กลัวตายโดยไม่ได้สั่งลาแม่ ทุกคำทักทายจะนำไปให้น้องค่ะ

ความเหงาของเด็กๆที่ดูแลมันส่งผ่านมาหาตัวเอง...บ่อยครั้ง... ตามประสาคนที่ sensitive...

น้องโอ๊ด...อายุ 18 แล้วเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย...

ขอต่อรองเวลาขออยู่ให้ได้ฉลองปีใหม่...ปี52...

และน้องก็จากไป... ไม่ทรมานแล้วนะ...หลับให้สบายเถอะนะ... "ผมเหงาจังเลย" บอกไม่ถูกว่ามันเป็นอย่างไร....

วันนี้เองตอนเช้า... น้องน็อต...อายุ 18 อีกแล้ว...มะเร็งกระดูก ตามที่มองนะคะ...ใบหน้าเริ่มบวม...ซีด...มันบ่งบอกอะไรบางอย่าง...

วันที่ 4มิย.น็อตมีอาการ...เจ็บหน้าอกและปวดศรีษะรุนแรง...ความดันพุ่ง.... อาเจียน...เหงื่อแตก...

 ทำเอาพยาบาล หมอ ตกใจไปตามๆกัน....

 หลังจากวันนั้น...น็อตก็เศร้าใจอย่างเห็นได้ชัด....

 "กลัวจังเลยกลัวตายแบบไม้ได้สั่งลาแม่"

 เช้าๆก่อนลงเวรดึกแวะทักทายน้อง...(รักนะคนบ้านใกล้กัน) น็อต...อยากกินอะไรๆอร่อยไหม...

 สีหน้าเศร้าๆ...

ผมบ่อยากหยังดอก... อยากเมือบ้าน...

 

 

 อยากให้คนที่อ่านมาร่วมส่งใจ คำพูดดีๆ...หรือจะทำอะไรให้คลายเหงาได้...