สวัสดีค่ะตอนเย็นค่ะ

ขอเป็นกำลังใจให้ทุกๆท่านทั้งน้องๆที่กำลังไม่สบายและพี่ๆพยาบาลที่ดูแล สมัยก่อนตอนอยู่CCU ตัวเองและน้องอีกคนชอบเจอเวรที่ผู้ป่วยเสียชีวิต จนน้องเค้าทนไม่ได้ทำไมต้องเป็นเวรเราตลอด จนต้องไปหาพระช่วยดูเป็นการรักษาใจ สุดท้ายน้องย้ายออกไปอยู่OPD แต่ส่วนของตัวเองคิดต่าง รู้สึกว่าผู้ป่วยรอเราให้มาส่งเค้ามากกว่า เคยมีครั้งหนึ่งผู้ป่วยเป็นพระจากLA USA หัวใจเต้น30-40มาตั้งแต่เวรดึก ผ่านมาเวรเช้าซึ้งไม่ทำอะไรแล้วรอให้ท่านเสียเท่านั้น ตัวเองมารับเวรบ่ายเป็นหัวหน้าเวร รัยเวรเสร็จก็ต้องไปดูผู้ป่วย ก็บอกทุกๆคนว่าท่านคงรอพี่มาส่ง แล้วพวกเธอปิดประตูกระจกสนิทแบบนี้ท่านจะไปได้อย่างไร พูดเล่นๆกับเวรเช้า พอเปิดประตูเข้าไปเท่านั้น กราฟหัวใจก็เริ่มยืดออกจนเป็นศูนย์ โดยส่วนตัวจะให้ความสำคัญกับผู้ป่วยระยะสุดท้ายมากๆ การที่เราไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่อยู่ใกล้ๆ จับมือผูป่วยก็สามารถถ่ายทอดความรู้สึกได้ตั้งมากมายจริงๆ และการดูแลหลังความตายก็จะดูแลอย่างดี พูดคุยเป็นปกติเหมือนตอนมีชีวิต อาบน้ำแต่งตัวให้อย่างดี และจะไม่ชอบที่สุดถ้าเห็นใครแพ็คสำลีที่จมูกแล้วมองเห็นได้เพราะไม่สวยงามสมศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ ถ้าแพ็คสำลีที่จมูกดีๆไม่ให้มองเห็นได้ ก็ดูดีเวลาญาตินำไปรดน้ำศพ อยากถ่ายทอดเรื่องดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายมาก ไว้มีโอกาสจะเล่าผ่าน Blog ตอนนี้ก็ได้แลกเปลี่ยนผ่านทางการความคิดเห็นไปก่อนนะคะ