รู้จักการวางแผนที่ดีแล้วนะ แม้จะเป็นเรื่องเล็กๆ ก็ตาม ต่อไปก็ต้องวางแผนทุกอย่างอย่างนี้แหละ

      ครูแอนมักจะมีเรื่องสนุกๆ ในแต่ละวันที่โรงเรียนเสมอๆ ล่ะค่ะ

      คาบนี้คาบว่างค่ะ...ทั้งครูแอนและเด็กๆ ในห้องที่ปรึกษา กะจะเข้าไปสอนเสริมซะหน่อย...ป๊าด...หยุดกึก...สงสัยวันนี้ครูแอนได้ทำกิจกรรมจำเป็นอีกแล้วล่ะค่ะ  ที่ห้องของนักเรียน ม.3/6 ซึ่งเป็นห้องในที่ปรึกษาของครูแอนเอง  จะมีการกำหนดเวรประจำวันกันอย่างปกติ  แต่วันนี้มันไม่ปกติ...ตรงที่เวลาว่างเยอะหน่อยครูแอนเลยแอบเดินไปพิงขอบหน้าต่างและมองไปเห็นขยะเกลื่อนเชียว...ตรงระเบียงหลังคาของด้านข้างห้องเรียน  ซึ่งเป็นส่วนด้านหลังอาคารเรียนชั้น 3 ซะด้วย...ทำไงล่ะทีนี้...

       รอเจ้าตัวเล็กๆ พวกนี้ขึ้นมากันก่อนเถ๊อะ (ที่โรงเรียนใช้ระบบเดินเรียนน่ะค่ะ...ไม่มีห้องเรียนประจำแต่มีห้องเรียนประจำที่ได้รับมอบหมายให้ทำความสะอาด)....กะแล้วล่ะค่ะ...ต้องคุยกันก่อน...ครูแอนรอพวกเด็กๆ ขึ้นกันมาจนครบทั้งห้อง  แล้วก็คุยกันเรื่องขยะเกลื่อนที่ต้องจัดการบนกระเบื้องเก่าๆ นั่น  เหตุที่ต้องคุยกันก่อน...เพราะหากสั่งการไปให้กวาดขยะตรงส่วนนี้  เดี๋ยวเจ้าพวกนี้เกิดบ้าพลัง(ที่มักจะมีให้เห็นเสมอๆ 555) ขึ้นมาล่ะก็แล้วเกิดปีนป่ายออกไปนอกห้องไปเหยียบหลังคาที่อาจจะผุตรงไหนก็ไม่ทราบได้  พาลจะเกิดอันตรายกันเปล่าๆ เลยบอกว่าต้อง “เอ้ย...วางแผนกันก่อนนะ”  แล้วจะเริ่มตรงไหนกันดี  ไล่กันไปทีละคำถามแล้วกัน....ตั้งแต่คำถามแรกกันล่ะนะ....หาคำตอบให้ครูด้วย

-      ใครจะเป็นคนกวาดขยะเหล่านี้ล่ะ  กี่คน (อิอิอิ...เด็กๆ มักบอกว่าครูแอนน่ะเจ้าปัญหา...มีแต่ถามๆ ตลอด คิคิคิ)

-      เฮ้ย...ลงไปได้เหรอ...กระเบื้องผุรึปล่าวน่ะ…ไม่ตกลงไปแข้งขาหักเหรอเนี่ย  โอ...สูงซะขนาดนี้

-      อ้าวงั้นทำไงดีที่คนจะไม่ลงไป  แล้วจะใช้อุปกรณ์อะไรล่ะ  เอาที่ไหนง่ะ  เอาจากใครง่ะ

-      ไม่ได้ๆ เดี๋ยวขยะที่ร่วงลงไปหล่นบนหัวชาวบ้านชาวช่องที่เดินอยู่ชั้น 1 นะ เป็นเรื่องเลยนะเอ้า...จะแก้ปัญหาตรงนี้ได้ไง

 

       หลังจากครูแอนสร้างปัญหาให้เจ้าพวกนี้แล้ว  เค้าก็หาคำตอบให้ครูแอนได้หมด  โดยมีอาสาสมัครกวาดอยู่บนห้องด้านบนเป็นชายหนุ่ม 3 คน  นำทีมโดยเจ้ากัน, แน็ค และเจ้าปอนด์  อ๋าว...นั่นเจ้าครีมสาวน้อยตัวผอมแห้งขออาสาอีกคน  แล้วเค้าบอกก็จะเอาไม้กวาดด้ามยาวๆ กวาดกัน  จะไปหาไม้กวาดที่ป๋าเปี๊ยกหรือไม่ก็น้าไก่ภารโรงประจำโรงเรียนของเรา  เดี๋ยวพวกหนูๆ ค่อยช่วยกันห้ามไม่ให้ใครๆ ที่เดินผ่านเองแล้วกันครู....เอ๊า...เอากันตามนี้ล่ะนะ

