ฉันเริ่มปฏิบัติภารกิจการสอนเด็กน้อยกลุ่มที่มีปัญหา

คือมีความรู้ความสามารถในการเรียนรู้ภาษาอังกฤษ

ต่ำกว่ามาตราฐานช่วงชั้น

ตามแผนที่เตรียมไว้ในบันทึกที่แล้ว

http://gotoknow.org/blog/krutoiting/265583

ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ของเด็กน้อย

ในขณะทำกิจกรรมเรียนรู้

เด็กน้อยมีความสนใจ กระตือรือร้นอย่างเห็นได้ชัด

คือมีเสียงเร่งเร้าให้คู่สนทนาของตนเอง

เร่งทำกิจกรรม เพื่อรับรางวัล ฉันมองดูภาพเหล่านั้นด้วยความรู้สึกยินดี

ในใจนึกต่อไปว่า

ฉันจะต้องทำอย่างไรต่อไป

เด็กน้อยจึงจะมีท่าทีกระตือรือร้นต่อการเรียนรู้ได้ด้วยตัวเอง

โดยไม่สนใจกับรางวัลมากไปกว่าความต้องการเรียนรู้เอง

 และตระหนักถึงความสำคัญของการเรียนรู้อย่างมีความหมาย

ซึ่งเป็นการบ้านที่ฉันต้องคิดและวางแผนต่อไป

โดยไม่ให้เป้าหมายคลาดเคลื่อนไป

ฉันจึงทำการทดสอบความจำที่เด็กน้อยมีต่อตัวอักษรทั้ง 26 ตัว

ก่อนเป็นรายบุคคล

ด้วยแบบทดสอบง่ายๆ คือให้เด็กน้อยเติมอักษรที่หายไป

โดย

แบบทดสอบนี้เด็กน้อยแต่ละคนเป็นผู้กำหนดขึ้นเอง

ทุกคนสร้างแบบทดสอบสำหรับตัวเองจากอักษรตัวอย่างที่ฉันเตรียมไว้แล้ว

เด็กน้อยคนหนึ่ง

เขียนอักษรตัวที่ 1 2 3  และเว้นตัวที่ 4 ไว้แล้วเขียนตัวที่  5 6 7 เว้นตัวที่8 ไว้

เด็กน้อยอีกคนหนึ่ง

 เขียน อักษร 1 ตัว สลับ เว้น 1 ตัว

อีกคนเขียน 2 ตัว เว้น 2 ตัว

ฉันได้แบบทดสอบความสามารถในการเขียนอักษรภาษาอังกฤษ

จากคุณครูเด็กน้อย

มีคุณครูเด็กหญิงนารถ  คุณครูเด็กชายสมปอง

หลายๆคนมีความหลากหลาย

คุณครูเด็กน้อยบางคนทำโจทย์ผิด เขียนตัวอักษรกลับหลังหัน

บางคนเขียนตกบรรทัด เช่นอักษร "a "

เด็กน้อยบางคนจะลากยาวเลยบรรทัดลงมา

อักษร " y  " หลายคนเขียนลอยฟ้า

ไม่พอดีกับบรรทัด หลายคยเขียนอัษร r เป็น v และเขียน  b เป็น d เป็นต้น

ถูกเพื่อนๆโวยวาย แล้วก็รีบๆแก้ไขใหม่

เป็นที่ขบขันกันในห้องเรียน

ฉันมองเด็กน้อยแล้วย้อนมองดูตัวเอง

ฉันเองก็ทำอะไรผิดบ่อยๆ เหมือนกัน

เช่นพิมพ์คำศัพท์ผิดเพราะเร่งรีบ ขาดความรอบคอบบ้าง

บางทีก็เป็นเพราะแสงสว่าง และสายตา

เด็กน้อยของฉันอาจมีใครบางคนที่เขียนผิดบ่อย

เพราะปัญหาการมองเห็นก็ได้

ซึ่งเป็นเรื่องที่ฉันต้องเอาใจใส่ และช่วยตรวจสอบ

ฉันทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยง เป็นผู้ให้ความช่วยเหลือ หยิบสื่อให้ หายางลบให้

