นำเเนวคิดการดูแลในมิติจิตวิญญาณเล่าสู่พี่น้อง SHA 18 โรงพยาบาลภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
วันนี้ 17 มิถุนายน 2552 ฉันได้รับโอกาสอันดีจากเเม่ต้อยและทีมจากสถาบันพรพ. ให้ไปร่วมเเลกเปลี่ยนเป็นวิทยากรในการประชุมโครงการสร้างเสริมสุขภาพผ่านกระบวนการคุณภาพเพื่อการเปลี่ยนเเปลงที่ยั่งยืนหรือเรียกสั้นๆว่า SHA....กับการเตรียมตัวและเตรียมความพร้อมในการขึ้นเวที ทำให้รู้สึกว่ามีความเครียดนิดนิด เพราะเป็นครั้งเเรก กลัวทำได้ไม่ดีเท่าที่ควรที่สำคัญคือที่สงขลาอาจารย์สกลก็พูดไว้ซะดีเยี่ยม เราเลยเเอบกดดันนิดนิด

วันก่อนไปเอากำลังใจจากท่านผู้ตรวจท่านก็บอกว่ากุ้งทำได้อยู่เเล้ว พี่เกศก็ให้กำลังใจทุกครั้งที่เจอกัน อาจารย์หมอสุรพลก็บอกว่าลุยเลยพูดในสิ่งที่เราทำไม่ต้องกังวลอะไร เเล้วเราทำได้เยอะเเล้วด้วย ทุกกำลังใจที่มีให้กุ้งต้องขอบคุณจริงๆ เเต่สิ่งที่ทำให้รู้สึกว่าได้ยกภูเขาออกจากอกเเละไม่รู้สึกว่า stress อีกต่อไปเเล้วคือเมื่อวานเเม่ต้อยนัดให้ไปเจอเพื่อทำความเข้าใจกับหัวข้อที่จะพูด ซึ่งเดิมเเม่ต้อยก็ได้ให้โจทย์มาแล้วว่า ให้เน้นว่ามิติจิตวิญญาณเราสามารถลงไปได้ในทุกพื้นที่ของโรงพยาบาล ไม่ว่าจะเป็น OPD AE และ บน WARD และให้เน้นกระบวนการรับรู้ความรู้สึกของญาติ จึงทำสไลด์ส่งไปให้เเม่ต้อยดูแล้ว นาทีเเรกที่เจอเเม่ต้อยที่โรงเเรมพูลเเมนราชาออคิด เเม่ต้อยบอกว่ากุ้งใช่มั๊ยก็โผเข้ามากอด รอยยิ้มเเม่ต้อย และรอยกอดที่อบอุ่นที่สัมผัสได้ ทำให้ทุกอย่างผ่อนคลาย

ฉันและพี่เเดงกับภาพประทับใจพร้อมเเม่ต้อย
พอขึ้นห้องไปคุยเเม่ต้อยในห้องยิ่งทำให้รู้สึกว่า ความเครียดทั้งหลายหายเป็นปลิดทิ้ง แล้วกลับมาบ้านด้วยความสบายใจ เดี๋ยวพรุ่งนี้เเม่ต้อยจะขึ้นเวทีด้วย โอ้โฮ คำนี้ของเเม่ต้อยมันทำให้ฉันกลับมาถึงบ้านด้วยความสบายใจและเตรียมพร้อมที่จะลุย
เช้านี้ตื่นเเต่เช้าและไปถึงโรงเเรมตอน 2 โมงกว่าแล้วพร้อมพี่เเดงที่ไปสังเกตการณ์ และพี่เเดงก็ได้เจอกับเเม่ต้อย ที่สำคัญวันนี้ดีใจที่ได้เจอป้าเเดงท่าบ่อที่งานนี้ด้วยต่างก็ดีใจและโผเข้าไปกอดด้วยความตื่นเต้น บอกป้าเเดงว่าป้าเเดงเป็นคนเเรกๆที่เข้ามาทักทายกุ้งในบล็อก ต้องขอบคุณจริงๆ จึงเเทนคำขอบคุณด้วยการจับมือป้าเเดง