        ว่าแล้วเจ้าพวกนี้ก็ยกโขยงกันทั้งห้องเพื่อไปรอกันข้างล่าง  ได้ยินเสียงเจี๊ยวจ๊าวๆ ห้ามใครต่อใครไม่ให้เดินผ่านทางกันวุ่นวายไปหมด  ซักพักมีเสียงตะโกนภาษาใต้บอกเพื่อนข้างบนมาว่า “กวาดล้งมาเลยกั๋นๆ” เจ้ากันหนุ่มน้อยที่ถูกเอ่ยนามและผองเพื่อนก็ไม่รอช้ากวาดลงไปจนสะอาดเรียบทั้งบริเวณหลังคาที่รับผิดชอบ 

เจ้ากันก็ตะโกนลงไปบอกเพื่อนๆโดยใช้สำเนียงใต้ที่คุ้นหูกันเป็นปกติ “แก็บเลยๆ” เสียงจอแจๆ อยู่ซักพัก เจ้าพวกข้างล่างก็บอกว่า “แสร็จแล้วๆ...ไปด้านหน้าเลยๆ”  เจ้ากันและผองเพื่อนก็พากันมาหน้าห้องระเบียงหลังคาด้านหน้า....เสียงห้ามคนไม่ให้เดินผ่านดูจะโกลาหลหนักกว่าเดิม  เพราะเส้นทางด้านหน้า  เพื่อนนักเรียนคนอื่นๆ ทั้งโรงเรียนใช้กันขวักไขว่เป็นปกติ...มันจึงเริ่มไม่ปกติก็ตรงที่...ไอ้เจ้าพวกนี้ดันไปห้ามไม่ให้ใครเดินผ่านสักคนนี่สิ...แล้วเสียงด้านล่างก็เงียบไป  พร้อมกับเสียงใครคนนึงตะโกนขึ้นมาบอกด้วยสำเนียงเดิมๆว่า “ทางสะดวกแล้ว...กวาดเลยๆ”  เจ้ากัน, เจ้าแน็ค, เจ้าปอนด์ไม่รอช้าปฏิบัติการทันที  โดยสั่งเจ้าครีมให้กวาดพื้นในห้องเรียนเหมือนเดิม  หันไปดูอีกทีมีเจ้าอิ๋วกับพงษ์พัฒน์มาช่วย เจ้าครีมเลยยิ้มได้อยู่... เสียงเจ้ากันตะโกนกลับลงไป “เก็บแหละๆ แสร็จแล่ว”  มีเสียงเจ้าเปิ้ลตะโกนมาอีกครั้ง..."เฮ้ย...กั๋นบอกครูทีๆ หยะมันค้างโหย๋ชั้นสอง...ลงมากวาดกันชั้นสอง” ไอ้กันทำตามเจ้าเปิ้ลสั่งทันที  และตามลงมาชั้นสองเพื่อกวาดใหม่อีกครั้ง  เจ้าพวกข้าวล่างก็ทำหน้าที่อีกระลอกในการห้ามใครต่อใครวุ่นวายไปหมด เสียงบอกให้คนข้างบนกวาด..ส่งผ่านขึ้นมาข้างบน...ปฏิบัติการรอบใหม่เริ่มขึ้นอย่างลงตัว  ...แต่ดันหมดเวลาคาบแรกซะแล้ว  จู่ๆ เจ้าแฟร์รี่ วิ่งตรงมาหาครูแอนพร้อมกับนำเสนอครูแอนว่า  “ครูขาๆ คาบที่ครูจะสอนคาบ 4 น่ะค่ะ แลกกับครูวินัยในวิชาพระพุทธศาสนาในคาบ 2 นี้ดีมั๊ยคะ  เราจะได้ทำเสร็จแล้วก็เรียนภาษาอังกฤษต่อเลย” ...เออ...เข้าท่าๆ ครูแอนเลยตอบตกลงไป  เจ้าแฟร์รี่เลยบอกครูแอนว่า “เดี๋ยวหนูไปบอกครูวินัยเองค่ะ” ...ว้าว...ใสเลย...ลูกๆ ครูแอนเนี่ย...เจ้าแฟร์รี่วิ่งปร๋อไปไกลแล้ว  ครูแอนเลยลงมาข้างล่างเพื่อดูความเรียบร้อยของเจ้าตัวเล็กพวกที่อยู่ข้างล่างนี้....

        เออ...มันทำกันได้แฮะ...เป็นขั้นเป็นตอนดี...เก็บกวาดและเก็บอุปกรณ์กันอย่างเรียบร้อยอีกต่างหาก

        เมื่อเสร็จเรียบร้อย...ก็ขึ้นมาบนห้องกันเพื่อจะเรียนวิชาภาษาอังกฤษของครูแอนต่อ....ครูแอนจึงเริ่มชมเปาะ...เจ้าตัวเล็กๆ พากันยิ้มปลื้มที่ครูแอนบอกว่าตอนนี้พวกเรารู้จักการวางแผนที่ดีแล้วนะ  แม้จะเป็นเรื่องเล็กๆ ก็ตาม  ต่อไปก็ต้องวางแผนทุกอย่างอย่างนี้แหละ....บทเรียนแห่งการวางแผนจึงจบลง  พร้อมกับการเริ่มต้นเรียนภาษาอังกฤษต่อไป

      ป.ล. ขอให้มีความสุขในวันทำงานทั้งวันนะคะ