ให้กำลังใจ พร้อมกับลุ้นเด็กน้อยที่มีแววมยุรา

ให้ทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษา เดินตรวจ และช่วยเพื่อนแก้ไข

เด็กน้อยไม่เกร็ง และเริ่มเรียนรู้อย่างสนุกสนาน 

หลายคนเริ่มนอนลงแบบสบายใจ

เมื่องานถูกต้อง

ขั้นต่อไปเด็กน้อยต้องจับคู่กันทำแบบฝึกหัดที่เพื่อนสร้างขึ้นมา

หลายคนเตรียมปากกาแดงเพื่อตรวจผลงานของเพื่อน

แต่ขั้นตอนนี้ฉันขออนุญาตเด็กน้อยให้ฉันมีส่วนร่วมด้วย

โดยบอกเด็กน้อยว่าเพื่อความยุติธรรม

ป้องกันการฮั๊วกันฉันขอเป็นคนตรวจให้

สรุปแล้วฉันจะเป็นคนตรวจงานคนสุดท้าย

ส่วนการให้คะแนนให้เด็กน้อยตัดสินใจกันเองว่าจะให้คะแนนกันอย่างไร

สรุปว่าไม่ให้เป็นคะแนน

เพราะจำนวนตัวอักษรที่เติมของแต่ละคนไม่เท่ากัน

ที่ประชุมจึงตกลงกันว่า ให้เป็นดาวแทน

ฉันเห็นด้วย และถือโอกาสบอกเด็กน้อยว่า

"เมื่อทุกคนมีความสามารถในการจดจำได้แล้ว

ให้เลือกว่าจะเอาแบบฝึกของใครเป็นแบบทดสอบ "

ฉันให้เด็กน้อยเลือกจากแบบฝึกของเพื่อนๆ มา 3 ฉบับ

 และจากของฉันเองอีก 1 ฉบับ

และเราต่อกิจกรรมเรียนรู้ด้วยการแบ่งกลุ่มอ่านออกเสียงดังๆ ร้องเพลง และ

เฮฮามากเมื่อจับกลุ่มสร้างตัวอักษร abc ตามคำแนะนำของอ.ขจิต  ฝอยทอง

ตกลงว่า ชั่วโมงนี้ผ่านความวุ่นวาย สนุกสนานไปได้ด้วยความหรรษาจริงๆ

ฉันบอกเด็กน้อยว่า บทเรียนต่อไปฉันจะแปลงร่างเป็น โฮกๆ สิงโต เจ้าป่า อิอิ

"I'm the king of the forest."

มีเด็กน้อยคนหนึ่งแย้งว่าฉันเป็นเจ้าป่าไม่ได้เพราะ

เจ้าป่าเป็นผู้ชาย

ฉันตอบว่า "ม่ามี๊จะแปลงร่างเป็นสิงโตตัวผู้"เด็กน้อยคิกคักกันใหญ่

และฉันต้องการเพื่อนร่วมอาศัยในป่าใหญ่

ใครอยากเป็นอะไรก็ให้ทำหน้ากากนั้นๆมา ส่วนฉันจะทำแผงคอ

และมงกุฏใส่ในฐานะ ราชาแห่งป่า

เมื่อก้าวแรกผ่านไปก้าวสองตามมาติดๆ

ก้าวอย่างมีสติ รับรู้ปัญหา

พิจารณาหาทางแก้ปัญหาด้วยสติ และปัญญา

ใช้ความเมตตา รับรู้ และวางปัญหาลง

มองปัญหาเป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นได้ ก็ต้องแก้ได้ และดับได้

ขอบคุณกำลังใจจากมวลมิตรของGOTOKNOWทุกท่าน

แล้วจะเอารูปมาฝากตอนนี้ต้องไปงานผู้ใหญ่ที่เคารพ

ท่านจากไปอย่างสงบแล้ว

ขอแสดงความอาลัยแด่ท่าน อ. ประวัติ ฉายาพันธุ์

พ่อพิมพ์ตัวอย่าง คนดีศรีสมุทรสาคร

ขอบคุณค่ะ ที่อ่านจนจบ