถึงมุมมองการเห็นค่าของชีวิตเล็กๆ แล้วฉันก็ได้ข้อสรุปของตัวเองเล็กๆ ว่า

 

เจ้ามดตัวน้อย ไม่จำเป็นต้องตาย เพียงเพราะเดินมาไต่ฉัน

เจ้ายุงไม่จำเป็นต้องตายเพียงเพรามันบินอยู่ในรถ

เจ้ามดตัวน้อยจะจากเราไปเพียงแค่เป่าลม

เจ้ายุงจะหายจากรถไปเพียงสักพักที่รถแล่น

เจ้ามดจะไม่อยู่ใกล้เราถ้าเราไม่กินอะไรเลอะเทอะ

เจ้ายุงจะไม่ป่วนเปี้ยนในห้องถ้าเราไม่เปิดประตูทิ้งไว้

 

ทุกอย่างอยู่ที่เรา...

ต่างคนต่างใช้ชีวิตอย่างมีสติ เห็นค่าของทุกชีวิตและความเป็นไป ไม่มีเหตุจำเป็นใดส่งเสริมให้ต้องฆ่ากัน

 

ฉันคงไม่คิดมากไปนะ

 

---^.^---