จองงงงงงงงงงงงง
น้องกุ้งครับ
มันไม่สั้นไปหน่อยหรือครับ บันทึกนี้ อุตส่าห์รออ่านตั้งหลายวัน
แนะนำว่า ถ้าไม่ว่างเขียนบันทึก แต่อยากเขียนอะไรสั้นๆ สามารถใช้บริการ อนุทิน ได้ครับ
เเละโปรดติดตามตอนต่อไป
ไปเข้าห้องน้ำค่ะ..เขียนเสร็จเเล้วตอนที่ 1ค่ะ ยังมีตอนต่อไปนะคะ
ดีใจด้วยคะ
จะนำรูปมาฝากทีหลังนะคะ
สวัสดีค่ะ ภูมิใจด้วยคนค่ะ น่ารักจัง
เก่งจังเลยน้องสาวพี่
พี่อ้อยแอบมาชื่นชมด้วยคนนะคะ
พลังเยอะมากค่ะ ความเก่งนี่เกินร้อย
มาชม
เก่งอยู่แล้วละหนานี่...
ชื่นชม ๆ
เรื่องเล่านี้ดีจังเลยค่ะ คุณกุ้ง...
การที่เราได้ร่วมทำสิ่งดีดี ที่มีคุณค่า ไม่ว่าสิ่งนั้นจะทำอะไร ก็ล้วนเกิดประโยชน์ทั้งสิ้น ...สักวันเราอาจได้ร่วมทำสิ่งดีดีร่วมกันนะคะ...
ขอบคุณนะคะที่ชวนมาล้อมวงคุยในบันทึกนี้ค่ะ
อิอิ ..อยากจะรับเอาค่ะสำหรับคำชม ไม่ใช่มักย้อง เเต่ว่าคำย้อง
คือพลังใจให้สร้างสรรค์ผลงาน อิอิ. สรุปว่าย้องก็ดีเนาะป้าเเดง
ขอบคุณฟ้าที่ให้เจอ ขอบคุณเธอที่ให้ใจ วันนั้นเลยอดฟังป้าเเดงร้องเพลง ไม่เป็นไรโอกาสหน้ายังมี เพลงเดียวไม่พอ
กุ้งเป็นอย่างนั้นจริงๆค่ะ บางทีเรากังวลกับสิ่งที่จะทำมากเกินไปโดยเฉพาะอะไรที่เป็นครั้งเเรก เเต่ถ้าได้กำลังใจนี่เเบบเต็มร้อย ทุ่มใจไปเลย เพราะกำลังใจก็คือสิ่งที่มาเติมจิตวิญญาณของเราให้เต็ม เข้าทาง เข้าทาง...งานนั้นก็จะขับเคลื่อนไปได้และผ่านไปได้ด้วยดีทุกครั้ง ค่ะพี่ศิลา ดีใจที่ได้รับสิ่งดีดี ความจริงใจ ความห่วงใย จากพี่สาว
เรื่องอาจารย์หมอเต็มเเซว ..ที่มาที่ไปคือ กุ้งเเวะไปทักทายอาจารย์หลังจากห่างบล็อกไปหลายวันบอกอาจารย์ว่าช่วงนี้กำลังคร่ำเคร่งกับการเตรียมตัวไปร่วมงานกับเเม่ต้อย พอลล่า จึงหายไปหลายวัน..อาจารย์เลยบอกว่ามิน่าล่ะ หายไปทั้งน้องกุ้ง ทั้งน้องเกศ พอกุ้งมาเขียนบันทึก กุ้งเขียนไม่เสร็จเเต่ว่าบันทึกไว้ก่อน กลัว คอมมีปัญหา
เเว๊บไปเข้าห้องน้ำจะมาเขียนต่ออาจารย์เลยมาเเซว ว่าอุตส่าห์รออ่านตั้งหลายวัน เเต่เขียนเเค่นิดเดียว เรื่องของเรื่องเป็นอย่างนี้ค่ะพี่ศิลา